ایران، صبوری و پاینده
ایران، پر از غم و سرزنده
ایران، تو پاکی و بخشنده
تو خاک بیهمتایی
به وسعت دنیایی
چه ترسی از جنگ
تو با حسینی، تو با خدایی
کرانهات ناپیدا
تو ذوالفقار مولا
چه باکی از غم
تو در پناهِ امام رضایی
تو با خدایی
تو سبز و سرخی، تو صلح و جنگی
تو صحن زیبای جمکرانی
تو داغ و لبخند، بمان که سوگند
تو کشور صاحب الزمانی
تو آسمانی
ایران، عزیزی و آزادی
ایران، غریبی و آبادی
ایران، کجا ز پا افتادی؟
تو عاشق ثارالله
تو خانهٔ آل الله
تو کوه غیرت
تو عین عزت، تو اهل دردی
غیوری و احساسی
مرام تو عباسی
تو با باوفایی
امام خود را رها نکردی
رها نکردی
خروش ملت، چه با رشادت
در این قیامت دم حسین است
نه غصهٔ نان، نه دادن جان
که درد مردم غم حسین است
غم حسین است
«ایران، تو تا ابد جاویدان»
شاعر: حسین_عباسپور
نغمهپرداز: سیدعلیاکبر_حسینپور
- سه شنبه
- 15
- اردیبهشت
- 1405
- ساعت
- 1:44
- نوشته شده توسط
- یوسف اکبری
- شاعر:
-
حسین عباسپور
ارسال دیدگاه