منکه از سوز غم افتاده ز پایم چه کنم
طائری در قفس رنج و بلایم چه کنم
خانه ام مهبط وحی است خودم آیه ی نور
ششمین والی ام و شمس ولایم چه کنم
نیمه شب آمده دشمن به دل آزاری من
منکه با حال غمین غرق دعایم چه کنم
ناسزا گفت و جفا کرد و نفهمید چه گفت
طالب بخشِشَش از لطف خدایم چه کنم
پیرمردم من و هر دم نفسم میگیرد
ندوانَم که رمق نیست به پایم چه کنم
صبر کن لااقل این بار بپوشم جامه
همچو چادر شده پر خاک عبایم چه کنم
بی هوا داد مزن بی ادبی کمتر کن
ناله ها دارم و بگرفته صدایم چه کنم
همه ی پردگیانم وسط آتش و دود
یاد غمخانه ی اُمُّ النُّجبایم چه کنم
بسکه دل تنگ رخ مادر خود زهرایم
باید از زهر ز دل عقده گشایم چه کنم
دست من بسته طناب و رَسَنم در گردن
یاد بابایم علی گر ننمایم چه کنم
خانه ام در شرر افتاده ، خدا رحم کند
یاد سوز خیَمِ کرب و بلایم چه کنم
- شنبه
- 2
- خرداد
- 1405
- ساعت
- 3:21
- نوشته شده توسط
- یوسف اکبری
- شاعر:
-
امیررضا فرجوند
ارسال دیدگاه