چه چیزی را میخواهید جستجو کنید؟
داره میره برا نماز، غریب ترین مرد زمین
إنا الیه راجعون، شده با لبهاش همنشین
کسی خبر نداره از، دل امیرالمؤمنین...
یه عمره که تو کوفه زخم زبون شنیده
خیرات کرده ولی از، مردم خیری ندیده
کیسه نون و خرما، روی شونه کشیده
آقام آقام علی جان...
ای گلِ امّ البنین که دلربایی می کنی ..
مثل ماهی در برم جلوه نمایی می کنی
گوش کن آخر وصیّت های من ای باوفا
مثل نی می نالی و غربت سرایی می کنی
بعدِ من جانِ تو و جانِ حسینم ای پسر
مطئنم خویش را آخر فدایی می کنی..
جان به کف باش و بزن بر قلبِ دشمن مثلِ من
کربلا را... باز هم کرببلایی می کنی...
زینتِ دامانِ خود را می سپارم دستِ تو
باز هم با زینبِ من...با وفایی می کنی؟
حفظ کن در هر شرایط خواهرِ مظلومه را
بینِ شاماتِ بلا ..قدرت نمایی می کنی
روی نیزه هم که رفتی غافل از بانو نشو
بینِ بازارم که باشی مقتدایی می کنی
سعی کن تا مجلسِ نامحرمان برهم زنی
دردِ اهل البیت را حتماً دوایی می کنی
راحت از غم شد علی ، آنکس که غم بسیار داشت
خاطراتی تلخ از بین در و دیوار داشت
گرچه زینب گفت بابا جان به این زودی مرو ،
رفت حیدر چونکه زهرا در جنان اصرار داشت
آمدی خانه ام دلم خوش شد
آفتاب یگانۀ زینب
چقدر خوب شد سری زده ای
دم افطار خانۀ زینب
باز امشب دوباره مثل قدیم
با هم از هر دری سخنی گفتیم
دخترانه تو را بغل کردم
پدری دختری سخن گفتیم
گفتی امشب دگر به شمع سحر
پر پروانۀ تو نزدیک است
از برای وصال فاطمه ام
دخترم خانۀ تو نزدیک است
حرف رفتن زدی دلم خون شد
طاقتم را محک بزن ، باشد
شیر را پس بزن نمک بردار
روی زخمم نمک بزن باشد..
گریه ات بی قرار زهرا کرد..
آسمان و ستاره هایش را
شب آخر چقدر می بویی
تکه ی گوشواره هایش را
خاطرات مدینه تازه شدند
میخ در که گرفت به شالت
یاد آن کوچۀ شلوغی که
مادرم می دوید دنبالت
.... مادرم می دوید، می افتاد
دور او را سر و صدا برداشت
از تو دستش جدا نمی شد که
قنفذ اما قلاف را برداشت
رفتی و آمدی چه آمدنی
حق بده غم مرا عذاب کند
چه کسی اینچنین دلش آمد
صورتت را به خون خضاب کند
پیش من بی رمق به خاک نَیُفت
ای پدر خاک بر سرم پاشو
گوشۀ خانه دق کنم خوب است؟
اسداللهِ مادرم پاشو
زخم فرق تو هم نمی آید
مجتبی هر قدر که می بندد
تا می آیم بلند گریه کنم
ابن ملجم بلند میخندد
صبرم از دست می رود بی تو
پس برای دلم نیایش کن
واجب الاحترامیِ من را
تو به این کوفیان سفارش کن
این طرف نزد خود حسن دارم
آن طرف هم حسین پیش من است
گریۀ من برای بی کسی
قتلگاه و شهید بی کفن است
قاتل آنقدر بددهن شده بود
حرفهای زننده ای می زد
شمر از پشت سر به گردن او
ضربه های کشنده ای می زد
دیگر کتاب عمر من زار بسته است
راه نفس کشیدنم انگار بسته است
تا آن زمان که سفره ی دیدار بسته است
کامم برای سفره افطار بسته است
از روزگار گندم و خرما نخواستم
چیزی به غیر دیدن زهرا نخواستم
امشب ستارگان به نگاهم چه میکنند
با گریه های گاه به گاهم چه میکنند
مرغان خانگی سرراهم چه میکنند
چیزی بغیر مرگ نخواهم چه میکنند
راهی مسجدم که دوباره اذان دهم
راحت بگویم اشهد خود را و جان دهم
قد قامت الصلاه علی را رها کنید
دینی که مانده گردنتان را ادا کنید
دروقت سجده فرق سرم را دوتا کنید
جسم مرا دم در مسجد رها کنید
شمشیر نه!که عمر علی را دری گرفت
مسمار لعنتی ز علی همسری گرفت
در کوچه ها به قامت خم راه میروم
خون لخته بسته است سرم راه میروم
با یاری حسن دو قدم راه میروم
نزدیک خانه است خودم راه میروم
زینب نشسته تا که بحالم نظر کند
ای وای اگر نگاه به این زخم سر کند
زن را توان دیدن این زخمها که نیست
با اضطراب و دلهره ها آشنا که نیست
در قلب او تحمل هول و ولا که نیست
پس حق زینبم سفر کربلا که نیست
دلشوره دارم از روی تل نیمه جان شود
همراه زخمهای حسینش کمان شود
یک تن غریب مانده و دورش هزارهاست
از تیر و نیزه دوربه دورش حصارهاست
از یک طرف محاصره ی نیزه دارهاست
از یکطرف معذب سم سوارهاست
اسلام را دومرتبه بر نیزه میزنند
سر را که میبرند به سر نیزه میزند
◾نوحه ی سینه زنی
◾بعد از شهادت
◾شب بیست و سوم
◾بنداول
خالی اگر که جای باباست
داداش دلم اسیر غمهاست
پاشو بریم باهم مدینه
منتظر ما چشم زهراست
داداش داداش داداش داداش (۲)
دلشوره داره خواهرم
ببین حسین برادرم
منتظر تا که بریم
به پیش قبر مادرم
داداش داداش داداش داداش (۲)
◾بنددوم
مردم کوفه مثل خارند
رحم و مروتی ندارند
طعنه به ما میزنن هر شب
نامه ز کینه مینگارند
داداش داداش داداش داداش (۲)
به کف گرفته تیغ کین
سنگ زند به شاه دین
میبینم از نیزه داداش
سر حسین روی زمین
داداش داداش داداش داداش (۲)
خبر آمد که علی زخمی شد
شاه بین المللی زخمی شد
تاکه صمصام سر شاه نشست
گوئیا بر وسط ماه نشست
ریخت تا خون سرش در محراب
جامه حزن به تن کرد اصحاب
روی آئینه دل چاک افتاد
پدر خاک چو در خاک افتاد
مهر از خون سرش تا گل شد
لیله القدر علی کامل شد
از وسط فرق علی تا وا شد
سرشان مثل دل زهرا شد
به خدا جهل امامم را کشت
جهل نا اهل امامم را کشت
به چشمای زینب
خواب نمیاد بابا
امشب گرفتم من
کناره تو احیا
نداری نا دیگه
پهلوونه خیبر
با سره غرق خون
افتادی تو بستر
تنم می لرزه تا. می بینم چشمای ترت
کاشکی به جای تو بمیره بابا دخترت
وااای
هنوز داغی بر روی جگر داری
هنوزم نگاه به میخ در داری
ابر بهاری
. از غم میباری
بابای خوبم. باباجون بابا جون
بابای خوبم
می زارم تو دستم
دسته پینه بستت رو
می بوسم با گریه
چشم نیمه بستت رو
معلومه از حالت
مسافری بابا
اینجوری که پیداس
می خوای بری بابا
شبیه مادرم توهم وصیت می کنی
میگی از قتلگاه صحبت غارت می کنی
واای
می گی از سره بریده از قفا
می گی از تنه به روی خاک رها
از دریا می گی
از سقا می گی
بابای خوبم. بابا جون بابا جون. بابا ی خوبم
رسیده روضه به
غروبه عاشورا
پیکری افتاده
عریان روی خاکا
می بوسه رگهای
بریده رو خواهر
می خونه روضه با
چشمای خون مادر
کناره اب بودی با لب تشنه کشتنت
بی یارو بی پناه با تیر و دشنه کشتنت
واای
روی نیزه ها زدن سره تورو
می برن اسارت خواهره تورو
میره به بازار
در بین انظار
غریبم حسین. غریبم غریبم حسین
خداحافظ ای کوفه شهر بلا
خداحافظ ای وادی بی وفا
خداحافظ ای جمع نامردمان
علی میرود از میان شما
خدا شاهد ،خون دلهای من
وفا کردم و دیدم امّا جفا
زِ زَخم سر حاشا شکایت کنم
اگر چه به بَستر فِکنده مرا
مرا کُشته زخم زبانهایتان
علی میرود باهمه عُقده ها
روم پیش زهرای اَطهر کنون
گشایم سخن از گِله بَرملا
زدنیا فقط (نادرا) چاه بود
به درد دل مرتضی آشنا
دلبر دلش گرفته دلدار گریه کرده
عاشق همیشه وقت دیدار گریه کرده
به آشتی بنده مشتاق تر خدا بود
از توبۀ گنهکار غفار گریه کرده
درد مریض را جز، درد آشنا نفهمید
گاهی طبیب هم با، بیمار گریه کرده
شرمنده از گناهان دانی مثال ما چیست؟
خانه خراب زیر آوار گریه کرده
یک شهر را دعای یک مست زنده کرده
مستی که در مناجان هشیار گریه کرده
در کسوت گدایی حرفی بلد نبودیم
سائل همیشه جای اصرار گریه کرده
با گریه طفل هر چه که خواسته گرفته
حاجت گرفته کودک هر بار گریه کرده
ما را فقط دعای زهرا نجات داده
مادر برای طفلش بسیار گریه کرده
بر حال مادر ما در بین آتش و خون
دیوار دم گرفته مسمار گریه کرده
کفاره ی گناه مارا حسین داده
ارباب بین گودال خونبار گریه کرده
کف میزند لشگر قلب رباب میسوخت
او بین خنده های اغیار گریه کرده
گهواره بعد اصغر در دست ابن سعد است
گهواره در حراج بازار گریه کرده ....
بند اول
دم آخر اومده - شب غم سر اومده
دیگه ساعت رفتن حیدر اومده۲
پیش چشم پسرش - رد خون رو سرش
آسمونُ ببین که شکسته کمرش۲
بارونی شده چشاش
غم داره توی نگاش
زهرا - از عرش - مرهم - میاره براش ۲
داره میره اما آه - میکشه از دل علی؛
عالم با مولا میگه؛ " فُزتُ وَربَّ العَلی "
"فُزتُ وَربَّ العَلی" ۳
بند دوم
داره با غم زیاد - هنوز اون روزو به یاد
میگه کاش علیام تو مدینه جون میداد۲
همه اومده بودن - برای بردن من
بین اون همه بیمعرفت مونده یه زن۲
پیش چشم تر من
زهرای منو زدن
زینب - با اشک - میرفت - کنار حسن۲
قنفذ من و زهرا رو - میزد بیمعطلی
واسه اینه که میگم - "فُزتُ وَربَّ العَلی"
"فُزتُ وَربَّ العَلی" ۳
بند سوم
خونی شد سر علی - پیش دختر علی
روضهی کربلاست حرف آخر علی۲
تو چشاش میشینه غم - وقتی میگه پسرم
جون تو جون دخترامون توی حرم۲
خون میشه به جگرا
رو نیزه میره سرا
ناقه - مرکب - میشه - برا اُسرا۲
به سمت کوفه و شام - زینبم میره ولی
من نیستم که ببینم - "فُزتُ وَربَّ العَلی"
"فُزتُ وَربَّ العَلی" ۳
بند اول:
کوفه از امشب ، میشه عزادار
به غصه و غم ، میشه گرفتار
زینب از امشب دوباره ، میشه پرستار
امشب دلِ پیغمبر و ، فاطمه خونه
امشب علی هر دم داره ، نوحه میخونه
ذکرِ لبش اِنّا اِلیهِ راجعونه
امون ای دل
امون ای دل امون ای دل
از داغِ حیدر ، آه و واویلا
بند دوم:
محراب مسجد ، شده پُر از خون
حال و هواتم ، شده دگرگون
شبیه مادرم شده ، روی تو گلگون
بشکنه دستی که زده ، سرِ تو شمشیر
نگو که از دنیا شدی به این زودی سیر
اگه بری بعدت میشه دخترِ تو پیر
نرو بابا
نرو بابا نرو بابا
برات بمیره زینب کبری
بند سوم:
بابای خوبم تنهام نذار که
حالِ دلِ من ، با غم شریکه
بعده تو دیگه خونمون ، خیلی تاریکه
پاشو بابایی که دارم میافتم از حال
نرو بابایی میمیره حسین تو گودال
میشه سرِ انگشترش ، دعوا و جنجال
نرو بابا
نرو بابا نرو بابا
برات بمیره زینب کبری
#امیرحسین_سلطانی
#یاحسین(طاها تحقیقی)
مولا علی سوی مسجد شده روان
در صبح نوزده تا شد سحر عیان
خواند نماز صبح با جمع مردمان
گوید خدا خدا مولا ز سوز جان
جانها فدای تو مولا علی علی
گریم برای تو مولاعلی علی
بنگر عدالت آن مرد پاکباز
بیند که قاتلش باشد به خواب ناز
مولا ندا دهد از موسم نماز
وانگه اقامه ای در حال سوز و ساز
او بی خبر ز خود با حق به گفتگوست
مولا که با خدا هر لحظه روبروست
قاتل ز پشت سر دارد از آن خبر
شمشیراوبه کف شخصی که فتنه جوست
شمشیر در هوا در حالت صعود
مولا علی بود مست می سجود
با ضربت تمام بر فرق آن امام
آید ز پشت سر شمشیر او فرود
جانها فدای تو مولا علی علی
گریم برای تو مولاعلی علی
فواره زد ز سر تا خون مرتضی
گفتا که رستگار گشتم من ای خدا
سجاده غرق خون شد فرق او دو تا
در ناله آمد از این غصّه ماسوا
ای آسمان شوی از این خبر خراب
شد موی مرتضی با خون خود خضاب
افتاده روی خاک رخسار بوتراب
بر مهر مصطفی این بود آن جواب
جانها فدای تو مولا علی علی
گریم برای تو مولاعلی علی
هر شیعیة علی گرید ز سوز جان
از غصه زمین می گرید آسمان
در گریه مسلمین در ناله قدسیان
شد کشته مرتضی شد ناله ها فغان
در کوفه زین خبر افتاده ولوله
در مسجد آمده گویا که زلزله
مردم به پرس و جو هر گوشه گفتگو
یاران همه غمین دشمن به هلهله
جانها فدای تو مولا علی علی
گریم برای تو مولاعلی علی
یاران مرتضی گریان به هر طرف
پیچیده این خبر در کوفه و نجف
شد فرق مرتضی آن مظهر شرف
بر ضرب خصم دون آه ای خدا هدف
جانها فدای تو مولا علی علی
گریم برای تو مولاعلی علی
بر روی یک گلیم ان جسم خونفشان
بنهاده شیعیان جمله به سر زنان
آید ز هر مکان فریاد الامان
شد جسم نیمه جان تاخانه اش روان
مولا در آن گذر شد تا که با خبر
شاید که دخترش باشد به پشت در
فرموده مرتضی با فرق غرق خون
با پای خود کنون در خانه پا نهم
راضی نمی شوم تا دختران من
از دیدنم شوند اکنون دچار غم
جانها فدای تو مولا علی علی
گریم برای تو مولاعلی علی
راضی نمی شوی ای مشعل هدی
زینب ببیند آن خونین سر تو را
بنگر به صحنه ای خواهر کند نظر
برجسم غرق خون در خاک کربلا
آندم که بیند او درخون حسین تو
گیرد زخون وضو آن نورعین تو
کی میشوی رضا در دشت کربلا
افتد به خاک .خون آن مظهر صفا
گوید ولایی از مهر و ولای تو
پیوسته بر درت باشد گدای تو
یا مرتضی علی ای بر همه ولی
جانهای ما همه باشد فدای تو
جانها فدای تو مولا علی علی
گریم برای تو مولاعلی علی
به غیر مهر و محبت چه دیده ای برگرد
کبوترانه چرا پر کشیده ای برگرد
تمام عمر قدم در ره خطا زده ای
به جز تباهی و ذلت چه دیده ای برگرد
اگر چه عبد من آلوده و سیه رویی
کجا ز رحمت من دل بریده ای برگرد
چرا اسیر شب تیره ی گنه شده ای
اگر که چشم به راه سپیده ای برگرد
هوای نفس تو را می برد به سوی جهیم
«ز برزخی که خودت آفریده ای برگرد»1
چقدر فاصله داری میان خود با من
نفس بریده شدی بس دویده ای برگرد
دوباره تشنه ی لاتقنطوی ...من شده ای
همیشه از می رحمت چشیده ای برگرد
ره انابه و توبه به روی تو باز است
اگر که میوه ی ممنوعه چیده ای برگرد
خدای توبه پذیر توام کجا رفتی
اگر به آخر خط هم رسیده ای برگرد
پرندگان مهاجر تمام برگشتند
تو هم به همره آنان پریده ای برگرد
«وفایی»از چه ز درگاه من گریزانی
صدای دعوت من را شنیده ای برگرد
چه در هیبت، چه در غیرت، چه در عشق، اولین هستی
که بر انگشتر فضل و شرف همچون نگین هستی
جهان عمریست درماندهست در تردید و شک، اما
تو خود عینالیقین، روحالیقین، حقالیقین هستی
من از فتحِ درِ خیبر به دستان تو فهمیدم
که تو دست توانمند خدا در آستین هستی
سرِ در چاه را باور کنم یا ذوالفقارت را؟
که گاهی آنچنان هستی و گاهی اینچنین هستی
بگو از استخوان در گلو، از خار در چشمت
که پر از خطبههای ناتمام آتشین هستی
بگو چشم نبی روشن، بگو چشم حسودان کور؛
برای فاطمه تنها تو در عالم قرین هستی...
از آن روزی که چشمم باز شد، در گوش من خواندند:
«که تو تا لحظۀ آخر، امیرالمؤمنین هستی»
هفتم مولای عالم حیدر است
خانه ی مولا چو روز محشر است
خون بگرید از غم بابا حسین
دیده گریان بهر بابا دختر است
◾️
هفتم حیدر عزیز مصطفاست
خونجگر از داغ بابا مجتباست
خون بگرید از غم بابا حسین
خانه ی مولا به پا بزم عزاست
◾️
هفت روزه، مجتبی تنها شده
کوفه از داغ علی غوغا شده
خونجگر گشته حسین و زینبش
بزم غم در خانه اش برپا شده
در هفتمین روز عزا،دل ها پریشان است
هر دیده گریان است
زینب عزیز مرتضی،در آه و افغان است
هر دیده گریان است
یاد غریبی علی،نور دو عین او
گرید حسین او
نالان و گریانش حسن،از داغ هجران است
هر دیده گریان است
کوفه پس از داغ علی،بزم عزا گشته
ماتمسرا گشته
بهر تسلای حسن،اشک یتیمان است
هر دیده گریان است
هر دم به یاد مرتضی،شد خونجگر زینب
جانش بود بر لب
با یاد سوز داغ او،اشکش چو باران است
هر دیده گریان است
یاد امام مهربان،زینب او سوزد
دیده به در دوزد
گریان بابای غریب،دو روح و ریحان است
هر دیده گریان است
در هفتمین روز عزا،شیعه زند فریاد
امان از این بیداد
خاموش از ظلم و ستم،شمس فروزان است
هر دیده گریان است
هفتم داغ مرتضی امشب است
جان تمام شیعیان بر لب است
خونجگر از داغ پدر زینب است
از این داغ و محن
خونجگر شد حسن
به یاد سوز و غم حیدر
حسین زند بر سینه و سر
واویلتا آه و واویلا۲
سوزد ز داغ پدرش مجتبی
می نالد او با گریه ی بی صدا
فتاده یاد غربت مرتضی
همره نور عین
سوزد از غم حسین
کسی چو زینب غم ندیده
قامتش از این غم خمیده
واویلتا آه و واویلا۲
زینب او غربت نموده احساس
ریزد سرشک از دیده اش چو الماس
همناله گشته با حسین و عباس
ریزد اشک بصر
بهر داغ پدر
بعد از علی کوفه خموش است
یتیم کوفه در خروش است
واویلتا آه و واویلا۲
حسین کنار قبر او نشسته
حسن کنارش با دل شکسته
به قبر او دخیل گریه بسته
بهر یار غریب
شد حسن بی شکیب
بزم عزا برپا شد امشب
غربت او معنا شد امشب
واویلتا آه و واویلا۲
شده هفتم مولی،همه دل ها غمین است
به خانه همچو زینب،حسین او حزین است
علی غریب و مظلوم۲
شده هفتم مولی،جهان غرق عزا شد
تمام شهر کوفه،چنان ماتمسرا شد
علی غریب و مظلوم۲
شده هفتم مولی،بسوزد نور عینش
حسن کنار زینب،بنالد با حسینش
علی غریب و مظلوم۲
شده هفتم مولی،همه دل ها پریشان
به یاد غربت او،شده هر دیده گریان
علی غریب و مظلوم۲
شده هفتم مولی،گل احمد مختار
همه عالم هستی،بود بر او عزادار
علی غریب و مظلوم۲
شده هفتم مولی،حسن با دیده ی تر
به یاد غم بابا،زند بر سینه و سر
علی غریب و مظلوم۲
هفتم سوز و داغ حیدر رسید
قامت مجتبی از این غم خمید
جان او بر لب است
خونجگر زینب است
آه و واویلا۲
شد هفتم شهادت مرتضی
خونجگر از داغ پدر مجتبی
خون دل نور عین
ریزد اشک حسین
آه و واویلا۲
هفتم داغ شاه عالمین است
همناله ی با زینبش حسین است
سوزد از این محن
یاد بابا حسن
آه و واویلا۲
مسجد کوفه بی علی خموش است
یتیم خونجگر در خروش است
ای پدر کجایی
امان از جدایی
آه و واویلا۲
جان حسین و حسنش بر لب است
همناله با عباس او زینب است
صاحب ذوالفقار
علی شد رستگار
آه و واویلا۲
هفتم ماتم،علی مظلوم
گردیده در کوفه،غربتش معلوم
در شهر کوفه
غم زد شکوفه
آه و واویلتا،آه و واویلا۲
خون گریه می کند،زین داغ و محن
حسین فاطمه،همراه حسن
غم شد نصیبش
کم شد شکیبش
آه و واویلتا،آه و واویلا۲
عباس بن علی،جانش بر لب است
خون از داغ پدر،دل زینب است
هر دم می سوزد
شعله افروزد
آه و واویلتا،آه و واویلا۲
حسین فاطمه،گردیده حساس
می سوزد می نالد،همراه عباس
با دل سوزان
گشته پریشان
آه و واویلتا،آه و واویلا۲
گل های فاطمه،قلب شکسته
با یاد مرتضی،در غم نشسته
بابای مظلوم
ای از حق محروم
آه و واویلتا،آه و واویلا۲
سوزد بهر بابا،نور دو عینش
کنار قبر او،گرید حسینش
رفته حبیبش
باب غریبش
آه و واویلتا،آه و واویلا۲
آه
هفتم حیدر است
در کوفه محشر است
زینب خونجگر است
آه و واویلتا۲
آه
شمس عالمین رفت
نور هر دو عین رفت
بابای حسین رفت
آه و واویلتا۲
آه
حسین در تاب و تب
جان رسیده بر لب
همناله با زینب
آه و واویلتا۲
آه
شد خموش شمس دین
خون دل مؤمنین
حسن شد دلغمین
آه و واویلتا۲
آه
از این غم و محن
خون دل مرد و زن
خون بگرید حسن
آه و واویلتا۲
آه
حسینش حساس است
اشکش چون الماس است
خونجگر عباس است
آه و واویلتا۲
چه در هیبت، چه در غیرت، چه در عشق، اولین هستی
که بر انگشتر فضل و شرف همچون نگین هستی
جهان عمریست درماندهست در تردید و شک، اما
تو خود عینالیقین، روحالیقین، حقالیقین هستی
من از فتحِ درِ خیبر به دستان تو فهمیدم
که تو دست توانمند خدا در آستین هستی
سرِ در چاه را باور کنم یا ذوالفقارت را؟
که گاهی آنچنان هستی و گاهی اینچنین هستی
بگو از استخوان در گلو، از خار در چشمت
که پر از خطبههای ناتمام آتشین هستی
بگو چشم نبی روشن، بگو چشم حسودان کور؛
برای فاطمه تنها تو در عالم قرین هستی...
از آن روزی که چشمم باز شد، در گوش من خواندند:
«که تو تا لحظۀ آخر، امیرالمؤمنین هستی»
سلمان! تو نیستی و ابوذر نمانده است
عمار نیست، مالک اشتر نمانده است
قرآن به نیزه میرود اینجا هزار بار
جز خطبۀ دریغ به منبر نمانده است...
در کوچههای هاشمی آتش هنوز هست
باور مکن که حادثه دیگر نمانده است
دشمن خیال کرد کتاب غدیر سوخت
دشمن خیال کرد که کوثر نمانده است...
تکفیر میکنند پیاپی امام را
ایمانشان به مصحف و دفتر نمانده است
شمشیرهای یکسره کوفیست در نیام
راهی ورای گریۀ پرپر نمانده است
دیگر کجای شب تهی از ابنملجم است؟
در کوفه جز سیاهی خنجر نمانده است
فردا تمام جامهدراناند پشت در
فردا ولی چه فایده حیدر نمانده است!
دلی برای سپردن به آن دیار نداشت
برای لحظۀ رفتن دلش قرار نداشت
امیر هیچ بهجز زخم بیشمار نخورد
امیر هیچ بهجز درد بیشمار نداشت
شبانههای علی مثل روز روشن بود
اگر که پنجرهها پردۀ غبار نداشت
نه در خیال خلافت که پیش چشمش این
به قدر وصلۀ یک کفش اعتبار نداشت
و کینهها همه یک تیغ شد فرود آمد
که چیز دیگری از کوفه انتظار نداشت
زبانحال حضرت ام البنین در غم مولا
بعد تو با غمت ای حضرت مولا چه کنم
با دل غم زدهء عترت طاها چه کنم
پسرانم به فدایِ پسرانِ زهرا
با غم بی کسیِ زینب کبری چه کنم
خانه بی روی تو غمخانهء من شد ، اما
با ردِ خونِ سرت کنج مصلّا چه کنم
بی تو درمانده ترین مادر تاریخ منم
بی تو در سیل بلا یک زن تنها چه کنم
سیر کی میشود این قوم به یک ضربت تیغ
جگر پارهء در طشت حسن را چه کنم
یادگاری دو کفن مانده ز زهرای بتول
با حسینت که شود کشته به صحرا چه کنم
گر سرت گشت دو تا بر سر تن باقی بود
با سرِ همسفرِ نیزهء اعدا چه کنم
سبک:خورشیدی تابیدی ای شهید
جانم علی جانم علی ای جان جانانم علی
رو به سوی آسمان،دست امیر جهان
بسته دو حلقه به دل،شاه نجف مهر جان
حیدر خیبر شکن،ساقی شهر بلا
نور دل پاک آن،خاتم پیغمبران
زاده ی بیت خدا،کعبه شده جایگاه
منبر و محراب او،مقتل شیر خدا
در شب قدر از زمین،تیر بلا زد زمین
رهبر محبوب ما،فاتح عرش برین
شاه همه عاشقان،حیدر کرارمان
دست کرامت زند،بر سر طفلانمان
فرق امیر عرب،گشته دو تا در زمان
کودک زار و حزین،شیر و برد بهر آن
حافظ قرآن تویی،کاتب قرآن تویی
صاحب شمشیر حق،نور دل و جان تویی
معنی صبر و سخا،در ره ایمان تویی
رهبر فرزانه در ،عالم امکان تویی
مسجد کوفه دگر ،نشوی آوای من
مبنر و محراب آن،در غم مولای من
کوفی بی عاطفه،رحم و به زینب کنید
سنگ جفا ،ظلم کم بر گل طاها کنید
سبک،میمیرم از جدایی
بابا علی علی جان،بابا علی علی جان(2)
.......................................
شب نزول قرآن،قرآن ناطق حق
رفت از جهان به سوی،پروردگار بر حق
دیگر علی ندارد،درد و غمی به عالم
از کوفیان کشیده،چه رنج های نا حق
بر قلب خستۂ ما،داغی نشسته امشب
مهدی بود عزادار،یارب الهی العفو
از دیدگان ما شد،اشک غمش روانه
حاجت روا علی شد،به حق حیدر العفو
............................................
در کنج خانه امشب ،زانو گرفته عباس
گشته یتیم امشب،این شاخۂ گل یاس
کنج دگر نشسته،مظلوم هر دو عالم
عطشان چه غم گرفته،شاه شهید عالم
روضه نموده بر پا،زینب برای بابا
می خواند از مدینه،دست بستۂ بابا
از کوچه و غریبی،از چاه شهر کوفه
از یار بی نگارو،از اشک پاک بابا
....................................
خاک عزا به سر شد،زینبش بی پدر شد
در شهر کوفه دیگر،تنها و در به در شد
بر روی دوش جانان،همراه یادگاران
جسم علی روانه،در خاک سرد قبر شد
میمیرم از جدایی،بابای من کجایی
از من چرا جدایی،بابای من کجایی
زینب بود پریشان،دنبال جسم پاکت
از کوفه تا نجف رفت،با پای دل به راهت
......................................
امشب شب عجیبی است،شب یتیمی ما
حق دارد از غم امشب،خون بارد دیدۂ ما
امشب همه یتیمان،با کاسه هایی از شیر
بغض در گلو گرفته،از زندگی شدند سیر
امشب علی به جنت،دیدار می کند او
طفل ششماهۂ اش را،آن یاس پرپرش را
امشب نبی اسلام،آید به دیدن او
گوید خوش آمدی تو،اول مظلوم عالم
..........................................
شد قصۂ کفن باز،تعبیر خواب زینب
از بغض کوفه تا شام،شد شام تار زینب
پایان هر مصیبت،پایان تلخ هر تب
ختم است با تو زینب،ختم است با حسینت
حرف اسارت و شام،یک آسمان حرامی
درد جهان به قلب،بی بی بی حرم ریخت
تا بحث نیزه ها شد،نفرین به نیزه داران
زینب به دور خیمه،از ترس نیزه داران
...........................................
مظلوم حسین حسین جان،مظلوم حسین حسین جان(2)
بیچاره کسی که رمضان توبه ندارد
بیچاره تر آنی که ز جان توبه ندارد
با بستن این سفره و با آمدن عید
بر رحمت حق او به زبان توبه ندارد
ملک و ملک ،فلک و فلک ذکر لبش یا علیست
شمس و قمر ،نور بصر هر نظرش یا علیست
عرش به فرش،حور و پری نغمۂ مولا زنند
کون و مکان،ورد زبان از کرمش یا علیست
گوش کن می گویمت بی پیش و پس
نکته ای در ذهن تاریخ است بس
فاتح خیبر ،شفیع حشر ،مولای جهان
نیست مظلومی به مظلومیت او هیچ کس
شاهکار خلقت امشب غرق خون گردیده است
اعتبار خلقت امشب غرق خون گردیده است
فرق مولا شد دو تا ،فزت و رب الکعبه گفت
افتخار خلقت امشب غرق خون گردیده است
فرق خونین تو دیدن بهر دختر سخت بود
جسم بابا توی بستر جای منبر سخت بود
کاش می مردم نمی دیدم تو را خونین جبین
ترک دیدار تو بابا ،جان مادر سخت بود
از مدح علی پلی زدم تا عرصات
آ مد ز ملک هزار و اندی حسنات
جبریل ندا زد به همه جن و مَلَک
الله ،محمد و علی را صلوات
چون علی مرحم زخم دل طفلان بشویم
نیمه شب ها ازخوف خداوندگریان بشویم
دست گیر همه ی خلق یتیم و مسکین
تا همان مؤمن محبوب به قرآن بشویم
شاهکار خلقت امشب می شود فرقش دو تا
ذکر لب های همه مولا علی مرتضی
می شود محراب مسجد مقتل شیر حنین
کودکان چشم انتظارند تا رسد شیر خدا
چون ضربه شمشیر شکست فرق علی را
محراب بشد مقتل و ذکر لب مولا
گفت فزت و رب الکعبه را حضرت حیدر
انگار خدا داد همه حاجت آ قا
اشک من بارید و بستر خاک شد
جسم پاک تو پدر بر پهنه افلاک شد
دیده ام بارانی و دل غرق خون
از غمت بابا ببین صد چاک شد
امشب که به جنت بنهد پا شه والا
آ ید پی دیدار گلش حضرت زهرا
مظلومه ای آید پی مظلوم به جنت
در عرش شود نور جمال تو هویدا
دیگر امشب سفره ایتام خرما را ندید
هیچ کس در کوفه دیگر روی مولا را ندید
آ نکه هر شب یاور و یار یتیمان بود رفت
دیده ی محراب و منبر هیچ آ قا را ندید
امشب سر بی شام زمین بگذارید
آ تش به دل و جان حزین بگذارید
دیگر خبری نیست ز نان و خرما
یک کاسه ی شیر مومنین بگذارید
دست من و دامان تو ساقی کوثر
چشمان من گریان تو ساقی کوثر
من روضه خوانم در غم مظلومی تو
بنگر منم حیران تو ساقی کوثر
در شب قدر بیا قدر خودت را تو بدان
استغاثه بکن و دشمن خود را تو بران
با دعا و ندبه و جوشن کبیر و حال زار
خالق خود را برای خویشتن یکدم مران
ریسمان دلم از صحن طلا رفت نجف
یا رضا گفت وبا اذن خدا رفت نجف
دست بوسی علی در شب قدر مولا
یا الهی بعلی گفت! کجا رفت؟ نجف
الهی باالحسین ما بی قراریم
به جز در روضه ها جایی نداریم
حسین دار و ندار سینه زن ها
در این بزم عزا بنگر که زاریم
امشب به بقیع و فاطمه بسته دخیل
او شافع محشر است چون رب جلیل
صاحب عزا حضرت زهراست امشب
فاطمه بود یک زن بی مثل بی بدیل
شب قدر است ومناجات سحرمی چسبد
گریه و ناله برای پدر از سوی پسر می چسبد
کاش آقا نظری بر دل ما هم بکند
وصل زهرا و علی،ضربه به سرمی چسبد
یا علی گفتم در صحن نجف بستم دخیل
با عنایات امیر المومنین آ ن بی بدیل
گفتم آقا آرزوی صحن تو ماند بر دلم
ای که یوسف میزند زانو به پایت یا جمیل
شب قدراباالایتام مولای یتیمان است
همان که کوله بارش نان طفلان است
نشد سیراب یک شب مرد نخلستان
علی که همدمش هرجا فقیران است
قبولم می کنی ای شهریار عالم فانی
گرفتار توأم آقا شفاعت جان جانانی
تویی اول و هم آخر وصی خاتم مرسل
بوددستم به دامانت میدانم که میدانی
نیمۂ شب ،تا به سحر ،یارب الهی العفو
نیمۂ شب ،با چشم تر ،یارب الهی العفو
تو دل شب غرق گناه من اومدم خدایا
نیمۂ شب ، قرآن به سر،یارب الهی العفو
