شیعه ی جعفری ام تا دل عاشق دارم
این علی دوستی از حضرت صادق دارم
منِ بیچاره کجا و درِ این خانه کجا
او به من داده لیاقت دل لایق دارم
درِ این خانه به جز لطف ندیدم هرگز
غرق آرامشم و دلبر حاذق دارم
گر چه آلوده ام از بابت معصیت خویش
همچو ویرانه ام و گنج حقایق دارم
آنچه از صبح ولادت به دلم ریخته اند
شور عشق است که همراه دقایق دارم
دل ما برده به این واسطه مانند علی
آبرودارم از این مکتب فرزند علی
پسر فاطمه را در دل شب آزردند
سر سجاده کشیدند و ز خانه بردند
خانه ای که به درش شعله زدند از کینه
بچه ها از سر وحشت همگی پژمردند
دست بسته علی از خانه دوباره می رفت
احترامش نگرفتند و غمش نشمردند
گفت عمامه، عبا، حداقل نعلینم...
دل به درخواست این مرد خدا نسپردند
آه او شیخ الائمه است که پشت مرکب
می دوید و چه به روز دل او آوردند
نفسش سوخته از بس پی مرکب رفته
چقدر در غم و اندوه به زینب رفته
با تب کرببلا از تن او جان می رفت
شب غم بود که خورشید پریشان می رفت
یاد پاهای رقیه به خودش هی می گفت
من بمیرم که روی خار مغیلان می رفت
چشم هایش فقط از روضه ی جدش می خواند
از لبش هر نفسی ذکر حسین جان می رفت
تشنگی اش چقدر روضه ی جانسوزی داشت
خیمه ها تشنه ولی ساقی طفلان می رفت
یادش آمد پسر فاطمه بعد از عباس
سمت گودال بلا با لب عطشان می رفت
نیزه ای خورد، بلند مرتبه شاهی افتاد
تا ابد در دل عشاق چه آهی افتاد
تیغ بالای سرت بود پیمبر آمد
شک ندارم که به دنبال تو حیدر آمد
خواست شمشیر به رویت بکشد آن ملعون
خواست منصور ولی منع مقدر آمد
دل تو سوخت شبیه دل مادر صد حیف
بین مقتل چه عذابی شده لشکر آمد
زخم می خورد روی زخم عزیز زهرا
دست و پا می زد و ای وای که مادر آمد
صورتش روی زمین بود که می زد خنجر
شمر می رفت ولی غمزده خواهر آمد
تو کفن داشتی آقا ولی ای وای حسین
پیرهن داشتی آقا ولی ای وای حسین
- شنبه
- 2
- خرداد
- 1405
- ساعت
- 3:27
- نوشته شده توسط
- یوسف اکبری
- شاعر:
-
جابر عابدی
ارسال دیدگاه