ای دل خسته آه سحر کو؟
اشکی از دودمان جگر کو؟
سرپناه منِ دربهدر کو؟
ای خدا کن به خود آشنایم
من گدا من گدا من گدایم
در بساطی که آهی ندارم
جز خدایم پناهی ندارم
غیر کوه گناهی ندارم
کرده بار خطایم دوتایم
من گدا من گدا من گدایم
من که صد بار عهدم شکستم
جز گدایی نیاید ز دستم
رانده و مانده کنجی نشستم
آمدم چون تو گفتی بیایم
من گدا من گدا من گدایم
بسته درها همه، خانهای کو؟
لطف خاص کریمانهای کو؟
دام بسیار شد دانهای کو؟
چون طفیلی به مهمانسرایم
من گدا من گدا من گدایم
گرچه در خانهات جز گدا نیست
تکیهگاهم به جز تکیهها نیست
آرزویم به جز کربلا نیست
بینوای غم نینوایم
من گدا من گدا من گدایم..
- سه شنبه
- 15
- اردیبهشت
- 1405
- ساعت
- 2:58
- نوشته شده توسط
- یوسف اکبری
- شاعر:
-
حاج علی انسانی
ارسال دیدگاه