رسیده شب آخر من
غرق خونه چشای تر من
داره می‌رسه بر مشامم
عطر تو ای گل پرپر من
به یاد دمی که رسیدم، من کنارت
بیا یک‌دم ای جان زینب بالای سر من
یادم نمی‌ره وقتی رسیدم
بالای جسم بی‌سرت
بوسه گرفتم از حنجر تو
اما به جای مادرت
ای وای حسینم
«عزیز دلم ای حسینم»
غریبی نداره نهایت
وای از این غصه و این مصیبت
نبودی، یه لشکر حرامی
لشکری که نداشت رحم و غیرت
با آتیش اومد سوی خیمه، ای برادر
نموند دیگه تُو باغ تو لاله‌ای بی‌جراحت
گوشواره‌ها رو وقتی که بردن
خون شد دل اهل حرم
هر کس رو دیدم، با روی نیلی
می‌زد صدا وای مادرم
وای از غریبی
«پناه حرم ای حسینم»
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ندیدی چی شد وقت غارت
شد به آل پیمبر جسارت
تو رفتی اومد دشمن تو
بی تو شد روز من، شام غربت
نبودی ببینی برادر، سایۀ سر
که رفت زینب تو با دستای بسته اسارت
حُرمت شکستن، دستامو بستن
زینب کجا و این عزا
بی‌یار و یاور، رفتم برادر
تا کوفه و شام بلا
وای از اسیری
«پناه حرم ای حسینم»
- پنج شنبه
- 17
- اردیبهشت
- 1405
- ساعت
- 0:7
- نوشته شده توسط
- یوسف اکبری
ارسال دیدگاه