تن عریان تو پوشونده گرد و غبار
زیارت کردن سینت رو ده تا سوار
زیر پای مرکب رفتی که درهمی
چیدنت رو حصیر پاره از بس کمی
حرمت عرش شکست
وقتی که روی سینت نشست
دلواپس جون دادی کاشکی شمر
قبل از کشتن چشمت رو میبست
دیر رسید خواهرت
بوسید از رگ های حنجرت
به خورشید آسمون سپرد
کمتر بتابه رو پیکرت
روبرو بودی با تیغ صدتا سپاه
دست پر میرفت حتی شمر از قتلگاه
تو رو برگردوندن ذبحت راحت نبود
تو که جون دادی کاش لااقل تشنت نبود
خیلی خالیه جات
دق کردن تو صحرا بچه هات
تو رو توو حصیر کهنه ای
جمعت کردن زن های دهات
دریای در خروش
گریه کردن واسه تو وحوش
از بازار شام یه پیرهن
واسه تو میفرستم بپوش
- سه شنبه
- 29
- اردیبهشت
- 1405
- ساعت
- 0:41
- نوشته شده توسط
- یوسف اکبری
- شاعر:
-
ناصر دودانگه
ارسال دیدگاه