هر تپش صدای پای کاروونه
آخرین وداع ماه از آسمونه
پشت سر دعا و اشک مادرونه
با گریهٔ امالبنین مدینه گفت
صدا چه آشناست، صدای فاطمهست
راهی شدن چار تا دلاورش ولی
دلنگران بچههای فاطمهست
چشم اباالفضلو با چشم تر نگا کرد
واسه دل صبور زینبش دعا کرد
سفارش حسینشو به بچهها کرد
«بارونی میشه، چشم مدینه
که روضهخونش، امالبنینه»
از سفر رسیدن با دلای مضطر
کاروان بیدست کاروان بیسر
بی حسین و عباس، بی علیِ اکبر
رسیده زینب از سفر چه زینبی
باغ گل یاس اومده ولی کبود
رقیه که کنج خرابه پر کشید
تو بغل رباب دیگه علی نبود
مادر چیزی نپرسید از چار تا شهیدش
این که چی اومد سر عباس رشیدش
از مشک خالی و نگاه ناامیدش
«بارونی میشه، چشم مدینه
که روضهخونش، امالبنینه»
روضه بیشماره روز و شب میباره
داغ دست سقا داغ موندگاره
گریه میشه مرهم دل که بیقراره
از تو بقیع میرفت کنار قتلگاه
همین که تربت حسینو بو میکرد
امالبنین همون که مثل فاطمه
مدینه رو با گریه زیر و رو میکرد
گریه میکرد برا حسین برا اباالفضل
زبون گرفته یا حسین و یا اباالفضل
تو نفسای آخرم بیا اباالفضل
«بارونی میشه، چشم مدینه
که روضهخونش، امالبنینه»
- پنج شنبه
- 17
- اردیبهشت
- 1405
- ساعت
- 0:21
- نوشته شده توسط
- یوسف اکبری
- شاعر:
-
حسین عباسپور
ارسال دیدگاه