عباس بود و علقمه  اما تشنه مانده بود

دریا بود و همهمه  سقا تشنه مانده بود

ابری بود و زمزمه  صحرا تشنه مانده بود

اشکی بود و فاطمه  گلها تشنه مانده بود

******

عباس بود و علقمه  دریا بود و همهمه

اما تشنه مانده بود    سقا تشنه مانده بود

یک لشکر به پشت سر یک دریا به روبرو

یک خیمه به حال غم یک مادر به غم فرو

یک طفل عطش زده  یک عمو به فکر او

ده ها مَشک خالی و تنها آب ، آرزو

مُشتی آب علقمه حالش زیر و رو کند

چشمی در بَحار خون با دل گفت و گو کند

راهی بر وفای خود باید جست و جو کند

آبی روی لب نزد، حفظِ آبرو کند

عباس بود و علقمه  اما تشنه مانده بود

******

عباس بود و علقمه  دریا بود و همهمه

اما تشنه مانده بود    سقا تشنه مانده بود

این سردارِ مهربان عمّو صاحب علَم

در غوغای نینوا سقّا شاهِ با کرَم

در موج عطش زده بر اوج وفا قدم

در عمق خیال او طفلی مانده در حرم

رویِ طفلِ تشنه با لب های ترَک زده

در آب روان بدید با زخمی نمک زده

تشنه دستِ ردّ زده بر شمر فلک زده

سقّا را خدا چنین در علقم محَک زده

عباس بود و علقمه  اما تشنه مانده بود

******

ابری بود و زمزمه   اشکی بود و فاطمه

صحرا تشنه مانده بود   سقا تشنه مانده بود

در فریاد العطش پا گیر رقیه بود

جای شانة عمو تسخیر رقیه بود

شاید بخشی از وفا تأثیر رقیه بود

آری همرهِ علی، تصویر رقیه بود

یادی از برادرش در آب روان نمود

خشکیده لب حسین در سینه عیان نمود

تا یادی دوباره از یارِ مهربان نمود

اشکش را به یاد او در دیده نهان نمود

عباس بود و علقمه  اما تشنه مانده بود

******

ابری بود و زمزمه   اشکی بود و فاطمه

صحرا تشنه مانده بود   سقا تشنه مانده بود

بوسه با زبان خشک، از تیر جفا گرفت

کامی تر نشد ولی، جامی از وفا گرفت

نامی از ورایِ دل با فضل و صفا گرفت

احسنت از سلالة پاک مصطفا گرفت

عباس دائم الوفا عباس حامی الأخا

عباس صاحب اللّوا عباس معدن سخا

عباس شاه با صفا داری آیه از خدا

در هر بیتِ سروری گوید بر تو مرحبا

عباس بود و علقمه  اما تشنه مانده بود