اباصالح دل ما بیقراره
اباصالح دلم شد پاره پاره
بیا خورشید پشتِ ابر غیبت
بیا با لشکر ماه و ستاره
سپهسالار رزم هر شهیدی
چه غم هایی که با جونت خریدی
یه لشکر از شهیدا پا به پاتن
همون دم که به کعبه تکیه میدی
خوشم که با تو شاهی داره قلبم
همیشه تکیه گاهی داره قلبم
آقا جون، تو غریبستون دنیا
مگه جز تو پناهی داره قلبم
چشام از گریه هی لبریز میشه
بهار زندگی پاییز میشه
بیا که زیر پاهای تو روزی
تموم خاک، حاصلخیز میشه
دلم صحرای غم، چشمام یه دریا
عزیزم رفته آه، از دار دنیا
بیا برگرد با خیل شهیدا
بنفسی انت، مولا، یابن الزهرا
دل آشوب وپریشان حال و بی تاب
خدایا ما غریبان را تو دریاب
چهل روزه دلم شد پاره پاره
ز داغ غنچههای باغ میناب
شهادت تو نگاهش منجلی بود
گل من عاشق سید علی بود
فقط نه ساله بود واسش بمیرم
آخه این بچّه ، روزه اولی بود
یه دختر بچه که کُشتن نداش خب
یه پروانه که آزردن نداش خب
میخواس باشه عصای پیری من
خیال رفتن و مردن نداش خب
بمیرم صورتش... روش و ببندید
با یه مرهم رو بازوش و ببندید
خدا، پهلوش شکسته مثل مادر
آروم تر زخم پهلوش و ببندید
گلم رو روی دست آروم بیارید
تو خونه ی جدیدش گل بکارید
گل من صورتش حساسه مردم
یه بالش روی خاک واسش بزارید
بابا رفتی و من از غصه مردم
یه لقمه نون تو آرامش نخوردم
بابات شرمنده پیش مادرت شد
الهی من به جات اون شب میمردم
چی میشد که بودش اون ماجرا ، خواب
خدایا مادرش هر روزه بی تاب
الهی حرمله ها خیر نبینن
که کشتن بچه هامون و تو میناب
بمیرم که با بمب ترسیدی بابا
بمیرم زیر آوار موندی، تنها
آروم تر بچه هامون خوابِ خوابن
لا لا لا لا لا لا لا لا لالا
توی چشمام به سرخی عقيقه
ز داغت تو دلم زخم عمیقه
یه دردی هس کمر میشکونه، اونم
غم داغ برادر با رفیقه
شنیدم پیکرش تو خاک و خون بود
نگاهش سمت ماه آسمون بود
چرا دشت شقایق خیز جسمش
به زیر خاک انقد لاله گون بود؟
شنیدم مثل جدش تشنه بوده
شنیدم ازشهیدان دل ربوده
امین شاعران در بزم دیدار
غزل های شهادت میسروده
چهل روزه ندیدم ماهِ روشو
چهل روزه که دارم آرزوشو
چهل روزه میگردم تو خیابون
نسیم شاید بیاره عطر و بوشو
یه عمر تو زندگیش مرد خدا بود
واسه مردم همیشه جان فدا بود
یه عمری گریه کرده توی روضه
بمیرم حسرتش کرب و بلا بود
امیدش بود فقط، آقا ابالفضل
رو لبهاش یا حسین و یا ابالفضل
به زیر بیرق هیچکی نرفته
تو دار این جهان، الّا ابالفضل
تو که پرچم به دستم میسپاری
شهیدم،تا همیشه ماندگاری
از اینکه بعد تو من زنده هستم
ندارم غیر حس شرمساری
نگاه دل نشین تو مرا کشت
وداع آتشین تو مرا کشت
چهل روزه که تشييعت نکردیم
شهیدم، اربعین تو مرا کشت
حسین آرامش دل، نور عینم
به روضه هات یه عمره زیر دینم
چی داره اسمت انقد گریه داره
حسینم وا حسینم وا حسینم
بمیرم، زیر و رو کردن تنت رو
نبينم، روز تنها بودنت رو
چه جوری دیدم وباز زنده موندم
غم دزیدن پیراهنت رو
بمیرم شد تنت پامال پامال
کنارت، مادرت هم رفته از حال
حسینم وا حسینم وا حسینم
چه جور ریختن سرت آخه تو گودال
تو رفتی گریه داره موندن ما
میخندیدن واسه سوزوندن ما
چقد این روضه آشناس، اهل روضه
صدای هلهله تو سوختن ما
- سه شنبه
- 5
- خرداد
- 1405
- ساعت
- 0:30
- نوشته شده توسط
- یوسف اکبری
- شاعر:
-
منصوره محمدی مزینان
ارسال دیدگاه