ذو القُربى فاطمة... حَقُّها فَدَك
قَد نَجى كُلّٓ مَن... نَهجَها سَلَك
اَللّهُمَّ صَلِّ عَلی
الصّديقَة الشَّهيدَة
ذاتِ الأحزانِ الطّويلة
فِی المُدَّةِ القَليلَة
اَلمَجهُولَةِ قَدرُها
اَلمَخفِيّةِ قَبرُها
اَلمَغصُوبَةِ حَقُّها
اَلمَكسُورَةِ ضِلعُها
«وا اُمّاه، وا اُمّاه»
حق زهرای من، این غمها نبود
سهمش شد از فدک، چشمایی کبود
توی مسجد، زهرا بود و
دشمن بیمرامش
اما موند پای امامش
با خطبه و قیامش
تو مسجد شده همهمه
اصحاب هم شنیدن همه
تنها بود ولی مرتضی
تنها بود ولی فاطمه
«وا اُمّاه، وا اُمّاه»
ای قوم بیوفا، این رسمش نبود!
باغ جنت کجا، این آتیش و دود؟
توی کوچه، زهرا بود و
یک عده بیمروت
اما موند پای ولایت
تا لحظۀ شهادت
شد انگار قیامت بهپا
شد اجر رسالت ادا
پرپر شد گل مصطفی
یا الله توی کوچهها
«وا اُمّاه، وا اُمّاه»
شاعر: جمعی_از_شاعران
نغمهپرداز: سیداحمد_الموسوی
- پنج شنبه
- 17
- اردیبهشت
- 1405
- ساعت
- 22:5
- نوشته شده توسط
- یوسف اکبری
ارسال دیدگاه