کرمت بیانتها و حرمت بابالمراده
میدونی دلها دخیل بابالجواده
هر کسی تو زندگی گرهی داره میاد به پابوس
میدونم کرامتت نداره پایان مثه اقیانوس
آقای من، دلو میبره نگاهت
آقای من، فدای صورت ماهت
آقای من، سر ما و خاک راهت
«آقای من، ای امام مهربونم»
کسی رو جز تو ندارم، آقاجون توی دو دنیا
به شما محتاجم آقا، امروز و فردا
دلخوشیم اینه میای کنارم آقا لحظۀ رفتن
آرزوم اینه فقط روی پاهاتون باشه سر من
آقای من، میدونی خالیه دستم
آقای من، پای پنجرهت نشستم
آقای من، دل به رأفت تو بستم
«آقای من، ای امام مهربونم»
حرمت خورشید عالم، به جهان میتابه از دور
همه جا تاریک و گنبد نورٌ علی نور
کور میشه شبپرهای که نمیتونه ببینه نورُ
دور میشه از آسمون نبینه هرکس این همه شورُ
آقای من، مشهدت آرزوی ماست
آقای من، مرقدت بهشت دنیاست
آقای من، گنبدت قبلۀ دلهاست
«آقای من، ای امام مهربونم»
- پنج شنبه
- 17
- اردیبهشت
- 1405
- ساعت
- 1:56
- نوشته شده توسط
- یوسف اکبری
- شاعر:
-
یوسف رحیمی
ارسال دیدگاه