دایه دایه وقته جنگه
برا جنگه با حرامی
تُوی دستِ من تفنگه
ما همه مرد جهاد و جنگ و میدون
ما همه گذشته ایم از سر و از جون
همه آماده تُو سنگرای گلگون
میزنه به قلب دشمن
این که غُرّشِ فشنگه
مرد ایران که ز دشمن نَهراسه
دشمن او را ز خودش بهتر شناسه
حواسم به تنگه و خلیجِ فارسه
تُوی خشکی ، تُوی دریا
رزم ما مثل نهنگه
پای دشمن ایستادیم از دل و از جون
محکم و قوی و دلداده و افزون
پی نابودی دشمنیم اکنون
سنگرم چشم انتظاره
بروم که وقت تنگه
همه دَم با اقتدار و پُر توونُم
ذکر یا علی علی وِردِ زبونُم
سویِ جنگه با عدو ببین رَونُم
میدونم که تُوی میدون
سرِ دشمنم به سنگه
دایه بین قطاره تیرا روی دوشم
برا حفظ خاک ایران می خروشم
من برای دفع دشمنان بکوشم
پیش دشمنای ترسو
پسرت مثل پلنگه
- سه شنبه
- 5
- خرداد
- 1405
- ساعت
- 1:18
- نوشته شده توسط
- یوسف اکبری
- شاعر:
-
محمود تاری
ارسال دیدگاه