اشعار مرتبط با نجف اشرف

كميل بن زياد از راويان حديث به شمار مى آيد. او از امام على عليه السلام، خليفه دوم، عبداللَّه بن مسعود، ابوهريره، عبداللَّه بن عمر و عثمان روايت نقل مى كند.
برخى از محدثان نيز از كميل روايت مى كنند كه عبارتند از: عباس بن ذريح، عبداللَّه بن يزيد صهبانى، عبدالرحمن بن عابس، ابواسحاق سبيعى، اعمش، عبدالرحمن ابن زياد
٢- فرماندار هِيت
٣٨١در سال ٣٩ ه. ق. كميل بن زياد از طرف اميرالمؤمين عليه السلام به فرماندارى شهر هيت منصوب شد. پس از مدتى خبر به وى رسيد كه ياران معاويه به فرماندهى «سفيان بن عوف» قصد يورش به هيت را دارند، به خيال اينكه آنها در «قرقيسا»
هستند، بدون اجازه امام على عليه السلام ٥٠ نيروى مسل

• جمعه
• 4
• آبان
• 1397
• ساعت
• 13:03
• نوشته شده توسط
• ابوالفضل عابدی پور

دعاى كميل، يادگار امام على عليه السلام از دعاهاى معروف و مشهور ميان شيعيان است كه آن را شبهاى جمعه با سوز و گداز قرائت مى كنند. مولاى عارفان اين دعا را كه به دعاى «حضرت خضر» نيز مشهور است، به كميل بن زياد نخعى آموخت. كميل در اين باره مى فرمايد:
«با مولايم در مسجد بصره نشسته بودم، عده اى از اصحاب امام، دور او را گرفته بودند، يكى از اصحاب از امام پرسيد: مراد از فرمايش خداوند كه مى فرمايد: فِيها يُفْرَقُ كُلُّ أَمْرٍ حَكِيمٍ،
چيست؟ حضرت فرمود: مراد شب نيمه شعبان است. به آن كسى كه جانم در دست اوست، بنده اى از بندگان خدا نيست مگر اينكه آنچه از نيك و بد بر او جارى مى شود در شب نيمه شعبان تا آخر سال

• جمعه
• 4
• آبان
• 1397
• ساعت
• 13:06
• نوشته شده توسط
• ابوالفضل عابدی پور

سيد در بروجرد
در منتخب التواريخ از مرحوم حاج شيخ جعفر شوشترى نقل شده است كه:
حاكم بروجرد، روزى عالم جليل سيد مرتضى طباطبائى پدر بحرالعلوم را ملاقات كرد ، عده اى ايشان را به حاكم معرفى كردند حاكم ايستاد و اظهار مهربانى كرد و رفت پسر سيد (علامه بحرالعلوم ) به پدر عرض كرد بايد مرا از اين شهر بيرون بفرستى، كه مى ترسم هلاك شوم، فرمود چرا؟ گفت: به جهت آنكه قلبم را از آن ساعت كه حاكم اظهار مهربانى كرد مايل به او مى بينم و آن بغضى كه بايد به حاكم ظالم داشته باشم ندارم، ديگر در اين جا نبايد ماند، همين جريان سبب هجرت بحرالعلوم از بروجرد شد.
سيد تا سن پانزده سالگى در كربلا بود و در آنجا از محضر استادان گ

• سه شنبه
• 8
• آبان
• 1397
• ساعت
• 20:10
• نوشته شده توسط
• ابوالفضل عابدی پور

مرگ سرخ
هنگامى كه حجّاج بن يوسف والى عراق شد، ياران و اصحاب اهل بيت عليهم السلام را تحت تعقيب قرار داد. روزى حجاج از «هيثم اسود» سراغ كميل را گرفت تا او را به قتل برساند.
اسود جواب داد: او پيرمرد سالخورده اى است. حجاج گفت: شنيده‌ام كه بين جمعيتها تفرقه مى اندازد. سپس دستور داد كه كميل را دستگير كنند، هنگامى كه كميل از قصد حجاج آگاه شد، از كوفه گريخت. چون حجاج به او دست نيافت، براى اينكه او را تحت فشار، تسليم كند، حقوق قبيله اش را كه از بيت المال تأمين مى شد، قطع كرد.
هنگامى كه كميل بن زياد از اين جريان آگاه شد، گفت: از عمرم چند سالى باقى نمانده، چرا باعث قطع روزى جماعتى شوم، لذا وارد كوفه شد و

• جمعه
• 4
• آبان
• 1397
• ساعت
• 13:09
• نوشته شده توسط
• ابوالفضل عابدی پور

بريدن از دنيا براى دوستداران آن، بس سخت و تلخ است و دل كندن از آن براى عاشقانش مشكل مى باشد، ولى آنان كه دنيا را، گذرگاه و موقت مى دانند با آغوش باز و با چهره خندان و شاداب به استقبال مرگ مى روند و خواهان رسيدن به مقام بالاى ملاقات با خداوند منان هستند زيرا براى ديدار خدا راهى جز مرگ نيست پدر بحرالعلوم با لب هاى ذكرگوى در سال 1204 هجرى قمرى جان به جان آفرين تسليم كرد.
و از عالم فانى به عالم آخرت سفر كرد و دوستداران خود را اندوهگين ساخت، سيد مهدى با جنازه پدر خداحافظى كرد و براى آخرين بار او را در آغوش كشيد، و بعد از مراسم غسل، او را كفن كرد و خود بر بدن پاك پدر نمازگزارد، و او را در جوار حرم م

• سه شنبه
• 8
• آبان
• 1397
• ساعت
• 20:14
• نوشته شده توسط
• ابوالفضل عابدی پور

پس از شهات كميل، او را در سرزمين ثويّه دفن كردند. ثويّه منطقه اى در اطراف كوفه بود كه زندان نعمان بن منذر حاكم حيره در اين منطقه قرار داشت.
در اين سرزمين، بسيارى از اعلام و بزرگان ياران امام على عليه السلام مدفونند كه در حال حاضر اثرى از قبور آنها نمانده است. برخى ياران امام على كه در اين سرزمين مدفونند، عبارتند از:
١- خبّاب بن ارَت،
از مسلمانان صدر اسلام است كه در مكه آسيب فراوان ديد تا آنجا كه مشركين پشت او را داغ كردند،
در جنگ صفين و نهروان شركت داشت و در سال ٣٩ ه. ق. فوت كرد و امام على عليه السلام بر جنازه او نماز خواند.
٢-جويرية بن مُسْهِر عبدى، به دستور ابن زياد، دست و پايش قطع و در كوفه

• جمعه
• 4
• آبان
• 1397
• ساعت
• 13:14
• نوشته شده توسط
• ابوالفضل عابدی پور

اين مسجد در بين راه نجف و كوفه، سمت شمال آن، واقع است.
مسجد حَنّانه، در بین راه نجف و كوفه سمت شمال نجف، واقع است. بر طبق نقل‌های تاریخی و به اعتقاد شيعيان زمین این مسجد دو بار در عزای امامان شیعه ناله کرده است: یک بار در زمان تشییع اميرالمؤمنين و یک بار نیز بعد از واقعه عاشورا
به هنگام حمل سرهاى مبارك شهيدان كربلا به كوفه، سر مقدس ابا عبداللَّه را بر زمين اين مسجد گذاشتند. گفته اند در اين هنگام صدايى شبيه به ناله بچه شترى (حنانه) كه مادرش را گم كرده باشد بلند شد. برخى نيز گويند قبل از آن كه امام على عليه السلام را دفن كنند چند لحظه جنازه شريف را دراين محل برزمين گذاشتند و از زمين ناله و شيونى

• جمعه
• 4
• آبان
• 1397
• ساعت
• 13:18
• نوشته شده توسط
• ابوالفضل عابدی پور

در محضر #محمدباقربهبهانى (وحيد بهبهانى)
دومين استاد برجسته وى، #محمدباقربهبهانى
معروف به استاد كل مى باشد كه مقام وى از نظر علم و فضيلت و تقوا بر كسى پوشيده نيست، سيد مهدى درس اصول فقه را نزد وى فرا گرفت زندگينامه نگاران از اين مرد بزرگ به نام وحيد عصر و موسس اصول و فروع و علم رجال ياد كرده اند.
وى در شهر عالم پرور اصفهان در سال 1118 هجرى قمرى، پا به عرصه وجود نهاد. مدتى را در بهبهان ساكن بود پس از آن به كربلا رفته و در كنار مزار منادى عشق و ايثار و پيشواى سوم شيعيان جهان به تحصيل مشغول شد، اين مرد پارسا در كربلا از نظر مادى چنان در تنگناى زندگى قرار گرفته بود كه تصميم بازگشت به وطن گرفت، شبى

• سه شنبه
• 8
• آبان
• 1397
• ساعت
• 20:31
• نوشته شده توسط
• ابوالفضل عابدی پور

نخستين كس از طايفه عبدالقيس كه اسلام آورد، شخصى به نام عمرو بود. او كه به دستور رييس قبيله «منذربن عائذ» خدمت پيامبر صلى الله عليه و آله رسيد، تا از ميزان علم آن حضرت آگاهى يابد، پس از شرفيابى به خدمت رسول خدا صلى الله عليه و آله، مسلمان شد و در برگشت، ماجرا را براى «منذر» بيان كرد. او نيز مسلمان شد و پس از چندى منذر خود به محضر پيامبر صلى الله عليه و آله آمد. آن حضرت به او فرمود:
«اى اشجّ! (نام ديگر منذر) دو صفت در تو هست كه خداوند آن دو را دوست دارد: حيا و حلم. » اين طايفه عموماً در كوفه زندگى مى كردند. صعصعه نيز اهل كوفه بود و در يكى از محله هاى اطراف آن، روزگار مى گذراند.
خاندان صعصعة
مطال

• جمعه
• 4
• آبان
• 1397
• ساعت
• 13:22
• نوشته شده توسط
• ابوالفضل عابدی پور

بعضى در مورد جايگاه علمى او گفته اند: كه اگر بحرالعلوم در مكه ادعاى مذهب ديگرى مى كرد كسى را ياراى ايستادن در مقابل او نبود و آن دانشمند جرات مناقشه به كسى نمى داد، واز نظر علم و عمل به جايى رسيد كه عالمان شهر در صحن مسجد الحرام اجتماع
كردند و او در زيور چراغ تا پاسى از شب به تدريس مشغول مى شد.
منبع
ديدار با ابرار صفحه٢٣

• سه شنبه
• 8
• آبان
• 1397
• ساعت
• 21:02
• نوشته شده توسط
• ابوالفضل عابدی پور

اين آرامگاه در راه کربلا ، بغداد، در حومه شهر مسيّب قرار دارد.
اين دو کودک به نامهاي محمّد و ابراهيم، فرزندان حضرت مسلم ابن عقيل هستند که پس از شهادت پدرشان به شهادت رسيدند، آرامگاه اين دو کودک صحن و سراي باشکوهي دارد و بر قبر هر يک گنبد و ضريحي زيبا قرار دارد.
به گفته بعضى از علما، مرقد فعلى طفلان مسلم، محلّ شهادت آنها است؛ زيرا حارث اجسادشان را در نهر فرات انداخت و امّا بعضى عقيده دارند پس از قتل حارث، شيعيان، اجساد مطهّر آن دو را از آب گرفتند و آنها را در همان محل دفن كردند. نكته اى تاريخى اين قول را تأكيد مى كند: هنگامى كه حاج على بن حسين هلال (متوفاى 1352 ه. ق. ) قبر طفلان مسلم را بازسازى

• جمعه
• 4
• آبان
• 1397
• ساعت
• 13:25
• نوشته شده توسط
• ابوالفضل عابدی پور

از خصوصيات بارز علامه اين بود كه مانند مقتدايش اميرالمؤمنين هر شب با كوله اى غذا به سراغ فقرا و محرومان نجف مى رفت ، مى گويند:
شبى غذا را آماده كردند. آن بزرگوار فرمود: ميل به غذا ندارم، بعد فرمود ظرفى غذا پر كنيد، ظرف غذا را برداشت و در كوچه هاى نجف به راه افتاد. درب منزلى را كوبيد كه تازه عروس و دامادى گرسنه بودند و شامى نداشتند تا با آن آتش گرسنگى را فرو نشانند، شام را به آنها رسانيد، و خود نيز در كنار آنها شام ميل فرمود.
منبع
ديدار با ابرار صفحه ٢٩

• سه شنبه
• 8
• آبان
• 1397
• ساعت
• 21:14
• نوشته شده توسط
• ابوالفضل عابدی پور

از آثار به ياد ماندنى و ارزشمند زيد، محراب و مسجدى كهن است كه در جنوب غربى مسجد سهله (مسجدبنى ظفر) در كوفه قرار دارد و از آن كوچك تر است. اين مسجد، در گذر زمان، گواه حوادث مختلف بوده و بارها مرمّت و بازسازى شده است.
علامه مجلسى مى فرمايد: از آداب مسجد زيدبن صوحان آن است كه ابتدا دو ركعت نماز مى خوانى، دستان خود را به آسمان بلند مى كنى و مى گويى: «إِلَهِي قَدْ مَدَّ إِلَيْكَ الْخَاطِيُ الْمُذْنِبُ يَدَيْهِ... » و... سپس پيشانى را بر خاك بگذار و بگو: «ارْحَمْ مَنْ أَسَاءَ وَ اقْتَرَفَ وَ اسْتَكَانَ وَ اعْتَرَفَ... ».
آنگاه گونه راست را بر زمين بگذار و بگو: «إِنْ كُنْتُ بِئْسَ الْعَبْدُ، فَأَنْتَ

• جمعه
• 4
• آبان
• 1397
• ساعت
• 13:31
• نوشته شده توسط
• ابوالفضل عابدی پور

علامه حلّى در شب ۲۹/ رمضان/ ۶۴۸ ه. ق. در شهر عالم پرور حلّه ديده به جهان گشود. در سنين كودكى به دانش اندوزى مشغول شد و به قدرى پيش رفت كه ملقّب به
«جمال الدين» گرديد. وى در زادگاهش كه در آن روزگار از مراكز علمى- فرهنگى شيعى به شمار مى رفت، از محضر بزرگانى چون: پدرش شيخ يوسف سديدالدين، محقق حلّى، خواجه نصيرالدين طوسى و ابن ميثم بحرانى استفاده كرد. علامه حلى پس از فوت محقق حلى در حالى كه هنوز ۲۸ سال از زندگيش گذشته بود، مرجعيت تقليد مردم را به عهده گرفت.
همزمان با اين اوضاع، در ايران سلطان محمد اولجايتو در نزديكى شهر ابهر، شهرى به نام «سلطانيه» بنا كرد و در آنجا به سراسر كشور پهناور ايران حكمران

• جمعه
• 4
• آبان
• 1397
• ساعت
• 14:42
• نوشته شده توسط
• ابوالفضل عابدی پور

سيد مصطفى، در سال ۱۳۰۹ ه. ش. در شهر مقدس قم ديده به جهان گشود. پس از گذراندن دوران ابتدايى، در مدارس دولتى، در سال ۳۲۴ وارد حوزه علميه شد و پس از شش سال با موفقيت دروس سطح حوزه را سپرى كرد. وى در اين سال‌ها از محضر استادان: شيخ مرتضى حائرى، شهيد محمّد صدوقى، شيخ عبدالجواد اصفهانى
جبل عاملى و... بهره برد. سيد مصطفى پس از اتمام سطح، در درس خارج حضرات آيات: پدر بزرگوارش، آيت اللَّه سيد محمد حجت و... شركت نمود. هنگامى كه امام به تركيه و عراق تبعيد شد، وى هم ملازم و همراه امام بود.
سيد مصطفى از نظر علمى در سطح بالايى قرار داشت و در مدت عمر كوتاهش توانست هفده جلد كتاب تأليف كند كه يكى از آنها «تفسير

• جمعه
• 4
• آبان
• 1397
• ساعت
• 15:09
• نوشته شده توسط
• ابوالفضل عابدی پور

سيد ابوالحسن در ۱۲۸۴ ه. ق. در روستاى كوچك «مديسه» از توابع «لنجان» استان اصفهان ديده به جهان گشود. پس از اتمام دوره ابتدايى، وارد حوزه علميه اصفهان گرديد و از محضر بزرگانى چون: آيةاللَّه محمد ابراهيم كلباسى، حكيم قشقايى، سيد محمد باقر درچه اى، و چهارسوقى بهره مند گرديد. در ۲۴ سالگى براى كسب سطوح عالى حوزه به نجف اشرف هجرت كرد و در درس حضرات آيات: آخوند خراسانى، سيد محمدكاظم يزدى و ميرزا حسن شيرازى شركت جست. سه سال هم در كربلا و سامرا به سر برد.
در ۱۳۵۵ ه. ق. پس از فوت آيت اللَّه نائينى مرجعيت دينى و زعامت حوزه را برعهده گرفت. سيد ابوالحسن اصفهانى تنها يك فقيه نبود، بلكه خصوصيات اخلاقى از او مر

• جمعه
• 4
• آبان
• 1397
• ساعت
• 15:15
• نوشته شده توسط
• ابوالفضل عابدی پور

مرحوم آیة اللّه حاج شیخ عبدالنّبی عراقی می‌گوید: در روزگاری که در نجف اشرف بودم،
چهارده مسئله مهّم و غامض مرا مشغول داشته و در پی آن بودم که آنها را از امام عصر سؤال کنم.
در همان شرایط شنیدم که عارفي با ریاضت شرعی به مقاماتی رسیده است به نجف آمده و کارهای شگفت انگیزی از او نقل می‌کردند.
به دیدار
‌‌‌‌‌‌‌‌‌او رفتم و او را آزمودم، دیدم مرد آگاهی است. از او پرسیدم که: آیا با اطلاّعات و تخصّص و دریافتهای تو، راهی به کوی امام عصر (ع) است؟
پاسخ داد: آری.
پرسیدم: چگونه؟
گفت: «شما با نیّت خالص و با وضو یا غسل به صحرا برو و در نقطه ای دور دست و خلوت رو به قبله بنشین و هفتاد بار... را با همه وجود قرائت ک

• جمعه
• 4
• آبان
• 1397
• ساعت
• 15:19
• نوشته شده توسط
• ابوالفضل عابدی پور

ملّا احمد مقدّس اردبيلى در قرن دهم هجرى در اردبيل ديده به جهان گشود. پس از گذراندن دوران كودكى، براى كسب علوم و معارف اسلامى به نجف اشرف هجرت كرد. وى در آنجا فقه و علوم نقلى را از محضر سيدعلى صائغ و فلسفه را از جمال الدين محمود فراگرفت.
مقدس اردبيلى به قدرى متقى و پرهيزكار بود كه به «مقدس» ملقب گشت. علامه مجلسى درباره او مى گويد: «محقق اردبيلى در قداست نفس و تقوا و زهد و فضل، به مقام نهايى رسيد و در ميان عالمان متقدم و متأخر شخصيت بزرگى چون او را سراغ ندارم...
كتب او داراى بالاترين مراتب دقت نظر و تحقيق است. »
شاه عباس صفوى بسيار به او علاقمند بود و از او دعوت كرد به اصفهان برود، ولى او نپذيرف

• جمعه
• 4
• آبان
• 1397
• ساعت
• 15:29
• نوشته شده توسط
• ابوالفضل عابدی پور

يك بار براى چند روز تدريس را ترك فرمود و طلبه‌ها شيخ سلماسى را واسطه قرار دادند كه به خدمت بحرالعلوم برسد و بپرسد چرا درس نمى دهد؟ شيخ گفت: به خدمت آقا عرضه داشتم، آن جناب گفت: درس نمى گويم. پس از چند روز باز مرا واسطه قرار دادند، تا عرض كنم. باز فرمود: نمى گويم.
پرس و جو كردم و علت تعطيلى درس را جويا شدم. فرمود: اين جمعيت طلبه ما هرگز نشنيدم كه در نصف شب‌ها تضرع و زارى و مناجات كنند و صداى آنها بلند شود، با اينكه من غالب شبها در كوچه هاى نجف راه مى روم چنين طلاب و دانش پژوهانى شايسته نيستند براى ايشان درس بگويم.
چون طلاب اين سخن را شنيدند متحول شدند و شبها ناله و گريه در محضر الهى پرداختند، و

• سه شنبه
• 8
• آبان
• 1397
• ساعت
• 21:24
• نوشته شده توسط
• ابوالفضل عابدی پور

شيخ مرتضى انصارى در عيد غدير ۱۲۱۴ در شهر دزفول ديده به جهان گشود.
مادرش كه زنى مؤمنه بود، قبل از تولد فرزندش در خواب ديد كه امام صادق عليه السلام قرآنى با جلد طلاكارى شده به او دادند. معبرين خواب، خوابش را به فرزندى عالم و پارسا تعبير كردند. مرتضى پس از گذراندن تحصيلات مقدماتى در زادگاهش در ۱۲۳۲ ه. ق. همراه پدرش محمدامين- كه از علماى دزفول به شمار مى رفت- به كربلا هجرت كرد. مرتضى در كربلا ماند و پدر به دزفول بازگشت. وى در كربلا از محضر شيخ حسين انصارى، شريف العلما، سيد محمد مجاهد و... استفاده كرد. در ۱۲۶۶ ه. ق. شيخ محمدحسن صاحب جواهر در لحظات آخر عمر شيخ مرتضى انصارى را به عنوان مرجع بعد از خو

• جمعه
• 4
• آبان
• 1397
• ساعت
• 15:33
• نوشته شده توسط
• ابوالفضل عابدی پور

يك بار براى چند روز تدريس را ترك فرمود و طلبه‌ها شيخ سلماسى را واسطه قرار دادند كه به خدمت بحرالعلوم برسد و بپرسد چرا درس نمى دهد؟ شيخ گفت: به خدمت آقا عرضه داشتم، آن جناب گفت: درس نمى گويم. پس از چند روز باز مرا واسطه قرار دادند، تا عرض كنم. باز فرمود: نمى گويم.
پرس و جو كردم و علت تعطيلى درس را جويا شدم. فرمود: اين جمعيت طلبه ما هرگز نشنيدم كه در نصف شب‌ها تضرع و زارى و مناجات كنند و صداى آنها بلند شود، با اينكه من غالب شبها در كوچه هاى نجف راه مى روم چنين طلاب و دانش پژوهانى شايسته نيستند براى ايشان درس بگويم.
چون طلاب اين سخن را شنيدند متحول شدند و شبها ناله و گريه در محضر الهى پرداختند، و

• سه شنبه
• 8
• آبان
• 1397
• ساعت
• 21:25
• نوشته شده توسط
• ابوالفضل عابدی پور

شيخ مرتضى انصارى (عليه الرحمه) صاحب كتاب مكاسب در نجف و كربلا در خدمت شريف العالماء مازندارنى درس مى خواند.
پس از مدّتى بعنوان ديدار از اقوام به خصوص مادر به شهرستان شوشتر برگشت. بعد از مدّت كوتاهى كه مى خواست مجدّداً به نجف بازگرددمادرش اجازه نمى داد و راضى نمى شد.
وقتى كه شيخ زياد اصرار كرد براى رفتن، مادر به او گفت:
پس خوب است استخاره كنى!
وقتى كه از طرف مادر خود استخاره كرد اين آيه شريفه آمد:
(لا تَخافى وَ لا تَحزَنى اِنّا زادُّوهُ اِلَيكِ وَ جاعِلُوُه مِنَ المُرسَلين)
شيخ وقتى اين آيه را براى مادرش ترجمه كرد خيلى خوشحال شد و به شيخ مرتضى اجازه مسافرت داد.
آيه فوق درباره حضرت موسى عليه الس

• جمعه
• 4
• آبان
• 1397
• ساعت
• 15:34
• نوشته شده توسط
• ابوالفضل عابدی پور

شيخ زين العابدين سلماسى نقل كرده است:
روزى بحرالعلوم وارد حرم مطهر امام على (عليه السلام) شد، بيت
چه خوش است صوت قرآن ز تو دلربا شنيدن
به رخت نظاره كردن سخن خدا شنيدن
را زمزمه مى كرد و پس از آن از علامه بحرالعلوم سوال كردم سبب خواندن اين بيت چه بود؟
فرمود: چون وارد حرم حضرت على (عليه السلام) شدم ديدم حجه بن الحسن عليه السلام در بالاى سر به آواز بلند قرآن تلاوت مى كند.
چون صداى آن بزرگوار را شنيدم اين شعر را خواندم. پس وارد حرم شد قرائت را ترك نمود و از حرم بيرون رفت.
منبع
ديدار با ابرار صفحه ٦٧

• چهارشنبه
• 9
• آبان
• 1397
• ساعت
• 10:51
• نوشته شده توسط
• ابوالفضل عابدی پور

يكى از شاگردان مرحوم شيخ انصارى چنين مى گويد: در زمانى كه در نجف در محضر شيخ به تحصيل علوم اسلامى اشتغال داشتم يك شب شيطان را در خواب ديدم كه بندها و طنابهاى متعدّدى در دست داشت. از شيطان پرسيدم: اين بندها براى چيست؟ پاسخ داد: اينها را به گردن مردم مى افكنم و آنها را به سوى خويش مى كشانم و به دام مى اندازم. روز گذشته يكى از اين طنابهاى محكم را به گردن شيخ مرتضى انصارى انداختم و او را از اتاقش تا اواسط كوچه اى كه منزل شيخ در آنجا قرار دارد كشيدم ولى افسوس كه عليرغم تلاشهاى زيادم شيخ از قيد رها شد و رفت.
وقتى از خواب بيدار شدم در تعبير آن به فكر فرو رفتم. پيش خود گفتم: خوب است تعبير اين رؤ يا را

• جمعه
• 4
• آبان
• 1397
• ساعت
• 15:35
• نوشته شده توسط
• ابوالفضل عابدی پور

محقق قمى صاحب كتاب قوانين مى فرمايد: من با علامه بحرالعلوم در درس آقا وحيد بهبهانى (استاد كل) هم مباحثه بوديم، اغلب من براى او بحث را تقرير مى كردم، تا اينكه من به ايران آمدم و كم كم، شهرت علمى سيد بحرالعلوم به همه جا رسيد و من تعجب مى كردم تا زمانى كه خدا توفيق عنايت فرمود، تا براى زيارت عتبات موفق بشوم. وقتى به نجف اشرف مشرف شدم، سيد را ملاقات كرده مساله اى عنوان شد، ديدم سيد بحرالعلوم، درياى مواج و عميق از دانش هاست، پرسيدم؟ آقا ما كه با هم بوديم شما اين مرتبه را نداشتيد، و از من استفاده مى كرديد، حال شما را مانند دريا مى بينيم، فرمود: ميرزا اين از اسرار است كه به تو مى گويم، فرمود: چگونه ا

• چهارشنبه
• 9
• آبان
• 1397
• ساعت
• 11:00
• نوشته شده توسط
• ابوالفضل عابدی پور

محمدمهدى فرزند سيد مرتضى طباطبايى، در شوال ۱۱۵۵ در شهر مقدس كربلا متولد شد. شبى كه سيد ديده به جهان گشود، پدرش در خواب ديد كه امام رضا عليه السلام به محمدبن اسماعيل بن ربيع از اصحاب امام كاظم و امام رضا و امام جواد عليهم السلام دستور داد شمعى بر فراز بام خانه سيد مرتضى برافروزد. وقتى آن را روشن ساخت نورى از آن شمع به آسمان بالا رفت كه نهايت نداشت.
محمدمهدى، علوم مقدماتى حوزه را نزد پدرش فراگرفت و پس از تكميل دروس مقدماتى وسطح، از محضربزرگانى چون: وحيدبهبهانى، شيخ يوسف بحرانى و... استفاده كرد و موفق به كسب اجتهاد در سنين جوانى گرديد. وى در سال ۱۱۸۶ به مشهد مقدس هجرت و هفت سال از عمرش را در كنار

• سه شنبه
• 8
• آبان
• 1397
• ساعت
• 20:02
• نوشته شده توسط
• ابوالفضل عابدی پور

از جمله داستانهاى شنيدنى از كرامات بحرالعلوم اين است كه روزى خواهرش در بستر بيمارى بود و از بيمارى خود به سيد شكايت مى كرد و ناراحت بود كه بعد از ،
از دنيا رفتن چه كسى بر او نماز بگذارد ، علامه فرمود من آرزو مى كنم كه شيخ حسين نجفى، (كه در زهد و تقوى مرتبه بالايى دارد) بر من نماز بخواند ولى او بر من نماز نمى گذارد.
ولى اى خواهر او بر شما نماز خواهد خواند.
نقل كرده اند كه جريان همينطور شد و بعد
از درگذشت بحرالعلوم شيخ حسين نجفى در بستر پيرى و بيمارى افتاده بود كه خبر درگذشت خواهر بحرالعلوم را به او رساندند، آن شيخ كه به شدت تب كرده بود از بستر بلند و مثل حال صحت رفت و بر او نماز خواند، و بعد بر

• چهارشنبه
• 9
• آبان
• 1397
• ساعت
• 11:03
• نوشته شده توسط
• ابوالفضل عابدی پور

برگشت يار به ديار
پس از زيارت و ديدار با مردم مشهد مقدس و بردن بهره هاى معنوى از جوار بارگاه ملكوتى و عرفانى امام رضا (عليه السلام)، در سال 1193ه ق. تصميم گرفت به نجف اشرف برگردد، خبر بازگشت سيد بحرالعلوم در نجف پيچيد، مردم با تشكيل دسته هاى استقبال شادى كنان به دروازه شهر ريختند و به عشق وصال يار بعد از هجرت طولانى، اشك شوق از ديده‌ها جارى كردند. تجمع با شكوه مراسم استقبال از بحرالعلوم مانند لحظه وداع وى جلال و عظمت خاصى داشت، بطورى كه ورود او را به شهر، به سرور و شادى مردم در روزهاى اعياد بزرگ اسلامى تشبيه مى كنند، بالاخره انتظار به سر رسيد، و رخسار يار ديرينه پديدار گشت
‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌گردنها ب

• سه شنبه
• 8
• آبان
• 1397
• ساعت
• 20:32
• نوشته شده توسط
• ابوالفضل عابدی پور

مناظره با يهود
سيد جواد املى صاحب كتاب
مفتاح الكرامه كه شاگرد بحرالعلوم بوده مى گويد :
در ماه ذيحجه سال 1211ه ق با علامه بحرالعلوم از نجف اشرف براى زيارت حضرت سيد الشهداء ارواحنا فداه عازم كربلاى معلا شديم. عبور ما به قريه ذوالكفل كه ساكنين آن سه هزار يهودى بودند، افتاد. در اين مسافرت گروهى از طلاب هم در حضور علامه بحرالعلوم بودند.
موقعى كه يهود خبر ورود علامه بحر العلوم را شنيدند براى استقبال وى شتافتند و در حضور آن بزرگوار بودند تا اينكه وى نزديك كاروانسرايى كه دستور فرموده بود آن را تعمير نمايند پياده شد. يهوديان آمدند و با كمال ادب در اطراف علامه بحرالعلوم حلقه زدند و علامه بحرالعلوم با كم

• چهارشنبه
• 9
• آبان
• 1397
• ساعت
• 11:14
• نوشته شده توسط
• ابوالفضل عابدی پور

ملا محمد حسین نائینی در کتاب شگفت طرائف السوانح از یکی از «اعاظم علمای معاصر» خود آیت الله سید ابوالقاسم حسینی دهکردی (1272-1353ق) بوده است و ایشان از ملّا فتحعلی سلطان آبادی رضوان الله علیه [که از عجائب روزگار و از حسنات دهر بوده اند] نقل کرده است که:
در زمان ارتحال مرحوم آیت الله سید بحر العلوم رضوان الله علیه نوحه جنّ به جهت فقدان آن جناب از سرداب خانه او، استماع شد».

• چهارشنبه
• 9
• آبان
• 1397
• ساعت
• 11:33
• نوشته شده توسط
• ابوالفضل عابدی پور