من آن بغضِ فروخفته میانِ خاکِ مهرانم
سرم بالاست چون همسایهیِ شاهِ خراسانم
منم آنکه همیشه با غرور و افتخاری محض
به عالم گفتهام که اهلِ ایرانِ رضا جانم
غروبِ سرخِ مینابم، اصیلم ریشه در خاکم
زلالیِّ خلیجِ فارس تا دریایِ عمّانم
مقاوم مثلِ دزفولم، چنان کوهِ دماوندم
کویرِ خشکِ کاشانم، همان بارانِ گیلانم
زبانم بوستانِ سعدی و آرایههایِ او
همیشه واژه واژه تحتِ تأثیرِ گلستانم
شعارم شعرِ حافظ باشد و اشعارِ فردوسی
ولی مومن به آیاتِ، سراسر نورِ قرآنم
خمینیوار، دارم در سرم شوری حسینی را
شبیهِ رهبرم سیّد علی فرزندِ ایرانم
منافاتی در این مطلب نباشد تا ابد، اصلاً
که هم ایرانیِ با غیرتم، هم یک مسلمانم
منم ایرانی و نامِ ابالفضل است، سوگندم
میانِ روضهها با گریه در یادِ شهیدانم
منم که وارثِ حُبِّ علیِّ مرتضی هستم
نمک گیرِ امیرالمومنین از نسلِ سلمانم
خروشِ غیرتم همواره کابوسِ یهودی هاست
غرورِ حیدری دارم، همیشه مردِ میدانم
همیشه در سرم رویایِ وصلِ یوسفِ زهراست
برایِ دیدنش چشم انتظارم، ندبه میخوانم
- سه شنبه
- 5
- خرداد
- 1405
- ساعت
- 15:3
- نوشته شده توسط
- یوسف اکبری
ارسال دیدگاه