چه چیزی را میخواهید جستجو کنید؟
یعد از شهادت
آلاله گشته پرپر از ظلم خار صحرا
بعد از غم زهرا شد مولا غریب و تنها
بر امام زمان ناله کودکان
شد قاتل جان ، شد قاتل جان
******
زینب به جای آورده فریضه بهر معبود
بر روی یک سجاده با چادر خاک آلود
دیده را تر کند یاد مادر کند
با قلب سوزان ، با قلب سوزان
شاعر : امير عباسي
دانلود سبک
زبان حال مولا کنار قبر حضرت زهرا
عالم کند گریه بر اشک امام معصوم
کنار قبر زهرا آید علی مظلوم
مهربان همسرم یار و همسنگرم
مظلومه زهرا ، مظلومه زهرا
******
گنجینه ی پنهانم ای بانوی دلخسته
از داغ تو یا زهرا پشتم شده بشکسته
رکن من بوده ای از غم آسوده ای
مظلومه زهرا ، مظلومه زهرا
شاعر : امير عباسي
دانلود سبک
من غلامی ز غلامان توام یا زهرا
مستمندی به سر خان توام یا زهرا
از زمانی که به خود آمده ام فهمیدم
خاطر آشفته و حیران تو ام یازهرا
من دعا بودم ز روز ازل برلب تو
ذکری از نیمه سوزان توام یازهرا
متولد شده عشق توام بی بی جان
آه پرورده دامان توام یا زهرا
بیت الاحزان دلم شاهد اشک سحرت
اشک آن دیده گریان توام یازهرا
از ازل لطف تو شد شام حالم آری
تا ابد در خور احسان توام یا زهرا
شد یهودی ز نخ چادرت اسلام شناس
فخرم این بس که مسلمان توام یازهرا
ای یتیمان مدینه همه از پخت تو سیر
طالب لقمه ای از نان توام یازهرا
شاعر:محمد تقی میر شریفی
مناجات با امام حسین (فاطمیه )
آقا همیشه روضه ی تو حال می دهد
بر مرغ خسته روضه ی تو بال می دهد
شکر خدا که مادر سادات فاطمه
روزی اشک و آه در امسال می دهد
هنگام تحویل سال خواندن زیارت عاشورا فراموش نشود
ادامه شعر در ادامه مطلب ....
گریه بکن که مادر سادات فاطمه
در فاطمیه اش به شما شال می دهد
با من مشاعر ه کند از قلب خسته غم
همّیشه جای حرف الف دال می دهد
در عید هم من از غم مادر پر از غمم
رنگ رخم خبر ز هر احوال می دهد
سروده جعفر ابوالفتحی
حرم شاه – بانک اشعار مذهبی
www.harame-shah.rozblog.com
مناجات امام زمان(عج) (فاطمیه)
در لحظه ی تحویل دلم در امسال
یک قلبِ پر از غمّ و پر از ماتم ده
تا هدیه کنم دوباره دل را بر تو
یک عکس نشان من ز قد خم ده
هنگام تحویل سال خواندن زیارت عاشورا فراموش نشود
ادامه شعر در ادامه مطلب ....
مادر به میان کوچه ای افتاده
از باده ی غم به من بیا کم کم ده
مادر به میان کوچه ای سیلی خورد
بر چشمه ی خشک چشم من هم نم ده
من درد کمر به یاد مادر دارم ....
تو مرهمی از سخا به این دردم ده
سروده جعفر ابوالفتحی
حرم شاه – بانک اشعار مذهبی
www.harame-shah.rozblog.com
به یاد یار غریبی دلم بهانه گرفت
که بهر یار غریبش عزا شبانه گرفت
علی ع که طایر در آشیانه سوخته اش
پرید و در قفس خاک آشیانه گرفت
مگو که نیمه شبی پیکری به خاک سپرد
تمام هستی او را، از او زمانه گرفت
علی ع شهید، در آنروز شد که جانش را
میان کوچه عدو زیر تازیانه گرفت
الا چو شاخ خشکیده بشکند دستی
که از شکسته نهال علی ع جوانه گرفت
بسوز دل که علی ع بین خانه بود و عدو
شریک زندگی اش را در آستانه گرفت
کشید ناله زدل آه آه فضه بیا
که قاتل از من مظلومه، ناز دانه گرفت
فدای غربت آن کودک سیه پوشی
که ختم مادر خود را کنار خانه گرفت
گذشت فاطمه س از عالم و غمش یک عمر
زچشم های علی ع اشک دانه دانه گرف
مسمار...در سوخته...آتش...ماتم
یک زن...در و دیوار...و یک دنیا غم
با لهجه ی درد...داد زد حیدر...وای...
ناموس علی و اینهمه نامحرم...!!!؟
****
در ِ خانه از فرط کینه شکسته
و زهرای شهر مدینه شکسته
نفس میکشد...درد دارد...گمانم
که چند استخوانی ز سینه شکسته...!
*****
آب و سجاده دست و پا بکنید
روز و شب هی خدا خدا بکنید
حال مادر وخیم تر شده است
همه این روزها دعا بکنید...!
هرگاه دلت گرفت، دل محرم کن
یاد حرم و... پرچم و... اشک و...غم کن
با مادر سادات بیا روضه و بعد
برخیز و کمی چایی هیئت دم کن...!.
شاعر:نیما نجاری
زغصّه گشته تمام وجود من فریاد
وصیت تو ندایم دهد، مزن فریاد
چگونه آب بریزم بر این بدن که زند
به یاد جسم کبود تو پیرهن فریاد
سزد که سر ببرم شب به دامن صحرا
درون چاه زنم یاد این بدن فریاد
کفن چگونه بپوشم تو را که می ترسم
به زخم پهلویت امشب زند کفن فریاد
به لحظه ای که زدی ناله پشت در سوگند
نکرده حبس به سینه کسی چو من فریاد
هزار سال دگر اشکم ار بخاک افتد
به جای سبزه برآید زهر چمن فریاد
هزار مرتبه جان دادم آن زمان که زدی
به مرگ محسن مظلوم خویشتن فریاد
چه شد به کوچه که هر جا مغیره را بیند
برآید از دل پر غصّه ی حسن ع فریاد
منم غریب به حقّ خدا که نتوانم
زنم به یاد غم یار، در وطن فریاد
این روزها مادر که رویِ زرد دارد
یک چندوقتی میشود سر درد دارد
گاهی ز تب داغ است و گاه انگار مادر
روحی ندارد بس که دستِ سرد دارد
شهر ِ پیمبر هست اما ما غریبیم
بسکه مدینه مردم ِ نامرد دارد
همسایه ها یاری نمیکردند اما
هرشب دعایی را که او میکرد، دارد
شاعر: صمد علیزاده
من آن بی بال و پر مرغم که تو بال و پرم بودی
دگر تنهای تنهایم تو تنها یاورم بودی
یگانه تکیه گاه من شهید بی گناه من
امید من، پناه من نه تنها همسرم بودی
چراغ ماه هم نوری ندارد بهر من دیگر
تو هم خورشید من هم ماه من هم اخترم بودی
زپا افتاده ام ای هست و بود رفته از دستم
که بعد از مصطفی ص تنها تو رکن دیگرم بودی
سراپا نخل لب برگ و بر و بی شاخه گردیدم
شکسته شاخه ای گشتم که تو برگ و برم بودی
گل من تا ابد از باغبانت میکشم خجلت
که پا مال خزان در پیش چشمان ترم بودی
هر آن کس داشت با من دشمنی دیدم تو را می زد
قتیل انتقام جنگ بدر و خیبرم بودی
سراپا درد بودی پیش چشم من ننالیدی
خدا را تا کجا فکر
چوشمع سوخته نشنیده مانده بی تو صدایم
بیا در این شب غربت سری بزن به سرایم
به غربت تو قسم آنچنان غریب شدم من
که چاه های مدینه کنند گریه برایم
به لحظه ای که صدایم زدی جواب ندادم
سر از لحد به در آور بزن دوباره صدایم
چراغ خانه ی تاریک من ببخش علی ع را
که بی چراغ، سر قبر بی چراغ توآیم
سرای بسته ی من مجلس عزای تو گشته
کسی نیامده تا آورد برون زسرایم
کنار قبر تو خواندم نماز صبر در آن شب
که زینبت به قنوت نماز کرده دعایم
شکسته باد دوپایش که پهلوی تو شکسته
بریده باد دو دستی که کرد از تو جدایم
خجالت از تو کشیدم میان راه چو دیدم
گرفته دست به پهلو و میدوی زقفایم
زسوز سینه ی ما گفته (میثم) آنچ
بي دلبرتان عيد صفايي دارد؟
بي ياورتان عيد صفايي دارد؟
يك لحظه تصور كنُ انگه گله كن
بي مادرتان عيد صفايي دارد؟
اسماعيل درويشي شاني
سرگشتگان ماتم عظما نظر كنيد
هر فاطمي دل شده را با خبر كنيد
امسال بوي سوختن از عيد ميرسد
هنگامه ي عزاست ز غفلت حذر كنيد
شاعر : امیر عباسعلی پور
تا تیر غمت قلب مرا کرده نشانه
آتش کشد از هر نفسم بی تو زبانه
بردار سر از خاک غم ای ماه یگانه
اطفال تو بیدار نشستند به خانه
گویند پدر، مادر ما آمده یا نه
تنها نه زداغ تو همین بال و پرم سوخت
آنگونه زدم ناله که پا تا به سرم سوخت
خورشید صفت ماه زآه سحرم سوخت
تنها نه سراپای وجودم جگرم سوخت
از بس که کشیدم زجگر ناله شبانه
بی همدمم و همدم شام و سحرم رفت
زهرای جوان همسر نیکو سیرم رفت
از دل نرود گر چه زپیش نظرم رفت
رکن دگرم همره رکن دگرم رفت
ای کاش روانم شود از جسم روانه
ای خاک چه شد همدم رنج و محن من
کو مادر دلسوز حسین ع و حسن ع من
کو هم سخن زینب س شیرین سخن من
عالم همه جا آمده بیت ال
در دو عالم جلال ما زهراست
رمز تغییر حال ما زهراست
عید با فاطمیه می آید
ذکر تحویل سال ما زهراست
ولی الله کلامی زنجانی
دوستان با گل جفای خار را باور کنید
داستان سینه و مسمار را باور کنید
جنّت وحی و هجوم اهل دوزخ بنگرید
روی حور و شعله های نار را باور کنید
هم غلاف تیغ را هم بازوی بشکسته را
هم نشان سیلی اشرار را باور کنید
هم صدای ناله ی صدّیقه را در پشت در
هم سکوت حیدر کرّار را باور کنید
بال بلبل را شکسته باغ را آتش زدند
باغبان و آتش گلزار را باور کنید
بارها جان داد زهرا س جان مولا را خرید
یک شهید و این همه ایثار را باور کنید
پای تا سردرد بود و باز درد خود نگفت
ناله های مخفی بیمار را باور کنید
باغ سوزان، دود آتش، قتل بلبل، داغ گل
پیش چشم باغبان، هر چهار را باور کنید
تاب سیلی نیست هرگز صورت حوریه ر
یارب از محشر و میزان نبود واهمه ام
چون که مسکین عطا و کرم فاطمه ام
روز اول که گِلم را بسرشتند به خشت
خاکم و گِل شده از اشک نم فاطمه ام
چون که از کودکیم در به در فاطمه ام
اشک ریزان مصیبات و غم فاطمه ام
من غم و عشق تو را بر دوجهان نفروشم
سرفرازم که به زیر علم فاطمه ام
گرچه تو بی حرمی گرچه مزارت مخفی است
هر زمان قم بروم در حرم فاطمه ام
سود دنیایی من یک نظر فاطمه است
بی نیازم چو گدای کرم فاطمه ام
کار من نوکری و منصب من سینه زن است
من مصیبت زده ی قد خم فاطمه ام
شاعر: حسین شادمند
بسوز ای دل، بزن شراره
که شعله خیزد زسنگ خاره
بریز ای اشک، به رخ هماره
که تازه گشته غمم دوباره
صدا ندارد ترانه ی من
کسی نزد سر به لانه ی من
غریب و تنها به خانه ی من
غروب کرده مه و ستاره
خزان فتاده به لاله زارم
نه غنچه دارم نه لاله دارم
نه می توان آه زدل برآرم
نه تاب هجران نه راه چاره
غریب کوچه شهید خانه
جدا شد از من به تازیانه
به بازوی او بود نشانه
به سینه ی من بود شراره
غم خسوف قمر بگویم
حدیث قتل پسر بگویم
زسینه یا میخ در بگویم
کدام غم را کنم اشاره
کسی ندیده کسی ندیده
که سرو بستان شود خمیده
چه ها گذشت به این شهیده
سزد بپرسم زگوشواره
همای بختم کجا پریدی؟
شبانه بی من چرا
دامن فردوس و دود، چگونه باور کنم؟
آتش و بیت و دود چگونه باور کنم؟
حوریّه و دیو زشت وای از این سرنوشت
جنّت و یاس کبود چگونه باور کنم؟
حکم خدا و رسول ص حرمت و قدر بتول
گشت فراموش زود چگونه باور کنم؟
سوی بهشت حجاز بولهب آورده باز
بار حَطَب جای عود چگونه باور کنم؟
پیش روی باغبان آمده دست خزان
بر ورق گُل فرود چگونه باور کنم؟
دری که روح الامین بر آن گذارد جبین
خصم به آتش گشود چگونه باور کنم؟
خوردن نان و نمک آتش و غصب فدک
اجر رسالت نبود چگونه باور کنم؟
حقّ علی ع را همه با زدن فاطمه س
خصم تلافی نمود چگونه باور کنم؟
«میثم» از اعماق دل ناله بزن متّصل
ظلم گذشت از حدود چگونه باور کنم؟
شا
شب است و دامن صحرا و اشک دیده ی من
گلوی بسته و فریاد ناشنیده ی من
سلام از جگر پاره پاره و دل خون
نثار لاله ی در خاک آرمیده ی من
به جای لاله بریز ای سرشک سرخ زچشم
به قبر گمشده ی اولین شهیده ی من
شکسته سرو گلستان وحی، خیز و ببین
چه کرده بار غمت با قد خمیده ی من
دمی که یاس رخت شد کبود گفتم کاش
به جای بازوی من بسته بود دیده ی من
شبانه بر سر دوش صحابه شد تشییع
جنازه ی تو و جان به لب رسیده ی من
به لاله های بهشتی بگو که گریه کنند
به یاد غنچه ی با تازیانه چیده ی من
مزار مخفی یارم ستاره باران شد
به اشک های شب از دیدگان چکیده ی من
به تربت تو نوشتم زخون دل کاین جاست
مزار حامی از خویش، دل
ای مسجد النبی گل نیلوفرت چه شد؟
یاس کبود سوخته ی پرپرت چه شد؟
ماه غروب کرده ی پیش از غروب عمر
خورشید اوفتاده به پشت درت چه شد؟
ای آستان وحی ، که آتش زده تو را؟
ای باب جبرئیل ، امین کوثرت چه شد؟
ای مادر حسین ع و حسن ع تربتت کجاست؟
ای بحر عصمت نبوی گوهرت چه شد؟
ای میر بدر و صف شکن خیبر و اُحد
با من بگو شهیده ی بی سنگرت چه شد؟
ای همسر رسول خدا ص از علی ع بپرس
داماد داغدیده ی من، همسرت چه شد؟
با من بگو مدینه در آن کوچه های تنگ
با حسن آفتاب خدا منظرت چه شد؟
ماهی که خاک ریخت علی ع روی آن کجاست؟
خورشید روی سینه ی پیغمبرت چه شد؟
«میثم» به سان شمع بسوز و سپس بپرس
پروانه ی همیشه ی مولا،
هر شب ستاره ریزم و شب را سحر کنم
برآفتاب، گریم و بی ماه سر کنم
من آن گلم که در غم هجران باغبان
رفع عطش به باغ، زخون جگر کنم
زهرای کوچک علی ام کز امام خویش
در موج غم چو فاطمه س دفع خطر کنم
با گریه و نماز شب و خانه داری ام
پیوسته نام مادر خود زنده تر کنم
شب ها به موج غصّه زنم خویش را به خواب
تا گریه ی مخفیانه برای پدر کنم
بابا برو زخانه برون روزها که من
بنشینم و نگاه به دیوار و در کنم
فضّه تو ساعتی پدرم را به حرف گیر
تا من به جای خالی مادر نظر کنم
هر چند کودکم، بگذارید نیمه شب
وقت نماز چادر او را به سر کنم
ماه غریب شهر مدینه بیا بگو
بی تو چگونه من شب خود را سحر کنم
دیدم که ریخت
ای شنیـده ز دَمت ختم رسل بوی خدا
دیده در ماه رخت چشم علی ع روی خدا
چشمِ چشمِ حقـی و بـازوی بازوی خدا
منطقت وحی و زبان تو سخنگوی خدا
سینـهات مخـزن اسـرارِ هـوالهوی خدا
خـلقتت آینـه ی خُلـق خــدا، خوی خدا
سوَرِ، کوثـر و یاسین و محمّد (ص) ، رویت
لیله ی القدر خدا، سایهای از گیسویت
-----
مصطفـی(ص) شیفتـه ی وجهه ی ربانی تو
نورهـا هالهای از طلعت نورانی تو
ملک و جن و بشـر گرم ثناخوانی تو
آسمان گوشهای از سفره ی مهمانی تو
روح جبریـل امین مرغ گلستانی تو
وحی پرواز کنـد وقت سخنرانی تو
نگـه نافـذ چشم تو مسیحای علی ع است
راز هر موی تو یک لیله ی احیای علی ع است
-----
خالـق عزّوجـلّ مــدح تــو را می
شنیدم که بعد از وفات بتول
گل بوستان بهشت رسول ص
علی ع چون چراغ شب غربتش
چه شب ها که می سوخت بر تربتش
شب تیره با دیده ی اشکبار
علی ع بود و خاموشی و قبر یار
لبش مانده خاموش از زمزمه
دلش پر زفریاد یا فاطمه س
شبی گفت با آن شه عالمین
چراغ دل و دیدۀ او حسین ع
پدر من فروغ دو عین توام
گل باغ زهرا س حسین ع توام
خدا را، کرم کن شبی ای پدر
مرا هم سر قبر مادر ببر
علی ع سوخت با لاله ی حاصلش
تو گویی که شد تازه داغ دلش
چنان جان او در تب و تاب شد
که شمعی شد و سوخت و آب شد
چو شب برزمین و زمان چیره شد
جهان همچو بیت علی ع تیره شد
علی ع آن که می سوخت چون آفتاب
مه کوچکش را صدا زد زخواب
که ای ش
مدینه در کجا گم کرده ماهت اختر خود را؟
چرا از اشک، شستی دامن غم پرور خود را؟
مدینه، رهنمائی کن به سادات بَنی الّزهرا س
که در خاک تو گم کردند قبر مادر خود را
مدینه تو به جا ماندی و زهرا س اوفتاداز پا
عجب یاری نمودی دختر پیغمبر ص خود را
مدینه، بیم آن دارم که زینب س بی پدر گردد
کمک کن تا علی ع از خاک بردارد سر خود را
مدینه، گریه کردی بر علی ع آن شب که پیغمبر ص
گرفت از دست او آزرده جسم همسر خود را
مدینه، هیچ بانویی کنار خانه اش تنها
نبیند بین دشمن دست بسته شوهر خود را
مدینه، یاد آر از آن غروب درد آلودت
که بیمار علی ع زد ناله های آخر خود را
مدینه، کاش در اشک علی ع گم می شدی آن شب
که
شکست حرمت حیدر ، یگانه سربازش
میان آتش نمرودیان گرفتار است
سه روز و ساعتی از رحلت نبی(ص) نگذشت
که دخترش هدف ضربه های مسمار است
سيدصادق موسوي
زکوی فاطمه، سائل گذر کرد
حکایت بر رسول الله اثر کرد
گدا چون بوده نابینا و محتاج
صله از درگه خیرالبشر کرد
گشوده فاطمه در را به سائل
سلامی داد و بابا را خبر کرد
ولی برگشت زهرا داخل بیت
هماندم رفت و چادر را به سر کرد
پدر فرمود:این اعما است زهرا*
که نتواند نگاهی از بصر کرد
بگفتا:من که بینایم پدر جان
پدر باید ز نامحرم حذر کرد
پدر بر دختر خود گفت :مادر
به دست دخترش بوسه پدر کرد
اعما:نابینا
صحنه ای بس جان فزا و دل نشین دارد بقیع
رنگ و بو از لاله های باغ دین دارد بقیع
گشته دامانش زیارتگاه قرص آفتاب
سایه از بال و پر روح الامین دارد بقیع
زآسمان وحی دارد در بغل خورشیدها
گر چه جا در دامن خاک زمین دارد بقیع
تا چراغش قبر بی شمع و چراغ مجتباست
روشنی در دیده ی اهل یقین دارد بقیع
خرمنی از مشک جنّت بر سر هر تل خاک
از غبار قبر زین العابدین ع دارد بقیع
تا توسل بر مزار حضرت باقر ع برند
یک جهان دل در یسار و در یمین دارد بقیع
صادق ع آل محمّد ص خفته در آن خاک پاک
راستی فیض از امام راستین دارد بقیع
لاله ی عباّسی از دامان پاکش سرزند
خُرّمی از تربت امّ البنین دارد بقیع
قبر ابراهیم را
دل من هی نگو از غربت و داغ فاطمه
نگو تو مدینه خاموشه چـراغ فاطمه
قصــۀ کبوتــرِ مدینــه رو دیگــه نـگو
حرف میخ داغ و زخم سینه رو دیگه نگو
آخه روشنیِ آسمون به نور فاطمهس
فاطمه- ستارهای که پرفروغتر از همهس
واسـۀ دیدن اون، ماه و ستاره جون میدن
تو بهشت فرشتهها به نام اون، اذون میدن
تو بهشت یـه قصر روشنه که با ستارهها
همـۀ اهل بهشت اونو به هم نشون میدن
دل من هی نگو از غربت و داغ فاطمه
نگو تو مدینه خاموشه چـراغ فاطمه
قصــۀ کبوتــرِ مدینــه رو دیگــه نـگو
حرف میخ داغ و زخم سینه رو دیگه نگو
شعلههـا بـه مـا نخونده سرزدن
وانکردیم در و، هر چی در زدن
شعلههـا از درِ خونـه رد شـدن
شعلههـا راه بهـارو سـد شدن
اهلِ خونه وقتـی دستِ رد زدن
شعلهها وحشی شدن، لگد زدن
وقتـی سینـۀ گـلا سپـر شدن
شعلهها سرخی میـخِ در شدن
شعلههـا کـه بـیاجازه اومدن
دل اهلِ خونـه رو آتیش زدن
شعلهها بالا کشیدن از درخت
رفتن آشیونـه رو آتیش زدن
شعلهها بهشت و حورو ندیدن
سوختـن آیـۀ نــورو نـدیدن
شعلهها کینه شدن، بـدی شدن
قاتــل گــل محمّــدی شدن
شعلههـا کینـه شده زبونهشون
شعلهها دشنامـه رو زبونشون
وقتی بسته دستهای سبز بهار
شعلههـا بلنـده تازیونهشون
شاعر:؟؟؟
