کاروان اومد از راهی پر غبار
اومدن با غم و داغ بیشمار
اومدن با دلای غرق به خون
اومدن با نگاههای بیقرار
میشه با گریۀ سکینه
محشری به پا تو مدینه
میخونه روضه با یه قلب حزین
میخونه از خشکی لبها
میخونه از وفای سقا
میخونه روضه برا اُمّ بنین
وای، میباره چشمای همه
وای، برای ماه علقمه
وای، قد مادر دیگه خمه
«وای از دل امالبنین»
هر غروب که نداره دل دیگه صبر
هر غروب میره با چشمای پر ابر
تو بقیع میشینه با ناله و آه
تو بقیع کنار چار صورت قبر
میخونه اشک بیامونش
از غم ماه آسمونش
میخونه روضهها برای حسین
میخونه با یه دل مضطر
کاش بودن پسرای بیشتر
میشدن همه به فدای حسین
وای، تا میشه حرف مشک آب
وای، غصهها میشه بیحساب
وای، میشه همناله با رباب
«وای از دل امالبنین»
- پنج شنبه
- 17
- اردیبهشت
- 1405
- ساعت
- 2:16
- نوشته شده توسط
- یوسف اکبری
- شاعر:
-
یوسف رحیمی
ارسال دیدگاه