چه چیزی را میخواهید جستجو کنید؟
آیینه ی پلک ها ترک می خواهد
زخم جگر انگار نمک می خواهد
با گریه بیایید به دادش برسیم !
مادر وسط کوچه کمک می خواهد
***
ما مردم ری اگر چه با احساسیم !
ما وارث خشم و غیرت عباسیم
دست خودمان نیست ! نگو از کوچه
نسبت به غم مادرمان حساسیم
شاعر:وحید قاسمی
زانو بغل گرفته ام و مات چشم تو
یعنی منم تلاطم اوقات چشم تو
یک زخم تازه روی تنت کشف کرده ام
هر بار آمدم به ملاقات چشم تو
درد کبود صورت تو داد می زند
سیلی کمی نکرده مراعات چشم تو
سر تا به پای عرش همگی گوش می شدند
تا می رسیده وقت مناجات چشم تو
حالا همه شبیه دلم بغض کرده اند
از هالۀ کبود جراحات چشم تو
گیرایی بهار منی ! سبز رو به زرد
دستان من به دامن سادات چشم تو
شاعر:علرضا لک
زانو بغل گرفته ام و مات چشم تو
یعنی منم تلاطم اوقات چشم تو
یک زخم تازه روی تنت کشف کرده ام
هر بار آمدم به ملاقات چشم تو
درد کبود صورت تو داد می زند
سیلی کمی نکرده مراعات چشم تو
سر تا به پای عرش همگی گوش می شدند
تا می رسیده وقت مناجات چشم تو
حالا همه شبیه دلم بغض کرده اند
از هالۀ کبود جراحات چشم تو
زهرا! گمان کنم که زمان سفر شده
خواب و خوراک تو چه قدر مختصر شده
داری برای مرگ خودت می کنی دعا
امّا غروب عمر علی جلوه گر شده
در زیر بار غم، بدنت آب رفته است
حالت شبیه حال دل محتضر شده
در خانه هم برای علی رو گرفته ای!
این صورت کبود تو هم دردسر شده
حرفی بزن وگرنه که دق می کند حسن
حرفی
بخوان بلال! که «یاس کبود» دل تنگ است
اذان بگو! که اذان تو، آسمان رنگ است
اذان بگو! که پس از رحلت رسول خدا
مصاحب دل من، ناله ی شباهنگ است
اذان بگو! به صدای بلند و جار بزن
که پشت پرده ی ایمان فریب و نیرنگ است
اذان بگو! که بدانند بعد پیغمبر
نصیب آینه ها ی خدانما سنگ است
نه من، غبار یتیمی نشسته بر رویم
جمال آینه هایم، مکدّر از زنگ است
بگو که «اشهد ان علی- ولی الله»
بگو که لحن مناجات من، غماهنگ است
تو از سیاه دلی های خلق شکوه مکن
«به هر کجا که روی آسمان همین رنگ است»
مرا ز گریه چرا منع می کنند، بپرس
که این چه رسم مسلمانی؟ این چه فرهنگ است؟
بگو که فاطمه این یک دو روزه مهمان است
سفر به خیر بگ
سرای دیده بارانی است مردم
دگر وقت پریشانی است مردم
رسیده باز بوی فاطمیه
هوای شهر طوفانی است مردم
گرفته غم چنان راه نفس را
که گریه هست، آوا نیست مردم
کسی که سوز زهرا در دل اوست
ندایش بیت الاحزانی است مردم
رسد از آسمان ها یک صدایی
ببینید صوت زهرایی است مردم
یکی گوید به این هیزم بدستان
سرایم عرش رحمانی است مردم
به آن دسته که در راهند گویید
به پشت در دگر جا نیست مردم
لگد، مسمارِ در، فضه کجایی
که دیگر وقت افشاء نیست مردم
چنان در سینه جا خوش کرد مسمار
نیازی بر لگدها نیست مردم
بیاور زود فضه چادرم را
زمانی بر مدارا نیست مردم
علی را دست بسته می کشند و
کنون وقت تماشا نیست مردم
گرفت
آسمان را پشت در روی زمین انداختند
ریسمان بر گردن سلطان دین انداختند
بغض ها را جمع کردند اهل کین در یک هجوم
شعله بر بیت امیر المومنین انداختند
رشتۀ حبل المتین را پاره کردند ای دریغ
پنجه بر بال و پر روح الامین انداختند
چارده کرب و بلا را پشت این دیوار و در
طرح کردند و لگد بر یک جنین انداختند
عصمت الله از نفس افتاد امّا باز گفت:
یا رسول الله عصمت را نگین انداختند
شاخۀ طوبی جدا و غنچۀ طاها جدا
در مدینه نالۀ فضّه خذین انداختند
چهرۀ نَمرود و فرعون از بدیشان شد سپید
نامۀ خود را بدست ظالمین انداختند
گفت: پشت در شنیدم چون صدای استخوان
حکم دادم؛ درب را با ضربِ کین انداختند
خویش را بر مسن
وقتی که آسمان و زمین تار می شود
دست سیاه فتنه پدیدار می شود
یا رب ببین چگونه علمدار لافتی
در حلقۀ طناب گرفتار می شود
هنگام ثبت واقعۀ غربت علی
خون جوهر و قلم نوک مسمار می شود
بر بازویم نوشته که در کوچه شوهرم
با یک غلاف تیغ عزادار می شود
وقتی که می دوم سوی حیدر؛ نفس زدن...
...با سینۀ شکسته چه دشوار می شود
زینب مریز اشک که این تازیانه ها
در کربلا برای تو تکرار می شود
شاعر:علی صالحی
حق شکرش نتوان کرد ادا سبحان را
که عطا کرده به ما فاطمه قرآن را
چه بگوئیم خدایا ز جلالت هایش
که سراپردۀ نور است همه نیکان را
وصف توحید هم از منظر خورشید سزاست
شرح آن خطبه کند حمد و ثنا رحمان را
مدح احمد همه در آینۀ فاطمه بین
در خور شأن رسالت بنگر برهان را
ایها الناس بدانید که من فاطمه ام
بضعۀ آن که خداوند ستاید آن را
پدرم هست پیمبر ولی ام هست علی
افتخاری ست چنین شخصیت انسان را
راستی راز پس پرده برون کرد نبی
چون برافکند نقاب سپهِ شیطان را
حکمت و پند ره آورد قیام نبوی ست
مکتب وحی زدوده ز بشر طغیان را
بت پرستی همه برچید و موحد ها ساخت
داد در دست شما سلسلۀ ایمان را
حال ای مردم گمر
در این مسیر هر که هوادار می شود
از شیعیان حیدر کرار می شود
هر کس گدای فاطمه شد عاقبت به خیر
هر کس نشد، به پیش همه خار می شود
ذکر علی طنین لب قوم فاطمه است
هر کس مگر که میثم تمار می شود!
خاک وجود من ز کف پای فاطمه است
کارم بدون مادریش زار می شود
این رشته های چادر مادر که حَبل ماست
فردا برای خصمِ علی دار می شود
آن کس که بین کوچه لگد زد به فاطمه
فردا حواله اش به علمدار می شود
در بین روضه هر که به زهرا ادب کند
او را امیر شیعه نگهدار می شود
هر کس که بغض دشمن مولا به دل گرفت
با گوشه چشم فاطمه مختار می شود
این چند روزه صورت زهرا گرفته است
اما چرا نگاه علی تار می شود
زهرا اگر که رفت
چه بلایی ست که دارد به سرم می آید
هر زمان اشک ز چشمان ترم می آید
و چه می سوزد از این اشک کبودی رخم
نمک اشک که بر روی ورم می آید
و چه آهی ست برافروخته از آتش عشق
که در این بین ز سوز جگرم می آید
جگرم سوخت، دلم سوخت ز مظلومیتش
بوی این سوختن از بال و پرم می آید
تازیانه چه به روز بدنم آورده
دائماً کرببلا در نظرم می آید
آن زمانی که ز گودال پر از نیزه و تیغ
اسب بی صاحب او سوی حرم می آید
استخوان بدنم زیر لگد خُرد شده
زیر مرکب چه به روز پسرم می آید
شاعر:امیرحسین الفت
دلیلی هست اگر بی تاب و گریان کسی هستم
که من عمری ست در این خانه مهمان کسی هستم
برای گریه می میرم، به پای گریه می سوزم
که شمع روضه ی شام غریبان کسی هستم
در این قحطی کبوتر می شود گاهی نم اشکی
به گریه سایه بان بیت الاحزان کسی هستم
مریضی دارد این خانه، بهار امسال پاییز است
پریشان حال داغ برگ ریزان کسی هستم
کسی این جا دعا خوانده: خدایا، جان زهرا را...
کنار بستری حیرانِ طفلان کسی هستم
بیا ای عید! اما شادی من را نخواهی دید
مریضی دارد این خانه، پریشان کسی هستم
شاعر:سیدعلی رکن الدین
چشم فلک چون ابر نیسان گریه می کرد
روزی که زهرا در بیابان گریه می کرد
دیوار و در آغشتۀ خون بود و می سوخت
جبریل بر لب ذکر قرآن گریه می کرد
پژمرد گلزار بتول از باد بیداد
بر زردی گل ها گلستان گریه می کرد
از من مپرس احوال او از میخ در پرس
در پشت در زهرا پریشان گریه می کرد
تا آمد از صدیقه فریاد «خُذینی»
فضه دوید و سینه سوزان گریه می کرد
بعد از پدر آشفته شد احوال زهرا
یار علی در بیت الاحزان گریه می کرد
غوغای محشر بود گویی در مدینه
آن شب که مولا زار و نالان گریه می کرد
بر پیکر مجروح، اسماء آب می ریخت
غسال در شام غریبان گریه می کرد
حال حسین، محزون چو احوال حسن بود
کلثوم با زینب هراسان
چه ها کرده این شهر با ما پس از تو
همه خوب بودند اما پس از تو
ندارد خریدار آه غریبان
شده کار مردم تماشا پس از تو
تنت بر زمین بود و شد در سقیفه
سر جانشینیت دعوا پس از تو
وصی تو را دست بستند آخر
دگرگون شده رسم دنیا پس از تو
اگر چه «مرا» میزدند این جماعت
«علی» را شکستند بابا پس از تو
فدایش شدم با تمام وجودم
ولی باز تنهاست مولا پس از تو
کسی غیر شیون، کسی غیر ناله
نیامد به دیدار زهرا پس از تو
ببر دخترت را از این شهر غربت
که خیری ندیدم ز دنیا پس از تو
دگر پای آتش به اینجا شده باز
دلم غرق خون شد، مبادا پس از من ...
شاعر:یوسف رحیمی
گلی که جنتی از یاس و شاپرک دارد
چه احتیاج به آبادی فدك دارد
فدک نشانه ی حقی ست گرم و بغض آلود
ز بغض چاه بپرسد هر آن که شک دارد
چگونه می شود از عشق خاندانی گفت
که نخل عصمتشان ریشه در فلک دارد
اگر چه سوخته درهای خانه ی دلشان
اگر چه گوشه ی دیوارشان ترک دارد
همیشه دست دعاشان برای غیر بلند
همیشه سفره ی احسانشان نمک دارد
بگو چگونه سُراید بشر ز بانویی
که با خدای خودش راز مشترک دارد
به باغبانی چشمت همیشه محتاجم
که بی عنایتتان سیب شعر لک دارد
شاعر:عباس احمدی
شهر آبستن غم هاست خدا رحم کند
شهر این بار چه غوغاست خدارحم کند
بوی دود است که پیچیده، کجا می سوزد؟
نکند خانه ی مولاست خدا رحم کند
همه ی شهر به این سمت سرازیر شدند
در میانِ کوچه دعواست خدا رحم کند
هیزم آورده که آتش بزنند این در را
پشت در حضرت زهراست خدا رحم کند
همه جمع اند و موافق که علی را ببرند
و علی یکه و تنهاست خدا رحم کند
بین این قوم که از بغض لبالب هستند
قنفذ و مغیره پیداست خدا رحم کند
مادر افتاد و پسر رفت ز دست، درد این است
چشم زینب به تماشاست خدا رحم کند
مو پریشان کند و دست به نفرین ببرد
در زمین زلزله برپاست خدا رحم کند
ماجرا کاش همان روز به آخر می شد
تازه آغاز بلاهاست
شایسته است گر تو سر حرف وا کنی
مثل قدیم، شوهر خود را صدا کنی
این گونه که نمی شود ای باوفا عروس
در خانه ام برای وفاتت دعا کنی
دیشب دوباره زینبت از من سوال کرد
بابا چه می شود که طبیبی صدا کنی؟
من از ضریح زلف تو حاجت گرفته ام
باید دوباره آرزویم را روا کنی
من آرزو نموده ام ای دختر رسول
تو آرزوی خوب شدن از خدا کنی
طرز قیام تو چو رکوع است در نماز
وقت رکوع از چه قدت را دو تا کنی؟
سائل سراغ نان تنور تو را گرفت
وقتش رسیده فکر به حال گدا کنی
از گودی دو چشم تو روزم سیاه شد
زین کاسه ها تو خون به دل مرتضی کنی
آیا شود که از سفر خود حذر کنی؟
آیا شود که گوشۀ چشمی به ما کنی؟
شاعر:محمد سهرابی
ظالم به جفا كاری خود عار ندارد
بر مظلمه و ننگ خود اقرار ندارد
خواهد كه شود منكر ظلم و ستم خویش
تاریخ ولیكن سر انكار ندارد
مظلومیت فاطمه و محسن مقتول
تاریخچه ای جز در و دیوار ندارد
زان دم كه پدر داد ز كف فاطمه حقاً
كس یار از او جز غم بسیار ندارد
ای كاش یكی بود كه با خصم بگوید
تاب ستم این دخت عزادار ندارد
از داغ عظیمی كه به جانش زده آتش
در سینه به جز آه شرر بار ندارد
فریاد كه یار ضعفا یار ندارد
مولود حرم محرم اسرار ندارد
شد خانه نشین شیر خدا فاتح خیبر
بی فاطمه او قدرت پیكار ندارد
سوگند به مظلومی تاریخ كه تاریخ
مظلوم تر از حیدر كرار ندارد
بر حاشیه برگ شقایق بنویسید
گل تاب فشار
تا خانه به جز راه کم و مختصری نیست
آهسته برو صبر کن این جا خطری نیست
بعد از پر و بالی که زدم دور و برم را
گشتی که ببینی اثر از بال و پری نیست؟
رفتیم به خانه نکند گریه کنی خُب!
قربان تو که خوبتر از تو پسری نیست
وقتی که رسیدیم تنت باز نلرزد
یک طور نشان می دهی اصلاً خبری نیست
حالا به رخم خیره شو تا خوب ببینی
از ضربه ی آن حادثه دیگر اثری نیست؟
از روسری و گوش من این منظره پیداست
بر شاخۀ خونی شده دیگر ثمری نیست
شاعر:حسین رستمی
روی دل ها می شود غم بار بعضی وقت ها
زندگی هم می شود غمبار بعضی وقت ها
در هجوم دردها وقتی که سینه بشکند
می کشی حتی نفس دشوار بعضی وقت ها
شِکوه وقتی جای تشریک مساعی را گرفت
گریه مشکل می شود انگار بعضی وقت ها
باورش سخت است اما می شود یک زن شود
با چهل نامرد در پیکار بعضی وقت ها
منکر معروف را دیدند و همراهش شدند
حقِّ حق هم می شود انکار بعضی وقت ها
عده ای در خانه ای هستند و بالا می رود
دود و آتش از در و دیوار بعضی وقت ها
حال و روز بچه ها را سخت می ریزد بهم
مادری که می شود بیمار بعضی وقت ها
فضّه هم باشد کنارت باز هم بی فایده است
کار وقتی بگذرد از کار بعضی وقت ها
بی هوا وقتی که با شدت
من ای کاش همچو گل پژمرده بودم
همانجا بین کوچه مرده بودم
همیشه حسرتم این بود مادر
که من جای تو سیلی خورده بودم
حسن جواهری
رفتی و مانده در دلم نالۀ بیصدای تو
چه زود مستجاب شد فاطمه جان دعای تو
تو تا حیات داشتی بهر علی گریستی
علی به طول عمر خود گریه کند برای تو
دست خزان رسید و زد لطمه به برگ یاس من
کاش کبود میشدی صورت من به جای تو
بعد شهادت تو چون وارد خانه میشوم
مینگرم به هر طرف میشنوم صدای تو
بود من و نبود من، رکن همه وجود من
با چه گناه پشت در شکست دندههای تو
روز ز پا نشستهای روز دو دیده بستهای
شب ز چه رفت زیر گل روی خدا نمای تو
تویی که با نثار جان گشود بین دشمنان
بازوی بستۀ مرا دست گرهگشای تو
هم زره علی شدی هم سپر علی شدی
فدایی ره علی، علی شود فدای تو
تو زیر تازیانهها دویده در قفای من
رفتـی مــرا بــه وادی غــم وا گـذاشتی
تنهـای مـن! مـرا ز چـه تنهـا گذاشتی؟
یادش به خیر باد کـه نـه سال پیش بود
آن شب کـه تـو به خانۀ من پا گذاشتی
حوریـۀ بـهشت علـی! نیمههــای شـب
رفتـی سوی بهشت و مـرا جـا گذاشتی
یـاسین مـن! چـقــدر غریبـانه از وطن
رفتی و سـر بـه دامـن طاهــا گذاشتی
کردی بـه هر نفس طلب مـرگ از خدا
تـا داغ خـویش بــر جگـر مـا گذاشتی
گردون به دیدهام چه قدر زشت گشته بود
آن شب که سر به سینۀ صحرا گذاشتی
تا ننگرم چه با تو شده، دست خویش را
هنـگام مــرگ بــر رخ زیبـا گـذاشتی
هر کس نهد ز خویش نشانی، تو بعد خود
یک قبـر بینشـانه بــه دنیــا گذاشتی
دار و نــدار من همـه ر
بعد از تو مادر خانه جور دیگری شد
رنگ تمام یاس ها، نیلوفری شد
از شرم پهلویت که زخم میخ برداشت
دیوار خانه تا ابد خاکستری شد
ای وای از آن شب های خاموش مدینه
روز فراقت، روز گریه آوری شد
وقتی که رفتی زیر لب آهسته گفتم :
ای وای، تازه اول بی مادری شد
سی سال بعد از رفتنت با ضرب شمشیر
فرق پدر بشکافت، او هم بستری شد
آن کودکی که زینت دوش نبی بود
در قتلگاه عشق، شاه بی سری شد
شاعر:حمید رمی
چشم خشک از چشم های تر خجالت می کشد
چشمه وقتی خشک شد، دیگر خجالت می کشد
سوختن در شعلۀ دل، کمتر از پرواز نیست
هر که این جا نیست خاکستر، خجالت می کشد
بستن در بهر شرمنده شدن بی فایده ست
این گدا وقت کرم بهتر خجالت می کشد
لطف این خانه زیاد و خواهش ما نیز کم
دست های سائل از این در خجالت می کشد
طفل بازیگوش را شرمی نباشد از کسی
بیشتر با دیدن مادر خجالت می کشد
تا عروج فاطمه جبریل را هم راه نیست
در مسیر عرش، بال و پر، خجالت می کشد
حتم دارم که قیامت هم از او شرمنده است
با ورود فاطمه، محشر خجالت می کشد
نامۀ اعمال نوکرها به دست فاطمه ست
آن قدر می بخشد و.... نوکر خجالت می کشد
×××
آن چه مادر
آه... در می زدند... آه... آه... آه
چهل نفر می زدند... آه... آه... آه
هرکه را بیشتر آینه داشت
بیشتر می زدند... آه... آه... آه
از خدا بی خبرهای کوچه
بی خبر می زدند... آه... آه... آه
دست و پا می زد و بچه ها هم
بال و پر می زدند...آه... آه... آه
دست ها را نمی شد بگیرند
هی به سر می زدند... آه... آه... آه
تازیانه به پهلو به بازو...
...شانه، سر می زدند... آه... آه... آه
وضع او را کنیزان که دیدند
سر به در می زدند... آه... آه... آه
علی اکبر لطیفیان
پروانه شدم شعله به پای تو نگیرد
این حادثه بر هیچ کجای تو نگیرد
بین نفس سینه ی من فاصله افتاد
تا این که در این شهر صدای تو نگیرد
تا این سپر تا شده ات فایده دارد
ای کاش مرا از تو خدای تو نگیرد
پهلو زدم آن قدر که مسمار بیفتد
تا موقع رفتن به عبای تو نگیرد
افتادن من در وسط کوچه صدا کرد
آری خبری نیست برای تو نگیرد
من شیشه سپر می کنم امروز برایت
تا سنگِ سر کوچه به پای تو نگیرد
تو خواستی این بار فدایم شوی اما
من خواستم این بار دعای تو نگیرد
علی اکبر لطیفیان
ای سینه صاف و ساده ی من به فدات
این قامت ایستاده ی من به فدات
تا این که بمانی و همیشه باشی
یک سوم خانواده ی من به فدات
×××
پروانه ی شمع سحرت می گردم
ای کعبه خودم دور سرت می گردم
امروز به جبران نود زخم اُحد
بنگر که چگونه سپرت می گردم
×××
من رفتم از این خاك كه دریا باشد
مولای همه، همیشه مولا باشد
در پای علی موی سپیدم دادند
تا باشد از این پیر شدن ها باشد
علی اكبر لطیفیان
مدینه رنگ ماتم و غم داره
تگرگ غربت از فلك می باره
علی میون مدینه بی یاره
نشسته غم های دو عالم یكجا
میون قلب بی قرار زهرا
ذكر خود خدا شده واویلا
وای امون از زمونه
غصه ها بی اَمونه
فصل باد خزونه واویلا
باغ یاس پیمبر
شد خرانی و پرپر
می زنه ناله حیدر واویلا
ای وای ای وای رخت عزای عالم ِ
ای وای ای وای مدینه مركز غم ِ
امان امان از این همه نامردی
بود غم بی یاوری بد دردی
علی به سینه دارد آه سردی
شده علی اسیر قوم كافر
فاطمه افتاده میان بستر
رمق نماده در تن این مادر
می رسه بوی ماتم
قلب شیعه پر از غم
شد عزای دو عالم واویلا
خون زدیده روان شد
بغض و كینه عیان شد
سیل غم بی امان شد وا
فاطمه یا فاطمه یا فاطمه
نـور آدم، سـرّ خاتم: فاطمه
مصطفی را اسم اعظم: فاطمه
مرتضی را کاشفالهم: فاطمه
نام پاکش را ملک در زمزمه
فاطمه یا فاطمه یا فاطمه
***
ای حضورت شادی قلب رسول
طاهـره! مـرضیّه! راضیّه! بتول!
توبۀ آدم به نامت شد قبول
آفرینش را شروع و خاتمه
فاطمه یا فاطمه یا فاطمه
***
جـان عالـم غـرق در نـور از تو شد
اهل دوزخ هر که شد، دور از تو شد
دیــدۀ فـردوس مسـرور از تو شد
ای فکنده در ملائک همهمه
فاطمه یا فاطمه یا فاطمه
***
در جهان انسیةالحورا تویی
آسمـان را زهرۀ زهرا تویی
آفرینش ساحل و، دریا تویی
فاطمه یعنی تو یعنی «فاطمه»
فاطمه یا فاطمه یا فاطمه
***
فاطمه یعنی دعاها را اثر
فاطمه
دست نوازشش دگر از کار مانده است
بر بازویش مدال غم یار مانده است
با اینکه نا ندارد و قامت کمان شده
چون کوه پشت حیدر کرار مانده است
هر شب برای غربت و مظلومی علی
تا صبح گریه کرده و بیدار مانده است
حالش وخیم تر شده از حرص و جوشها
غصه زیاد خورده که بیمار مانده است
زینب حریف آن همه خونریزی اش نشد
در کار این مریضه پرستار مانده است
از نحوه قدم زدنش حدس میزنم
چشمان ضرب دیده او تار مانده است
کمتر شده تورم پلکش ولی هنوز
بر پیکرش جراحت بسیار مانده است
هر ثانیه تنفس او کند میشود
بد جور در میان در انگار مانده است
از پارگی پیرهنش چند رشته نخ
با رنگ سرخ بر نوک مسمار مانده است
ای فضه لا اقل ت
