«ای ساربان! آهسته ران
آرام جانم میرود
آن دل که با خود داشتم
با دلسِتانم میرود
محمل بدار ای ساربان!
تندی مکن با کاروان
از عشق آن سرو روان
گویی روانم میرود» (۱)
«ای وای حسین»
شد ناامید امید من
بر روی نی خورشید من
دیدم که همراه مهِ
هفتآسمانم میرود
با دیدن زخم لبش
دل غرق در تاب و تبش
با دیدن داغ دلش
تاب و توانم میرود
«ای وای حسین»
من ماندهام بیتکیهگاه
با کودکان بیپناه
با کاروان نیزه، آه
سرو روانم میرود
جان میدهد یاس حسین
از داغ عباس حسین
از ماتم او خون دل
از دیدگانم میرود
«ای وای حسین»
زینالعباد در سلسله
گرم نماز نافله
با قدّ خم تا شام غم
جان و جهانم میرود
از کوفه تا شام بلا
سهمم شده سنگ جفا
نام امیرالمؤمنین
تا بر زبانم میرود
«ای وای حسین»
شاعر: جمعی_از_شاعران
نغمهپرداز: سیدعلیاکبر_حسینپور
ـ
دو بیت اول، برگرفته از غزل سعدی شیرازی است
- سه شنبه
- 15
- اردیبهشت
- 1405
- ساعت
- 19:30
- نوشته شده توسط
- یوسف اکبری
ارسال دیدگاه