درمون دردم
دورت بگردم
بی تو مث پاییز و غرق آه سردم
با روسیاهیم
نکردی طردم
عمری برای غربتت کاری نکردم
آه....
به غیر از خون دل چیزی مگه دارم برا تو
همیشه درآوردم با گناه اشک چشاتو
بجای هر دعایی که برای تو نکردم
تو سمت آسمون بردی برام دست دعاتو
امّا آقاجون
منتظرهای تو این روزا شدن گریون
حالمون خیلی بده،ما رو بده سامون
تا کی آخه توو بیابون هستی سرگردون
العجل آقا، ای غریب فاطمه...
بارونه بارون
بین بیابون
می باره از چشمای تو صبح و مساء خون
قلبت پر از درد
دائم پریشون
دردت نداره جز فرج، نسخه ی درمون
آه....
شلوغه شهر ما، تنها شدی و بی نشونه
رهات کردند توو غربت ای حسین این زمونه
میون همهمه،هیچ کس نزد ناله؛ که مَردم
نباید شاه عالم، توی صحراها بمونه
نیست دیگه طاقت
خسته ایم از دیدن عهد پر از ظلمت
حالا که مُرده توو قلب شیعیان؛ غیرت
با دعات دیگه بده پایان به این غیبت
العجل آقا، ای غریب فاطمه...
- شنبه
- 26
- اردیبهشت
- 1405
- ساعت
- 23:55
- نوشته شده توسط
- یوسف اکبری
- شاعر:
-
علی مهدوی نسب
ارسال دیدگاه