این کشور نور از آنِ رضاست
ایران علی ست ایران رضاست
حُبُّ الْوَطَن است ایمان همه
حفظ وطنم فرمان رضاست
این نورِ رئوف تابیده به دل
شامل همه را احسان رضاست
آن لطف رضاست این خواهش من
این دستِ من و دامان رضاست
ای عشق ببین همچون شب و روز
چشمان من و چشمان رضاست
بیمارم و دل دنبال دواست
داروی دلم درمان رضاست
مکتوب مرا بگشا و بخوان
بر صفحه ی آن عنوان رضاست
چون سبزه ی نور مژگان من است
چون غنچه لبم خندان رضاست
این عاشقِ زار این خسته ترین
هرجا برود مهمان رضاست
از جنّت و حور صحبت نکنم
چون جنّت من ایوان رضاست
هر دوره ی ما دوران کسی ست
این دوره یقین دوران رضاست
آهو پی او می گردد و من
چشمان دلم حیران رضاست
دریای غمش در سینه ی من
هر لحظه به دل توفان رضاست
بر آتش جان هی شعله زند
تا دیده ی من گریان رضاست
شد خانه ی او «یاسر» دل من
سرتاسر دل سامان رضاست
- دوشنبه
- 28
- اردیبهشت
- 1405
- ساعت
- 23:30
- نوشته شده توسط
- یوسف اکبری
- شاعر:
-
محمود تاری
ارسال دیدگاه