ای گهر دُرج حیا، فاطمه!
فاطمه! یا فاطمه! یا فاطمه!
جان من از مهر تو، لبریز شد
دیده به یاد تو، گُهَرریز شد
شمعصفت، مهر تو آموختم
وز غم تو آب شدم، سوختم...
رفتی و تاریک شده خانهام
با همه - جز یاد تو - بیگانهام...
خیز! که جان همه بر لب رسید
این همه غم، ارث به زینب رسید!...
خیز و، نماز شب خود را بخوان
قصّۀ تاب و تب خود را بخوان
ای که خدا نور یقین دادهات
خود بنشین بر سر سجّادهات
ای به رهت دیدۀ بیدار ما
کن قدمی رنجه به دیدار ما
ای به سفر رفته! دل از ما مگیر
سایۀ لطف از سر ما، وا مگیر
من که نگه داشتهام پاس تو
دوختهام دیده به دستاس تو
دوختهام، با جگر سوخته
دیده به دیوار و درِ سوخته
بر دل من، جز اثر داغ نیست
لالۀ بیداغ، در این باغ نیست!
- پنج شنبه
- 17
- اردیبهشت
- 1405
- ساعت
- 2:24
- نوشته شده توسط
- یوسف اکبری
- شاعر:
-
استاد محمد جواد غفورزاده
ارسال دیدگاه