• یکشنبه 27 آبان 97


شعر مدح امام حسن (ع) -( شد عزای بابِ مظلومت بیا یابن الحسن )

259

شد عزای بابِ مظلومت بیا یابن الحسن
جان فدای چشمِ معصومت بیا یابن الحسن

سرورِ دین بابِ تو رفت از جهان
از شرارِ کینه ی عباسیان

ریختند در کامِ او زهرِ سمیم
کرده اند نورِ ولایتِ را یتیم

در کنارش نه طبیب و همدمی
نه به زخمش دارو وُ نه مرهمی

تا که روحِ آن امامِ مهربان
با پدر ماوی گرفته در جنان

سامرا در آهِ غم شد سر به سر
شیعه شد از داغِ مرگش با خبر

با دلی پر خون با اشکِ بصر
آمدند بهرِ وداعِ با پدر

تا ز امرِ خالقِ پروردگار
مانده ای ازصلبِ پاکش یادگار

تا ز امرِ حق لبی بگشوده ای
بر تنِ پاکش نمازی خوانده ای

بعدِ آن از دیده پنهان گشته ای
غایب از چشمِ حسودان گشته ای

تا تو رفتی، رفت از ما حوصله
حاصلِ ما شد فراق و فاصله

ای تویی میراثِ پاکِ انبیا
مصحفِ نوری تو از نورِ خدا

ای  ولیِ حی‌ِّ داور الغیاث
ذوالفقارِ دستِ حیدر الغیاث

تا به کی مانَد جمالت در حجاب؟
تا به کی بر ما نتابد آفتاب؟

تا به کی این جانِ ما در سوز و تاب
بر دلِ تاریکِ ما یک شب بتاب

شاعر : هستی محرابی

  • یکشنبه
  • 19
  • آذر
  • 1396
  • ساعت
  • 10:8
  • نوشته شده توسط
  • احسان نیکخواه

ارسال دیدگاه



ورود با حساب گوگل

ورود کاربران