ای آتش سینه، وای بر تو
ای شهر مدینه، وای بر تو!
ای دیده ببار خون، هماره
ای ناله برآ ز دل، دوباره
پاداش رسول، خوش ادا شد
یک آیه ز کوثرش جدا شد
آن آیه، دُر نهفتهاش بود
محسن، گل ناشکفتهاش بود
محسن که شد اوّلین فدایی
در خطّ ولایت خدایی
محسن که به سینه ماند آهش
آغوش بتول قتلگاهش
نایافته در جهان ولادت
گردیده نصیب او شهادت
گردیده خزان، بهار عترت
غم آمده در دیار عترت
تا چند نشستهاید خاموش؟
انگار که رفتهاید از هوش
غافل ز تمام دردهایید
نامرد و، شبیه مردهایید
خیزید، که دود رفته بالا
بر چرخ، ز بیتِ حق تعالی
دشمن به درِ سرای زهراست
ای وای من این صدای زهراست!...
- پنج شنبه
- 17
- اردیبهشت
- 1405
- ساعت
- 2:24
- نوشته شده توسط
- فاطمیه
- شاعر:
-
استاد حاج غلامرضا سازگار
ارسال دیدگاه