گره زدم دلم رو به تو
که عاقبت به خیرت بشم
ولی یه دنیا راه مونده که
منم مثه زهیرت بشم
اونی که تو راه، با تو آشنا نمیشد
جدا بود راهش، با تو همصدا نمیشد
چی بهش گفتی، که از تو یک لحظه دیگه جدا نمیشد
کی میشم شبیهِ اصحاب باوفای تو
جون بدم یه روزی، آخر تو کربلای تو
«امیری حسین و نعم الامیر»
همهش میگم با خودم چرا
سهم دلم آسمون نشد؟
از بخشش تو گفتم ولی
گذشتن برام آسون نشد!
دل پر کینه، سنگه، سنگ که آب نمیشه
دل پر کینه، سهمش جز سراب نمیشه
دل بیکینه، تو روضۀ امام حسین جواب نمیشه
تو گذشتی از حر، منم میگذرم از همه
بگذر از من آقا، تو رو قسم به فاطمه
دوسِت دارم حبیب خدا
ولی نمیشم مثه حبیب
اونی که تا وقتی زنده بود
نذاشت امامش بشه غریب
منِ ناقابل، موندم زیر بار گناه
یه نگاهم کن، آقاجون فقط یه نگاه
با نگاه تو، وا میشه واسۀ دلم به سوی تو راه
نامۀ دلم رو، میخونی ای شیب الخضیب
مثل نامۀ تو، من الغریب الی الحبیب
تموم زندگیم اسم جُون
ورد زبونم بوده مدام
هی از خودم میپرسم یعنی
منم مثه اون تو رو میخوام؟
دل پر زنگار، زیبا و زلال نمیشه
دل دنیایی، آخر جز وبال نمیشه
باید عاشق بود، با تو بودن فقط توی خیال نمیشه
روسیاهم اما، به تیرگیم نگا نکن
دست این غلامو، از کرمت جدا نکن
- یکشنبه
- 20
- اردیبهشت
- 1405
- ساعت
- 22:32
- نوشته شده توسط
- یوسف اکبری
- شاعر:
-
محمد جواد الهی پور
ارسال دیدگاه