لب تشنه حسین است، چگونه من بنوشم؟

این حسِّ وفا را، به دنیا نفروشم

تا بُردن این آب، لبِ تشنه بکوشم

در ساحل و صحرا، به یکباره خروشم

******

لب تشنه حسین است و منم در دل دریا

پنجه به دل آب زدم با دلِ تنها

ای وایِ من و این هوسِ آب گُزینی

شرمنده شوم تا ابد از دیدة زهرا

دیدم به رُخِ آب روان رویِ حسین را

پژمردگی کامل اردوی حسین را

خشکیده لبان منتظرم مانده به خیمه

طفلانِ پریشان و عطش گوی حسین را

ای آب  هرگز  هرگز من از این آب ننوشم

باید  تا جان  در رفع غم تشنگی یار بکوشم

لب تشنه حسین است، چگونه من بنوشم؟

******

نزدیک بود این لحظه که دلخون شوم از آب

لب تر کنم و حالِ دگرگون شوم از آب

باید که از این آب روان پر بکنم مشک

بر دوش گذارم من و بیرون شوم از آب

من وارث شمشیر علی شیر خدایم

بر عهد و وفایم اگر از یار جدایم

یک قوم به رزم آوری ام غبطه خورد باز

فریاد مبارزطلبی گشته صدایم

ای آب  هرگز  هرگز من از این آب ننوشم

باید  تا جان  در رفع غم تشنگی یار بکوشم

لب تشنه حسین است، چگونه من بنوشم؟

******

یارب مددی تا به حرم آب رسانم

بر خیمه بی تاب حسین تاب رسانم

از علقمه تا خیمه به پرواز در آیم

این مشک پر از آب به اصحاب رسانم

لبخند رضایت به لب شاه ببینم

از روی رقیه گُلِ گلخنده بچینم

تا باز سرافراز شوم پیش سکینه

با خنده کنار دل زینب بنشینم

ای آب  هرگز  هرگز من از این آب ننوشم

باید  تا جان  در رفع غم تشنگی یار بکوشم

لب تشنه حسین است، چگونه من بنوشم؟

******

گفتم همه جا همدم و همراه حسینم

تا آخر جان یاور دلخواه حسینم

ای مشک گواهِ من و ایامِ عطش باش

نا خورده روان سوی حرمگاه حسینم

سقا که لب خشک فدا شد به ره یار

نازم به وفاداری عباس علمدار

ای سروری این بیت به تضمین وفا گو

(از تشنگی اهل حرم بود خبردار)

ای آب  هرگز  هرگز من از این آب ننوشم

باید  تا جان  در رفع غم تشنگی یار بکوشم

لب تشنه حسین است، چگونه من بنوشم؟

******