ازسرمم زیاده لطف مدامت
توهستی اربابمومنم غلامت
هواموداشتی وقتی که زمین میخوردم
منی که هیچ وقت اسمتوازیادنبردم
ازبچگی من خودمودستت سپردم
خودِ توخواستی پاتوهیاتت بزارم
کیه بجزتومیشه آروموقرارم
نوکرت هستن همه ی ایلوتبارم
خوبه حالِ دلم
گرفتی دستای منونکنی توولم
کاشکی که توی روضه هات برسه اجلم
من که سرشته شدآقاباتوآبوگلم
هرچی خواستم ازت دادی حاجتمو
میگیرم ازتواذن شهادتمو
حسییین وااای وااای وااای
خوشبخته عالمم که توزندگیمی
من خیلی وقته باهات شدم صمیمی
دلموبردی باتومن عالمی دارم
دلموبردی دلخوشیه روزگارم
دلموبردی توشدی داروندارم
حرمت آقاجنت روی زمینه
یه کاری کن تامادرت منوببینه
نوکری واسه ات جزئی ازاصول دینه
تربت توشفاس
خونه ی اصلیه خداتوی کرببلاس
هوای کربلای توپُرِ شوروصفاس
ذکرت آقازمزمه ی همه ی شهداس
عطرسیب حرم میگیره بدنم
وقتی توهیاتت به سینه میزنم
حسییین وااای وااای واااای
من بمیرم برای خشکی لبهات
پاشیده شدتوگودال تموم اعضات
شبای جمعه مادرت توقتلگاهه
شبای جمعه شب اشکوغموآهه
شبای جمعه امیدهرچی روسیاهه
بدون عشقت زندگی نداره امکان
بایداَداشه حقِ روضه هات به قرآن
آخریه روزی میمیرم برات حسین جان
تویی کاروکسم
می خونم اینقدازتوکه بگیره نفسم
توبه دادمن برس که توی قفسم
نزاربیفتم ازچشات به رقیه قسم
می مونی توبرام تاهمیشه حسین
آبروموبخراگه میشه حسین
حسییین وااای وااای وااای
- شنبه
- 26
- اردیبهشت
- 1405
- ساعت
- 2:34
- نوشته شده توسط
- یوسف اکبری
- شاعر:
-
مصطفی اسماعیلی
ارسال دیدگاه