مظلومه مادر
چون لاله پژمردم کجایی
در کوچه ها مردم کجایی
با سر زمین خوردم کجایی
مظلومه مادر
در کوچه با موی سپیدم
دنبال قاتل میدویدم
از بس دویده ام بریدم
به کی بگم من
همه به دیدنم نشستند
دلم رو با طعنه شکستند
مثل علی دستم و بستند
به کی بگم من
حال من و دیدن تو کوچه
قاتل و بوسیدن تو کوچه
به من میخندیدن تو کوچه
مظلومه مادر
شد دیدنی حالم کجایی
همیشه مینالم کجایی
به یاد گودالم کجایی
مظلومه مادر
من که دیگه بی سر نگشتم
اسیر صد خنجر نگشتم
به مثل جدم بر نگشتم
مظلومه مادر
جانم اگر رسیده بر لب
در کوچه ها دویدم هر شب
ولی نموندم زیر مرکب
میگن تو گودال
وقتی جدا کردن حسین و
جدا جدا کردن حسین و
ریختن تو بوریا حسین و
میگن تو گودال
که جوشن حسین و بردن
پیراهن حسین و بردن
میگن تن حسین و بردن
- شنبه
- 2
- خرداد
- 1405
- ساعت
- 2:22
- نوشته شده توسط
- یوسف اکبری
- شاعر:
-
سید محسن حسینی
ارسال دیدگاه