دل عرش خدا سوزد به حال خسته ی این مرد
خدا خون گریه کرده با دو دست بسته ی این مرد
نفس هایش به تاب و تب، در آشوب است و جان بر لب
شبانه پابرهنه می دود حیران، پی مرکب
شبیه کوه با دستان بسته بر زمین می خورد
به هر افتادنش در کوچه،زخمی بر جبین می خورد
به یاد ریسمان بر گردن شیر خدا می سوخت
شبیه خیمه های سوخته در کربلا می سوخت
عرق ریزان امامی که زمین می خورد در کوچه
خودش می گفت در روضه که نفرین باد بر کوچه
و حالا روضه خوان کوچه ها خود روضه ای دارد
امامِ بی امامه، بی عبا،خود روضه ای دارد
میان کوچه ای که روضه اش را سال ها خوانده
به یاد مادرش، در بُهت خونینی فرو مانده
کسی که با علی و مجتبی یک عمر درد مشترک دارد
دلش از ماجرای کوچه و سیلی ترک دارد
پس از آتش به یاد آتش آن خانه می سوزد
به یاد مرتضی و غربت ریحانه می سوزد
و می فرمود از من خانه ای گر سوخته، تنها
ولی مادر خودش هم سوخت مثل خانه اش آنجا
- سه شنبه
- 5
- خرداد
- 1405
- ساعت
- 0:7
- نوشته شده توسط
- یوسف اکبری
- شاعر:
-
حسن کردی
ارسال دیدگاه