صادق آل رسول است و همه محتاج او
کعبه ی آمال عشاق و همه حُجّاج او
عارفان بر روی زانوی ادب در محضرش
عالمان، مبهوت از هر جمله ای بر منبرش
کمترین رتبه به دربار رفیعش، اجتهاد
دور شد هرکس ز ایشان ، شد دچار ارتداد
نه فقط همچون مُفَضَّل یا زُرارِه گِرد او
بوده از هر دین و مذهب، عالِمش شاگرد او
مرد مستی از کنارش رد شد، از او رو گرفت
منقلب شد ناگهان، مِن بعد، با او خو گرفت
بهر روضه گوش دادن، بارها تعجیل کرد
روضه خوان آمد، کلاس درس را تعطیل کرد
زین و شمشیر جهادش، منبر علم و حدیث
در مقابل ، دشمنش اما هراسان و خبیث
بر سر سجاده بود و خانه را آتش زدند
درب بیت الله را نامرد ها آتش زدند
از در و دیوار، اوباش و اراذل آمدند
چکمه پوشان بی حیا بودند و داخل آمدند
بی مروت پا نزن بر تربت و سجاده اش
دور شو از قامتِ سر به سجود افتاده اش
صبرکن نعلین هایش را بپوشد لااقل
پیرمرد محترم، آبی بنوشد لااقل
حرمت موی سپیدش را نگهدارید کاش
دست از آزار او در کوچه بردارید کاش
پشت مَرکب دست بسته با شتاب او را نَبَر
سِنی از آقا گذشته ، با عذاب او را نَبَر
او خودش میگفت بر بالای هر منبر "حسین"
آمده وقت گریز روضه ، "نوحوا بر حسین"
باز جای شکر دارد پیکر او خاک شد
کی گرفتار گروهی جانیِ هتاک شد؟!
باز جای شکر دارد پیکرش غارت نشد
اهل بیت او اسیر شمر بی غیرت نشد
شکر هست انگشتر آقا به انگشتش هنوز
نیست جسم او رها بین بیابان ها سه روز
دفن او کار دهاتی ها نشد شکر خدا
راس آقا حضرت صادق نماند از تن جدا
- شنبه
- 2
- خرداد
- 1405
- ساعت
- 3:26
- نوشته شده توسط
- یوسف اکبری
ارسال دیدگاه