بند_اول 1
وقتیکه دلم برات تنگ میشه
زانوی غم رو بغل میگیرم
وقتایی که دورم از کربلا
از غم فراق تو میمیرم..
تو دلت برای من تنگ میشه
شنیدم که دل به دل راه داره
برسون منو حرم پیش خودت
توو دیار غربتم آواره...
آخ نمیدونی دلم آشوبه
قلب من به عشق تو میکوبه
حال من خیلی خرابه اما
توو حرم حال دل من خوبه..
صدات میزنم، از دور حسین
تو شیرینیه ، هر شور حسین
دلم تنگته ، بد جور حسیــــن
امیری حسین ؛ امیری حسین
بند_دوم 2
خطبه خوندی و بهت خندیدن
هیچ کدوم حرف تو رو نشنیدن
ناسزا گفتن و سنگت زدن
توی خیمه بچه ها ترسیدن..
یکی اومد و رو سینهت پرید
خنجرش رو به گلوت هی کشید
بی حیا با پا تنت رو چرخوند
سر حوصله سرت رو برید
سر بردن سرت دعوا بود
حتی ساربانتم اونجا بود
حرمت تو رو شکستن آخه
پیکرت زیر سُم اسبا بود
کشیدن تنت ؛ رو هر طرف
زدن نوبتی ؛ و صف به صف
کشید موهاتو ؛ یه بیشرف
واویلا حسین ، واویلا حسین
بند_ســـــوم 3
یکی با توبره سر و میبَره
اون یکی انگشتر و میبَره
شده بلوایی تو خیمه به پا
یه نفر هم معجر و میبَره
کلاه خود اکبر و دزدیدن
گهوارهی اصغر و دزدیدن
چقَدَر بی احترامی کردن
یادگار مــــادر و دزدیدن ..
السلام ای بدن صدپاره
بعد تو شد خواهرت آواره
هرچی که بگم بازم کم گفتم
کار شمر و حرمله آزاره ...
تو رو میزدن ، واسه ثواب
مارو میزدن ، واسه عذاب
برات گریه کرد ، خیلی رباب
واویلا حسین ، واویلا حسین
- شنبه
- 26
- اردیبهشت
- 1405
- ساعت
- 0:52
- نوشته شده توسط
- یوسف اکبری
- شاعر:
-
مهدی ندرخانی
ارسال دیدگاه