دنیامی ، دلیل شادی و غم هامی
همیشه ذکر رو لبهامی ، حسین
لذت اسمت رو به دنیا نمیدم
هر جا گیر افتادم به سمتت دویدم
برای من تو اون پناه امنی که
امیدمو از هرچی غیرت بریدم
محبوب من
آرامشی واسه دل ، آشوب من
رفیق روز سختیام ، ای خوب من
محبوب من
حسین واااای
تقدیرم ، اینه یه روز برات میمیرم
تو آغوشت آروم میگیرم ، حسین
هر چی به جز غمت رو من کنار زدم
همیشه هر جایی اسمت رو جار زدم
چهار فصل سال برات من ابر بارونم
اسم تو رو سینم با افتخار زدم
روضت نوره
بیچاره اونیه که از روضت دوره
چشمی که واست نباره بی شک کوره
روضت نوره
حسین وااای
- دوشنبه
- 28
- اردیبهشت
- 1405
- ساعت
- 23:57
- نوشته شده توسط
- یوسف اکبری
- شاعر:
-
امیر رضایی
ارسال دیدگاه