چه چیزی را میخواهید جستجو کنید؟
نازد به خودش خدا که حیدر دارد
دریای فضائلی معطر دارد
همتای علی نخواهد آمد والله
صد بار اگر کعبه ترک بر دارد
* * *
دلم از عشق حیدر مست باشد
ندیدم فوق دستش دست باشد
ولایت را کند هر شخص انکار
جواب او فقط یک شصت باشد
حق به عرش خود نوشت آقا علی باشد فقط
صاحب عزّ و جلال ما علی باشد فقط
غیر حیدر در جهان مولای دیگر نیست نیست
از ازل گفته خدا مولا علی باشد فقط
این بنی هاشم تماما پهلوان حیدرند
پهلوانی منشأش یک یا علی باشد فقط
جان دشمن را گرفت عباس و پس فریاد زد
اهل عالم صاحب جانها علی باشد فقط
جان زهرا بود حیدر جان حیدر فاطمه
هر دو یک روحند پس زهرا علی باشد فقط
کل عالم انعکاس نور روی حیدر است
افتخار شیعیان این ذکر هوی حیدر است
شیر مردی که تمام عشق را در بر گرفت
نام او عباس بود و ذکر یا حیدر گرفت
گفت:حیدر مرد جنگ است و منم شاگرد او
هی رجز خواند و میانش دست و پا و سر گرفت
او تمام رزم را مدیون دست حیدر است
دست آن دس
یا علی (ع) ای آفرینش را دلیل
بر درت کل ملک گشته دخیل
پای به هر جا مینهم آنجا تویی
فکــر فردا میکنــم فردا تویــی
کعبه را زینت وجودِ هستِ توست
آبروی ذوالفقار از دست توست
شیعه را قیمت، وجود حیدر است
شیعه بی حیدر،زِ سنی کمتر است
دل بدون مِهر او مثل گِـــل است
شیعه بی حیدر نمازش باطل است
یا علی جامی بده لب تر شود
پرده از رُخ باز کن محشر شود
وقت خلقت گفت رب العالمین
ناز شستت یا امیرالمومنین
محسن داداشی (زنجان)
علي باشد دليران را معلم
يلي سر از يلان اين عوالم
علي باشد رموز و فخر هستي
علي باشد دليل حق پرستي
اگر احمد زند دم از مقامش
بگيرد دست مظلوم از مرامش
كجا بيني شه والا مقامي
دهد ايتام شهري را طعامي
رطب بانان او باشد عطايش
ولي نان جوين باشد غذايش
يتيمي از طعام او بخندد
ولي خود بر شكم سنگي ببندد
گدايي گر ز او خواهد نوايي
به پيش او برد دست گدايي
علي مرتضي از اين خضوعش
دهد انگشترش را در ركوعش
علي اسلام را معنا نموده
گره از كار احمد وا نموده
مع الحق است و احمد را نظير است
" پيمبر بر دلش ، حيدر امير است "
اميري ميكند بر كل عالم
به پايش سر گذارد ماه خاتم
همين است و همين است و همين است
علي با شيعيانش هم ن
ديدار زيبا ميشود با چشمهايت
غرق تماشا ميشود با چشمهايت
لب تشنه اي كه زير پلكت مينشيند
سيرابِ دريا ميشود با چشمهايت
مريم مقدس ميشود در سايه ي تو
عيسا مسيحا ميشود با چشمهايت
هر دردمندي كه مسيرش بر تو افتاد
حتماً مداوا ميشود با چشمهايت
سلمان فرستاديم تا ايمان بيارد
سلمان و مِنّا ميشود با چشمهايت
مستم كُنَد آن خوشه ي چشمي كه داري
اي من فداي گوشه ي چشمي كه تو داري
از دست تو بايد دوايم را بگيرم
بنويس از تو نسخه هايم را بگيرم
از جانِ بيمارم بلا را دور بنويس
من آمدم از تو شفايم را بگيرم
گلدسته ميسازم برايت شمع ها را
وقتي كه وام شعرهايم را بگيرم
اي كاش زهرا هم شبيه تو حرم داشت
تا اذن پيش تو بيايم را بگ
روح ِ والاي تو از جنس خدا ميباشد
نفَس ِ سينه ي تو عقده گشا ميباشد
نخ ِ سجاده ي تو شهپر ِ جبرائيل است
چين ِ پيشانيِ تو قبله نما ميباشد
از تو ميخواست خدا تا كه بماني چندي
كه حساب تو در اين خانه جدا ميباشد
فارقيم از هوس ِ سِير ِ خيابانِ بهشت
خاكِ زير قدمت جنت ما ميباشد
سائلي آمده و از تو كرم ميخواهد
اي كه انگشتر تو فكر گدا ميباشد
دل ما را بشِكن گوهر اگر ميخواهي
سيّدي امر نما قنبر اگر ميخواهي
هم نشينت شرف و عزت موسا دارد
هم ركابت نفس حضرت عيسا دارد
هر كه گرديد گرفتار ِ خم ِ گيسويت
در گره باز نمودن يدِ طولا دارد
عرقي كه سر ِ پيشاني تو حلقه زده
پايِ هر نخل رطب قدرت دريا دارد
چاهِ آبي كه خودت وقفِ يت
ای به وصفت، همه ی قافیه ها تکراری
عشق و شور و شعف و لطف و صفا، تکراری
شعر، بیچاره ترین، در به در تعریفت
بهر تو واژه ی تمثال خدا، تکراری
چه بیانی چه سرودی چه کلامی، آخر
چه بگویم که نباشد رفقا، تکراری
قبله نمایی، حرمی، احرامی
ای به تمجید شما مدح رسا، تکراری
خسته ام، خسته از این آمد و شدهای عبث
سوزد ساز و نفس و حال و هوا، تکراری
تا به کی بر در تو، حاجت خود را آریم
که شده درد من و لطف شما تکراری
چاره ی کار ز یک جای دگر باید کرد
فکر فهمیدن تو وقت سحر باید کرد
ای عبور سبز نخلستان بدوش
باز هم از ذهن نخلستان بجوش
تیغ دستت بسکه بر صحرا نشست
شد کویر از دست تو خرما فروش
یوسف آهِ تو عمری بین چاه
می وزد در خویش و می گرید خموش
کودکی دارد صدایت می کند
کفشهای وصله دارت را بپوش
باز هم از کاسه ی طفل یتیم
شربت شام تجلی را بنوش
پرده بردار زرخ چهره گشا ناز بس است
عاشق سوخته را دیدن رویت هوس است
دست از دامنت ای دوست نخواهم برداشت
تا من دل شده را یک رمق ویک نفس است
همه خوبان برِ زیبا ﺋیت ای مایه ی حسن
فی المثل در بر دریای خروشان چو خس است
دادخواهم غم دل را به کجا عرضه کنم
که چو من دادستان است و چو فریاد رس است
دنیا شنود پیام ما را
بخشید خدای حیّ منّان
ای کعبه چو جان به برگرفتی
این جان محمّد است کعبه
در زمرۀ دوستان مولا
شیرین به ولایت علی کن
عالم نگرَد مقام ما را
در عید علی تمام ما را
از دست خدا امام ما را
بر او برسان سلام ما را
امشب بنویس نام ما را
با کوثر نور، کام ما را
امشب در خود به غیر بستی
با صاحب خویشتن نشستی
ای کعبه حرم شدی از امشب
عالم همه تشنۀ کرامت
با دست خدا به لوح محفوظ
بتها شده ذکرشان هوالحی
تا دم زنی از تجلّی هو
طوبی که علی مرتضی را
در عرش، علم شدی از امشب
تو بحر کرم شدی از امشب
ممدوح قلم شدی از امشب
خالی ز صنم شدی از امشب
هو گفتی و دم شدی از امشب
تو خاک قدم شدی از امشب
دلدادۀ وصل
مصرع ناقص من کاش که کامل می شد شعر در وصف تو از سوی تو نازل می شد
شعر در شأن تو، شرمنده به همراهم نیست واژه در دست من آن گونه که می خواهم نیست
من که حیران تو حیران توام می دانم نه فقط من که در این دایره سرگردانم
همه ی عالم و آدم به تو می اندیشد شک ندارم که خدا هم به تو می اندیشد
کعبه از راز جهان، راز خدا آگاه است راز ایجاز خدا نقطه ی بسم الله است
کعبه افتاده به پایت سر راهت سرمست «پیرهن چاک و غزل خوان و صراحی در دست»
کعبه وقتی که در آغوش خودش یوسف دید خود زلیخا شد و خود پیرهن صبر درید
کعبه بر سینه ی خود نام تو ای مرد نوشت قلم خواجه ی شیراز کم آورد، نوشت:
«ناگهان پرده برانداخته ای یعنی چه مست ا
نرسد اگر به على كسى، به كجا رود؟ به كجا رسد؟
به خدا قسم كه اگر كسى، به على رسد، به خدا رسد
سوى انبيا، سوى اوليا، ز طريق حب و ولا بيا
كه به جايى ار برسد كسى، ز طريق حب و ولا رسد
ز خودى برون ننهاده پا، نرسيده است به هيچ جا
چو كسى ز راه دگر سزد، سر او به عرش علا رسد
ز ره طلب به ولى برس، ز ره ولى به على برس
كه به خضر تا نرسد كسى، نتوان به آب بقا رسد
ز در على به در دگر، منه پا، كه مى ندهد ثمر
نرسد كسى به على اگر، به هدر رود، به هبا رسد
در كس به غير على مزن، ره كس به جز ره او متن
كه ازين در و ره اگر كسى، برسد به نور هدى رسد
نبود چو غير على كسى، ز درش به عرش علا رسى
كه به اوج عزت اگر كسى، برسد به فر
نسل تو را ز نسل مطهّر گذاشته
آن کس که با نَبیت برادر گذاشته
دستی درون خلقت ما برده ای که حق
در تو وَ خویش دست برابر گذاشته
پای تو پایه های جهان گشت و مصطفی
بر پایه های عرش خدا سر گذاشته
دیگر خدا ز دین خودش مطمئن شده
وقتی علی برای پیمبر گذاشته
آن دم که دید خمّ تو کوچکتر از تو است
حوضی به نام چشمه ی کوثر گذاشته
تو آمدی و بعد تو پیغمبر خدا
دستی به روی واژه ی ابتر گذاشته
هر کس زبان به وصف صفاتت گشوده است
پا از گلیم خویش فراتر گذاشته
ابوالفضل محمدی
اولم کشت و بعد جانم داد
دست بشکست و پس عنانم داد
گفتمش بیت ذوالجلال کجاست
مولد خویش را نشانم داد
خواستم مدح مدح حضرتش خوانم
رخ نهان کرد و پس زبانم داد
میل کردم که زائرش باشم
پای بشکست و پس توانم داد
بر محب بودنم یقین کردم
اشک چون خون دل روانم داد
ای ابتدات نقطه پایان آسمان
وی انتهات مثل خداوند، لامکان
ممسوس ذات حضرت الله اکبری
با این حساب ، فهم کمالت نمی توان
گفتم : " چگونه مدح تو خوانم " ؟ ندا رسید
" درسجده آی و سوره توحید را بخوان "
ماصنع دستهای شما بوده ایم ؛ پس
اینگونه می شود که تو باشی خدایمان
درکعبه پا نهادی و کعبه شکاف خورد
یعنی که جای توست دل دلشکستگان
کعبه سپید رو شدو زلفش سیاه شد
هم خود به سجده آمدو هم سجده گاه شد
(مهرت به کائنات برابر نمی شود)
حب تو آینه است ـ مکدر نمی شود
مریم ـ بنفشه ـ یاس ـ اقاقی . . . خود بهشت
بی لطف دستهات ـ معطر نمی شود
گرصد هزار شیر نر بیشه های جنگ
هرگز یکی شبیه به حیدر نمی شود
حتی محمدی (ص) که خودش ف
علی حقیقت اسلام و دین وایمان است
هرآنکه داشت تولای او مسلمان است
عبادت ثقلین بی ولایتش هیچ است
نماز دشمن او با زناش یکسان است
محب او به آتش تنش نمی سوزد
گرفتم اینکه محبش نا مسلمان است
تمام رزق خلائق از صغیر و کبیر
زه سفره کرم او خرده ای نان است
عیان بود چو کف دست پیش چشم علی
هرآنچه در نظر خلق سر پنهان است
بگو به موسی عمران بگو به طور نجف
که در جمال علی نور حق نمایان است
به جنگ خیبر و احزاب و بدر عالم دید
علیست حیدر کرار و مرد میدان است
ندای من عرفش را به عرشه منبر
جوابگوی نبی و خدای منان است
خداست خالق عالم علیست دست خدا
نبی مدینه علم و علی در آن است
پیمبری که دو عالم به جان او بسته است
هماره
جبریلی و هر آینه عرش است کنارت
ماتند همه از پر معراج مدارت
ما چاره نداریم به غیر از سر تسلیم
آهو چه کند با نفس شیر شکارت
با بودن تو بودن خورشید زیادی است
جز اینکه بگویم شده شمع مزارت
تو عرش نشینی و گهی کوفه می آیی
پس رد شو به دستم برسد گرد و غبارت
ما را به دو ابروت بمیران و پس از آن
ای شاه نداریم دگر کار به کارت
تو رب منی و همه ی ایل و تبارم
ما عبد توایم و همه ی ایل و تبارت
سنگینی این کفّه ی ما از کرم توست
با مثل تو ای دوست چه خوب است تجارت
در عشق بنا نیست که میثم شده باشم
سلمان تو هم آخرش افتاد به دارت
موسی بن ابیطالبی و دوره به دوره
از طور به سمت نخف افتاد گذارت
در طالع امسال برایم بنویسید
ی
نگاهی کرد مولا جان گرفتم
نفس زد با دمش ایمان گرفتم
تکلم کرد و من قرآن گرفتم
و از او درس یک انسان گرفتم
مگر مثل و نظیرش هست هیهات
مگر هست این چنین سرمست هیهات
الا مولود خانه زاد کعبه
سبب ساز طواف آباد کعبه
تو بودی علت ایجاد کعبه
علی پیغام حج و داد کعبه
تویی چون روز روشن تر ز خورشید
خدا را دید هر کس که تو را دید
صراط و محشر و میزان تویی تو
و هم پیدا و هم پنهان تویی تو
مراد و مرشد سلمان تویی تو
عزیز ملت ایران تویی تو
لقب هایت تماما کبریایی
علی اعلا و عالی ایلیایی
به غیر از تو امیر لو کشف کیست ؟
طریق و مقصد و راه و هدف کیست ؟
مسیحا و شهنشاه نجف کیست ؟
دلیل مستی و شور و شعف کیست ؟
مرا زلف پریشان دا
بدبخت می شود هر که ز مهرت رها شود
بیچاره می شود هرکه ز حبت جدا شود
دستش دراز نیست به هر جا و هر طرف
هر کس به درب خانه ی لطفت گدا شود
شیعه که ذکر نادعلی را به لب گرفت
آیا اسیر غصه و درد و بلا شود؟
باید دخیل به رشته ی زلف شما زند
هرکس که خواسته باشد اگر با خدا شود
ما با همه گفته ایم به کوری دشمنان
حیدر شفیع محشر و عقبای ما شود
هرکس که از مسیر غدیرش گذر کند
در بین فتنه های زمان گم چرا شود
شاهنشه نجف گدا بر درآمده
لطفی کنی ، روزی ما کربلا شود
یاسر مسافر
بایِ بسم الله "علی مددی"
می تراود ز کُنج لب هایم
تا که شد "یاعلی" ترنّم لب
می کند فاطمه (س) تماشایم
مهیمان می کنی کنار خودت
مردمان فقیر و عامی را
هم غذا کرده ای و بنشانی
بر سر سفره ات جذامی را
بس که مهمان نواز می باشی
نَنِشینم به سفره ی اغیار
((یُطعِمونَ الطَّعام)) در شأنت
بوده و هست، مظهر ایثار !
شانه های نبی (ص) قدمگاهت
شد که تا بشکنی هبل ها را
ذوالفقاریست برق چشمانت
متلاشی کند جبل ها را
عبدودها به خاک افکندی
یکّه تازِ نبرد احزابی
یک تنه خود سپاه بدریّ و
در دفاع از نبی (ص) چه بیتابی
نه به فکر غنیمتی در بدر،
نه تو پا به فرار بگذاری
چه قَدَر زخم روی اعضایت
در دفاع از امام خود داری
ای که عیسی م
باران گرفته است زمین را خبر کنید
امشب تمام عرش برین را خبر کنید
شب رفته است اهل یقین را خبر کنید
قرآن رسیده است امین را خبر کنید
اعجاز خلقت دو جهان می رسد ز راه
تنها دلیل خلقت جان می رسد ز راه
عالم تمام مست گل روی ماه او
صدها عزیز در طلب یک نگاه او
یوسف نشسته است پریشان به راه او
امشب حریم خانه حق در پناه او
آسوده باش کعبه که مهمان رسیده است
امشب تمام جلوه ایمان رسیده است
وقتی علی به روی جهان دیده باز کرد
وقتی خدا به دست خود افشای راز کرد
«دستی هم آسمان بر حیدر دراز کرد»*
کعبه سه روز پشت سر او نماز کرد
حجت قبول کعبه که سعیت تمام شد
از این به بعد نام تو بیت الحرام شد
امشب نوای جن و ملک یاعلی شد
شد ز نام دگران گرچه مُكَدَر گوشم
خورد از نام علي قند مُكَرر گوشم
هركسي نام تورا بُرد شنيدم به دو گوش
ميبرد فيض زبان را دو برابر گوشم
گوش اِستاده ام از كودكي ام نام تورا
زان اقامه كه ز لب ريخت پدر در گوشم
گوش چپ نيست كم از راست كه در ميلادم
دو سِري خورده مِي از نام علي هر گوشم
من ز هر لب طلب نام علي داشته ام
نيست امروز بدهكار كسي گر گوشم
نام ِآن تيغ ِ پُر از آب به گوشم خورده است
گوش مالي نشد اين وضع كه شد پَر گوشم
بيتي از "قصري"ِ شيرين سخن آمد در ياد
كه از آن بيت به شوق تو سراسر گوشم
("قصري"از شوق غلامي شده يك پارچه گوش
قنبري كو كه دو صد حلقه كُنَد در گوشم)
(محمد سهرابي)
ماپیروان راه علی وولایتیم
ماتشنگان باده ناب شهادتیم
ماغیرمرتضی به کسی دل نبسته ایم
ماپشت منکران علی راشکسته ایم
ماراخدا به عشق علی آفریده است
مارافدای راه ولی آفریده است
لعنت برآنکه حب علی رافروخته
رحمت برآنکه درره این عشق سوخته
لعنت به منکران غدیروولای او
له می شوند روزجزا زیر پای او
ما افتخارمان به غلامی حیدر است
این هدیه ای زحضرت زهرای اطهر است
بامنکران شیرخدانیست کارمان
بادشمنان آل عبا نیست کارمان
ماکارمان گدایی زهراوحیدر است
این کارازعبادت هرلحظه برتراست
مامنکران انجمنی در سقیفه ایم
مادشمنان جانی این سه خلیفه ایم
غیرازعلی وآل علی کس امام نیست
لعنت بگوبه این سه خلیفه،حرام نیست
لعن خدابه جا
در هیاهوی ملک صحن تو دیدن دارد
شربتی آب در این کعبه چشیدن دارد
با اذان حرمت اشک چکیدن دارد
هم علی هم ولی الله اش شنیدن دارد
ای خدا حب علی اهل تمنا را بس
از دو دنیای تو ایوان نجف ما را بس
خوش به حالم نجفم "مست امین اللهم"
سر به دیوار حرم ملتمس درگاهم
یاعلی گوشه نگاهی به نگاهم، آهم
چقدر اشک بریزم که تو را می خواهم
چه خوش است بین رواق تو ز پا افتادن
صد و ده بار در ایوان نجف جان دادن
من مسکین چه یتیمانه اسیرت شده ام
مومن خانه ی گل، فرش حصیرت شده ام
یاد "انگشتر و آن مرد" ... فقیرت شده ام
و ز اهالی خیابان غدیرت شده ام
شب و ایوان علی، رقص جنون، نادعلی
هر طرف حرف علی ذکر علی یاد علی
شیعه و صبح نخستین
در ساعتی شگفت، مکعّب شکست و بعد
مردی به جای قبله ی مردم نشست و بعد
رکعـت شـد و نمـاز شد و حمـد و سوره شد
آمـد طلسم مسجـدیـان را شکــست و بعد
با یک نــفر شبیه خـودش گشـت روبرو
خود را گرفت ثانیه ای روی دست و بعد
آیات نوبری ز درخت انار چیـد
و خواند از تشهّدش: از بود و هست و بعد
مِثلِ مَثل شد و به زبانِ همه شکفت
از راه حلق در ته دل ریشه بست و بعد
چون روحِ در نسوجِ گیاهان حلول کرد
یک خوشه خورد از خودش و کرد مست و بعد
مقداری از ترشّح او را زمین چشید
قیمت گرفت خاک اراضیِ پست و بعد
ما را ببخش ما که گناهی نداشتیم
او خواست اهل بادیه را بت پرست و بعد
هر سال گفت تا که بگویند شاعران:
در ساعتی شگفت مکعب شکس
مصباحِ نور جلوه گر ماه ، یا علی
مفتاحِ مهر وقتِ سحرگاه ، یا علی
اسمت ضمانتِ صدق الله ، یا علی
تو از خدای کردی ام آگاه یا علی
هرچند الکن است زبان دلم ولی
آغاز کرده مدح تو را مرتضی علی
***
وقتی خدا به خلقت هستی اراده کرد
توحید را به صورت یک مرد ساده کرد
از اسم مستعار خودش استفاده کرد
کل صفات را روی اسمش پیاده کرد
آنقدر شد شبیه خودش که صداش کرد
آیینه دار ذات خدا مرتضی علی
***
تا داشت پای خلقت دستش هنر گذاشت
دستی که روی سینه عالم اثر گذاشت
از مرز بندگی همه را پشت سر گذاشت
از رازهای خود همه را بی خبر گذاشت
تا عرش رد پای تو را دید آسمان
از آن به بعد رفته کجا مرتضی علی
***
قرآن به وصف ذات تو دارد عبا
دلم غير ايوان پناهي نداشت
دلم زائري بود و راهي نداشت
دلم در بساطش جز آهي نداشت
علي داشت آن را كه شاهي نداشت
به دور امير كرم گشته ام
صد و ده قدم در حرم گشته ام
به او گفتم اي شاه راهم بده
امان نامه اي بر گناهم بده
لياقت به يك دم نگاهم بده
پناهي ندارم پناهم بده
صدا زد پريشاني ات با علي
اگر خسته جاني بگو يا علي
همين لحظه ها بود پيدا شدم
علي گفتم و از زمين پا شدم
شب و روز حيران مولا شدم
گدا بودم او خواست آقا شدم
دلِ من بدون علي بي كس است
بميرم ببينم علي را بس است
تحمل به اين نور لابد نبود
ترك خوردن كعبه بي خود نبود
و كعبه كه جاي تَرَدُد نبود
پس اينها همه يك تولد نبود
خدا خواست ثابت كند بر جهان
علي
امروز طرحی تازه دارد آستانت
رنگی دگر دارد طلای ناودانت
بوی خدا پیچیده در هر جای خاكت
عطری بهشتی می وزد در آسمانت
تا آسمان هفتم انگاری نشسته اند
صدها فرشته رو به صحن بی كرانت
این جا مهیای چه رخدادی ست امروز؟
این راز شیرین چیست داری در میانت؟
از اشتیاقِ دیدنش از شوق وصلش
شوری ست در عمق نگاه مهربانت!
یك زن سه روز است آمده در خلوت تو
او را گرفتی در بغل مانند جانت
این دختر شیر است و تنها چند روز است
آرامشی دارد به زیر سایه بانت
گفتند لب وا كرده ای ... او را به گرمی
جا داده ای آرام بین بازوانت
...فرزند شیر آورده فرزندی به دنیا
كعبه! دهان وا كن بگو از میهمانت
شاعر:مطهره عباسیان
دل پر از شوكت و فرّ شد، شب میلاد على
میوه ى صبر ظفر شد، شب میلاد على
فرشى از بال ملك، روى زمین گستردند
آسمان زیر و زبر شد، شب میلاد على
سبز پوشان فلك، خنده كنان مى گفتند
شب عشاق، سحر شد شب میلاد على
دل كه با یاد على، گرد جهان مى گردید
راحت از رنج سفر شد، شب میلاد على
تا سحر زمزمه ى ناد على، بر لب داشت
هر كه زین مژده خبر شد، شب میلاد على
چه مبارك سحرى بود كه هر بنده ز خود
تا خدا راه سپر شد شب میلاد على
سرو توحید ،كه سر به فلك افراخته بود
قد برافراشته تر شد، شب میلاد على
مطلع الفجر هدایت، ز افق سر زد و گفت
لیلةالقدر دگر شد، شب میلاد على
نور جاوید ولایت، به نبوت پیوست
صحبت از شیر و شكر شد، شب
به سمت کعبه ملک هم دخیل می آورد
که مادری پسری بی بدیل می آورد
گشود لب به سخن کعبه، داشت بی پرده
برای خلقت عالم دلیل می آورد
ز اشک شوق ملک، زیر پاش دریا شد
و کعبه غرق کلیمی که نیل می آورد
خلیل با تبر آمد به بُتکده، اما
به روی دوش، محمد، خلیل می آورد
علی برادری اش را به عدل ثابت کرد
که شعله جانب دست عقیل می آورد
چگونه وصف شه لافتی کنم، که خدا
به مدح او صفت از این قبیل می آورد
شاعر:سید حمیدرضا برقعی
