مبر ای شمر لعین  سر انور حسین

بنما شرم و حیا  تو ز مادر حسین

مشکن به خنجرت  دل خواهر حسین

مده خنجرت نشان  به دو دختر حسین

******

ای شمر بی‌مروت خنجر به کف زدی

با این همه جنایت پا بر شرف زدی

بی کس میان گودال افتاده شاه دین

بر حنجر مبارک خونین هدف زدی

با چکمه روی سینه آتش به جان مزن

این نقش حُزن و اندوه بر دیدگان مزن

او نور دیده های پیغمبر خداست

بر بوسه گاه احمد خونین نشان مزن

مبر ای شمر لعین  سر انور حسین

******

ای مُلحد ستمگر ای بی حیای پست

یا نیزه ای به پنجه یا خنجری به دست

آماده ای ببُرّی سر از تنِ حسین

مشکن دل پیمبر ای شمر زر پرست

افتاده روی خاک و خونین بدن حسین

از تیر و تیغ و نیزه صد پاره تن حسین

با کهنه خنجر خود آخر چه می کنی؟

رگ را نشانه کردی یا گردن حسین؟

مبر ای شمر لعین  سر انور حسین

******

این دودِ آهِ زینب روزت سیه کنَد

ای بینوای ملعون بیچاره رَه کنَد

از این حسین کُشی در صحرای کربلا

آری به هر دو عالم عُمرت تبَه کنَد

هر دفعه ای که خنجر روی گلو کَشی

گویی به قلبِ زینب تیغ دو رو کَشی

بر روی سر نهادی سرپنجة خطا

دیگر چرا به بالا از ریشه مو کَشی

مبر ای شمر لعین  سر انور حسین

******

ای مظهر شقاوت لعنت از آن تو

ملعون هر دو دنیا باشد نشان تو

سر را به کف گرفتی رو سوی خیمه ها

روزی رسد بگیرند این گونه جان تو

هرکس در این زمانه دستش به خنجر است

چون شمر بی مروّت دشنه به حنجر است

شعر تقاص او را ای سروری بگو

پرپر شود هر آن که در پنجه اش سر است

مبر ای شمر لعین  سر انور حسین