امام حسین علیه السلام

نازم حسين را كه چو در خون خود تپيد
شيوا ترين حماسه عالم بيافريد
ديدي دقيق بايد و فكري دقيق تر
تا پي برد به نهضت آن خسرو رشيد
قامت چو زير بار زر و زور خم نكرد
در پيش عزم و همّت وي آسمان خميد
تا ننگرد مذلّت و خواري و ظلم و كفر
داغ جوان و مرگ برادر به ديده ديد
بربسته بود باب فضيلت به روي خلق
گر قتل او نمي شد اين باب را كليد
برگي بُوَد ز دفتر خونين كربلا
هر لاله و گلي كه به طرف چمن دميد
از دامن سپيد شريعت ز دود شست
با خون سرخ خويش، سيه كاري يزيد
يكسان رخ غلام و پسر بوسه داد و گفت
در دين ما سيه نكند فرق با سفيد
بُد تشنه عدالت و آزادي بشر
آن العطش كه از دل پر سوز مي كشيد
چونان كه گفت خواهر خود را اس

• سه شنبه
• 23
• مهر
• 1392
• ساعت
• 14:30
• نوشته شده توسط
• یحیی

باید برای مثل تو گریانمان کنند
هم صبح هم غروب پریشانمان کنند
باید برای مثل تو ابربهار شد
باید برای مثل تو بارانمان کنند
ما آدم توأیم به توحید چشم تو
سجده می آوریم که انسانمان کنند
حالا که سائلان کرم خانه ات شدیم
اصلاً بعید نیست سلیمانمان کنند
این اشک ها نتیجه ي اسلام زینب است
پس گریه می کنیم مسلمانمان کنند
روزي خلق با كرم نوكران توست
گندم شديم سفره ي احسانمان كنند
فردا که روز آه و پریشانی همه است
زهرا اگر گذاشت پـیشانمان کنند...

شاعر : استاد علی اکبر لطیفیان

• جمعه
• 26
• مهر
• 1392
• ساعت
• 04:39
• نوشته شده توسط
• یحیی

سر زده اقا سر زدي دوباره
چرا سراغم اومدي دوباره
غلام با تكبرم حسين جان
به درد تو نميخورم حسين جان
ناله دارم ولي تو خاموشم كن
اصلا اقا بيا فراموشم كن
پر شده از غير شما وجودم
غلام خوبي واسه تو نبودم

يقين بدون زهير تو نميشم
من عاقبت بخير تو نميشم
هوي هوس به سينه ام نشسته
از سر عصيان كمرم شكسته
كار شما عاليه خوبي نكن
بسه ديگه كافيه خوبي نكن
الهي دور سر تو بگردم
از كرمت سو استفاده كردم
محرم رازت نشدم ببخشيد
اما هميشه رو زدم ببخشيد
قبول دارم كارم به جز ريا نيست
تو سجاده ام تربت كربلا نيست
نميدونم چرا چنين شدم من
محرمت گريه نميكنم من
با اينكه يارت نشدم اقاجون
تعزيه دارت نشدم اقاجون
وصله ي ناجورم و پ

• دوشنبه
• 6
• آبان
• 1392
• ساعت
• 17:29
• نوشته شده توسط
• سید محسن احمدزاده صفار

خدا از اول
یه جور دیگه با ما نوکرا تا کرده
حساب ما رو از عاقلا جدا کرده
یه شب جمعه
بی بی فاطمه تو قتلگاه دعا کرده
این جوری ما رو خراب کربلا کرده
ارباب من ، تا تو هستی غم ندارم
بی تو هیچم ، با تو هیچی کم ندارم
منم گدای تو و ، توئی نعم الامیر
آرزومه که بشم ، پای روضه ها پیر
همین و میخوام ازت ، جون مادرت بیا دستم و بگیر
یا ثارالله ، یاحسین غریب مادر
******
خدا میدونه
سینه زنی مدال نوکری ماهاست
شبای روضه برای ما شب یلداست
باز بی بهونه
تو دلم حسرت زیارت ثارالله است
چشم و امیدم فقط به امضای زهراست
کرببلا ، شده قبله ی دل من
داغ دوریش ، میشه آخر قاتل من
بگیر آقا دوباره ، زیر بال و پرم
ولم کنی میدونی ،

• سه شنبه
• 7
• آبان
• 1392
• ساعت
• 05:52
• نوشته شده توسط
• یحیی

در مقام اشک هر کس که شهودی داشته
کربلا را دیده در مقتل ورودی داشته
آه خواهر یک طرف آه برادر یک طرف
کربلا تا نقش بندد تار و پودی داشته
بگذریم از آن عمودی که عمویی را گرفت
بگذریم از خیمه هایی که عمودی داشته
در کنار علقمه میراب ها هم دیده اند
بانویی قامت کمان روی کبودی داشته
سرو قد اکبر و عباس و عون و...بگذریم
هر فرازی را که می بینم فرودی داشته
هر چه پیکرهایشان سیر نزولی کرده است
سر به سر سرهایشان سیر صعودی داشته
مادر او مادر آب است و با دشنه حسین
تشنه جان داده در آن صحرا که رودی داشته
سود گوش پاره و انگشتر و سر واضح است
کشتن یک طفل شش ماهه چه سودی داشته

شاعر : سعید پاشازاده

• پنج شنبه
• 9
• آبان
• 1392
• ساعت
• 07:39
• نوشته شده توسط
• یحیی

گريه ميكردم ولي با آن وضو ميساختم
داشتم با آبِ رويم آبرو ميساختم
گريه ام غسل طهارت بود زير سايه اش
فطرتم را از گناهان شست و شو ميساختم
بايد اين مِي هاي جاري را گرفت و جمع كرد
كوزه گر گر ميشدم حتماً سبو ميساختم
ميگرفتم بيشتر زآنچه توقع داشتم
تا خودم را با كريمان روبه رو ميساختم
پيرهن مشكي تنم كردم ولي با نخ نخش
ناقصي هاي دله خود را رفو ميساختم
من رسول تُركم و يك روز كلبش ميشوم
چه سحرها در خيالم آرزو ميساختم
امتحان كردم خودم روزي نميگفتم حسين
از شبش تا صبح با آهه گلو ميساختم
عمر من طي شد ميان سوختن يا ساختن
با لبش ميسوختم با زلف او ميساختم

شاعر : استاد علی اکبر لطیفیان

• پنج شنبه
• 9
• آبان
• 1392
• ساعت
• 13:50
• نوشته شده توسط
• یحیی

همه عالم يه طرف حسين زهرا يه طرف
هر چي عشقه يه طرف عشق به مولا يه طرف
اين كيه هر كي صداش مي كنه ديوونش مي شه
ديگه جايي نمي ره گداي اين خونش مي شه
اين كيه كه اسمشو هر كي تو عالم مي بره
همه ي وجودشو مصيبت و غم مي بره
اين كيه كه عشق او عالم و حيرون مي كنه
غم كربلاش دل فاطمه رو خون مي كنه
اسم اون حسينه و جووني ما بفداش
خدا اون روز و بياره كه بريم به كربلاش
نمي دونم كه چرا دلم براش پر مي زنه
هر كي تو روضش مياد به سينه و سر مي زنه
يكي نيست تو كربلا خواهرش و ياري كنه
يكي نيست تو قتلگاه برا حسين زاري كنه
نمي دونم كه چرا قامت خواهرش خمه
هر چي ما گريه كنيم برا حسين بازم كمه
ديگه چيزي نمي خوام حسين زهرا

• پنج شنبه
• 9
• آبان
• 1392
• ساعت
• 14:08
• نوشته شده توسط
• یحیی

ازهمان روز که مسکین سرای تو شدم

به تو سوگند نمک گیر عطای تو شدم

گرکسی سلطنتی یافت به خود می نازد

من کنم فخر به عالم که گدای تو شدم

گره ازکار فروبسته ی من کردی باز

هرکجا تا متمسّک به ولای تو شدم

گرکه چون اشک به خاک قدمت افتادم

به خدا تشنه ی یک بوسه به پای تو شدم

هر زمان نام تو آمد به زبان دل من

زائر خسته دل کرب وبلای تو شدم

نفس سوخته ای دارم وبا زمزم اشک

هرکجا سرزده ام پیک عزای تو شدم

ای که آفاق پُراز زمزمه ی غربت توست

همه ی عمر عزادار صدای تو شدم

شیعیان را دم آخر تو دعای می کردی

لله الحمد که مشمول دعای تو شدم

گرکه سوز دگری شعر «وفایی» دارد

همچو نی ناله کنان غرق نوای تو شدم

• پنج شنبه
• 9
• آبان
• 1392
• ساعت
• 14:23
• نوشته شده توسط
• یحیی

گفتند کارتان؟ همه گفتیم نوکریم
چون بار عشق را به سر شانه می بریم
ما را اگر چه بازی دنیا خراب کرد
اما به لطف روضه ی ارباب بهتریم
از هر چه بگذری سخن دوست خوشتر است
پس می شود به عشق تو از هر چه بگذریم
فرقی نمی کند چه کسی با چه منصبی
در پای سفره ات همه با هم برابریم
گریه زبان مادری نوکران توست
احساس می کنم همه با هم برادریم
«ما را سری است با تو که گر خلق روزگار
دشمن شوند و سر برود هم بر آن سریم»*
مسجد برای زاهد و کعبه برای خلق
بگذار با حسین بگویند کافریم
علامه ایم گاهی و گاهی رسول ترک
یک روز روضه خوان تو یک روز منبریم
با هر که گفت گریه چرا گفته ایم که
ما داغدار حنجر در زیر خنجریم

شاعر : سعید پاشا

• شنبه
• 11
• آبان
• 1392
• ساعت
• 07:47
• نوشته شده توسط
• یحیی

حتّی خدا میان حسینیه ی غمش
سوگند خورده است به ماه محرّمش
شبهای قدر محترم و با فضیلت اند
امّا نمی رسند به شبهای ماتمش
امروز نه، غروب همان سال شصت و یک
ما را گره زدند به نخ های پرچمش
این دستمال گریه پر از نور می شود
وقتی به دست روضه ی خورشید می دمش
چشمی که از برای تو گریان نمی شود
باید حواله داد به دست جهنّمش
جانم فدای محتشم خانواده ات
با این چه نوحه و چه عزا و چه ماتمش

شاعر : استاد علی اکبر لطیفیان

• یکشنبه
• 12
• آبان
• 1392
• ساعت
• 10:50
• نوشته شده توسط
• یحیی

از روز ازل عشق مقيم دل من شد
يك كرببلا غصه و غم حاصل من شد
روزيكه ملايك گل آدم بسرشتند
خاك قدم يار نصيب گل من شد
من بي سر و پا هستم و بي جا و مكانم
صد شكر كه كنج حرمش منزل من شد
صد بار به شكرانه ي عشقش بدهم سر
كين مهر الهي ز ازل شامل من شد
سوز دل عاشق ز غم دوري معشوق
وا... كه دوري حسين مشكل من شد
من غير حسين بن علي را نشناسم
نامش بخدا گرمي هر محفل من شد
گوييد اجل را كه نيايد به سراغم
كين عشق حسين بن علي قاتل من شد
بر هودجي از نور سوارم پس مرگم
چون نور حسين روشني محمل من شد

شاعر : استاد حاج غلامرضا سازگار

• یکشنبه
• 19
• آبان
• 1392
• ساعت
• 05:20
• نوشته شده توسط
• یحیی

ای شهید سر جدا، یا لیتنا کنا معک
کشتۀ راه خدا، یا لَیتَنا کُنامَعَک
ای به موج خون زده در پیش چشم فاطمه
زیر خنجر دست و پا، یا لیتنا کنا معک
ای که از دریای خون تا خیمه گه زینب تو را
ناله کرد و زد صدا، یا لیتنا کنا معک
آب، مهر فاطمه، فرزند او را تشنه لب
سر بریدند از قفا، یا لیتنا کنا معک
زیر تیغ از حنجر خشک تو می جوشد خون
کردی امت را دعا، یا لیتنا کنا معک
میهمان اهل کوفه بودی و سنگت زدند
در زمین کربلا، یا لیتنا کنا معک
مصحف خونین زهرائی و از سُّم ستور
پیکرت شد توتیا، یا لیتنا کنا معک
ای سرت مهمان خولی از چه دیگر ساربان
کرده دستت را جدا، یا لیتنا کنا معک
می رسد از قتلگاهت تا قیامت بر فلک
نالۀ واغر

• دوشنبه
• 20
• آبان
• 1392
• ساعت
• 16:22
• نوشته شده توسط
• یحیی

یک خیابان کرده مجنونم تو می دانی کجاست
آن خیابان کوی جانان قطعه ای از کربلاست
یک خیابان دل ربوده از تمام عاشقان
هست آنجا جای پای مهدی صاحب زمان
یک خیابان گشته منزلگاه جبرئیل امین
یک طرف استاده زهرا یک طرف ام البنین
یک خیابان گشته تنها جلوه گاه عالمین
یک طرف قبر اباالفضل یک طرف قبر حسین
یک خیابان را صفا و مروه می خوانیم و وبس
یا حسین گوییم و یا عباس ما در هر نفس
یک خیابان است زینب بسته احرام ولا
کعبه عشق است آن جا یا زمین نینوا
گام گام آن خیابان جای پای زینب است
پر فضای آن خیابان از صدای زینب است
کاش در بین دو شاهد عمر پایان می گرفت
کاش جانم را اجل در آن خیابان می گرفت
یک خیابان کرده عاشق سید س

• چهارشنبه
• 29
• آبان
• 1392
• ساعت
• 06:45
• نوشته شده توسط
• یحیی

پاي هر روضه ي تو گريه نمودن زيباست
از گدايان سر كوي تو بودن زيباست
جز در خانه ي تو هيچ كجا بهتر نيست
نوكر هيچ كسي جز تو نبودن زيباست
داشت فطرس به تمامي ملائك ميگفت
در حوالي حرم بال گشودن زيباست
هر كه را طبع روانيست به اون ميگويم
از تو و كرب و بلا شعر سرودن زيباست

شاعر : محمدحسن بیات لو

• پنج شنبه
• 30
• آبان
• 1392
• ساعت
• 13:15
• نوشته شده توسط
• یحیی

عالمی هست پریشان اباعبدالله
عاشق و بی سر و سامان اباعبدالله
حق گواه است که پاینده و جاوید شود
هرکه جان داد به جانان اباعبدالله
بی نیاز از دو جهان می کند هر سائل را
کرم و لطف فراوان اباعبدالله
شکر لله که از بین همه خلق جهان
ما شدیم جزء محبان اباعبدالله
هستی خود همه قربانی حق کرد حسین
هستی ما همه قربان اباعبدالله
همه بیمار و نخواهیم شفا را ز مسیح
چشممان هست به درمان اباعبدالله
به شهان سلطنت هر دو جهان ارزانی
ما گداییم گدایان اباعبدالله
دَرِ این خانه نخوردیم غم روزی را
روزی ماست به دستان اباعبدالله
ما نه تنها به سر سفره او ریزه خوریم
آفرینش همه مهمان اباعبدالله
شاه ما نوکریش سلطنت است پس بی شک
پا

• شنبه
• 2
• آذر
• 1392
• ساعت
• 05:54
• نوشته شده توسط
• یحیی

این هیات حسینی وابسته بر حسین است
چون پیروان حق را نور بصر حسین است
در پرچم سیاهش با خون دل نوشتم
ما را رهاند آنکه از هر خطر حسین است
رأس بریده ی او در نیزه خواند قرآن
این دید و گفت زینب تاجم به سر حسین است
ما از حسین مظلوم درس وفا گرفتیم
گمگشتگان شب را نور سحر حسین است
ما در پناه یاریم سرباز آن نگاریم
آنکه کند به محشر ما را نظر حسین است
گفته نبی وی از من، من نیز از حسینم
فریاد کن " کلامی " خیرالبشر حسین است

شاعر : کلامی زنجانی

• یکشنبه
• 3
• آذر
• 1392
• ساعت
• 05:16
• نوشته شده توسط
• یحیی

عاشق درد همان درد بود درمانش
زخم گردد پر پرواز هُمای جانش
نازم آن خانه به دوشی که پس از طیّ طریق
تیغ عشق تو کند در یَم خون، مهمانش
روح عاشق که عروجش گذرد از ملکوت
مرغ عشق است و بود لانۀ تن زندانش
این حسین است، حسین است، حسین است، حسین
که به توحید دهد روح، تن عریانش
سینۀ بحر کشد شعله به یاد عطشش
بر دل آب بُود، داغِ لبِ عطشانش
اوست آن قاری قرآن که پس از بوسۀ وحی
بوسۀ چوب بُود، اجر لب و دندانش
روز محشر که غضب از همه سو موج زند
رحمت واسعه، جاری بُود از دامانش
پای میزان چو کمر بهر شفاعت بندد
نبرد قاتل او هم طمع از احسانش
رحمت و عفو دو قطره بُود از خون گلو
وسعت حشر بُود، گوشه ای از میدانش
آن چنان سی

• یکشنبه
• 3
• آذر
• 1392
• ساعت
• 07:57
• نوشته شده توسط
• یحیی

وقتی میان بزم عزای تو می رسم
حس می کنم به عرش خدای تو می رسم
در این دهه که لطف تو چندین برابر است
حتماً به اوج کوه عطای تو می رسم
شکر خدا که هر شب ماه محرّمت
بر کاروان اهل بکای تو می رسم
بی اختیار چشمه ی چشمم روان شود
وقتی به هر فراز دعای تو می رسم
با گریه ی برای تو پر در می آورم
پرواز می کنم به هوای تو می رسم
رحمت به مادرم که مرا نوکر تو کرد
با شیر پاک او به لقای تو می رسم
شکر خدا که بر سر این سفره ی عزا
هر وقت می رسم به غذای تو می رسم
با خواندن مداوم «یا لیتنا معک»
من هم به رتبه ی شهدای تو می رسم
با این امید زنده ام آقا... بدون شک
یک روز من به کرب و بلای تو می رسم

شاعر : محمد فردوسی

• یکشنبه
• 3
• آذر
• 1392
• ساعت
• 08:14
• نوشته شده توسط
• یحیی

رنج تو را به گنج فراوان نمی دهم
درد تو را به دارو و درمان نمی دهم
زخم تو را به مرهم و خاک تو را به مُشک
خار ره تو را به گلستان نمی دهم
سنگ غم تو شیشۀ قلب مرا شکست
این سنگ را به گوهر غلطان نمی دهم
عمری به بزم روضه ات، الفت گرفته ام
این روضه را به روضۀ رضوان نمی دهم
من با محبّت تو، در این عالم آمدم
والله بی محبّت تو، جان نمی دهم
مهر تو را به مهر و مه و آسمان دهم؟
هرگز! خداگواست، به قرآن نمی دهم
یک قطره اشک در غم تو، هستی من است
این قطره را به بحر خروشان نمی دهم
از کودکی به بزم عزایت گریستم
این گریه را به صد گل خندان نمی دهم
من گوشه گیر مجلس انس تو بوده ام
این گوشه را به عالم امکان نمی دهم
من چشم

• یکشنبه
• 3
• آذر
• 1392
• ساعت
• 08:28
• نوشته شده توسط
• یحیی

به راه توست شهادت به از ولادت من
عنايتي كه شود مرگ من شهادت من
گداي سابقه دارم مرا مران كه بود
كرم سجية تو، التماس عادت من
هزار مرتبه ام گر براني از در خويش
هماره بر تو فزون تر شود ارادت من
هزار مرتبه بيماري از سلامت به
تو گر كني قدمي رنجه بر عيادت من
سرم فداي قدم هاي دلبري گردد
كه برده دل زِ من از لحظة ولادت من
سعادت دو جهان بهر من سعادت نيست
تو گر مرا بپذيري بود سعادت من
به بندگي درت مي خورم قسم مولا
كه بردر تو بود بندگي سيادت من

شاعر : استاد حاج غلامرضا سازگار

• یکشنبه
• 3
• آذر
• 1392
• ساعت
• 08:47
• نوشته شده توسط
• یحیی

تا خاک توست دست به گوهر نمی زنم
تا کوی توست سوی جنان پر نمی زنم
درهای آستان تو یک لحظه بسته نیست
جایی که در گشوده بود در نمی زنم
من باد نیستم که زنم سر به هر دری
جز بر در سرای شما سر نمی زنم
حتی اگر تو در نگشایی به روی من
جایی نمی روم ، در دیگر نمی زنم
مادر مرا به مهر و ولای تو شیر داد
من پشت پا به فطرت مادر نمی زنم
تا از گلاب ذکر ، نشویم دهان خویش
بوسه بر این مزار مطهر نمی زنم
جاری بود ز هر نفسم معجز مسیح
بیهوده دم ز آل پیمبر نمی زنم
حتی اگر به میکده ی جنتم برند
جز کوثر ولای تو ساغر نمی زنم
گر باز شد به روی تو "میثم" هزار در
بر گو دری به جز در حیدر نمی زنم

شاعر : استاد حاج غلامرضا سازگار

• یکشنبه
• 3
• آذر
• 1392
• ساعت
• 08:48
• نوشته شده توسط
• یحیی

کعبه یک زمزم اگر در همه عالم دارد
چشم عشاق تو نازم، که دو زمزم دارد
هر کجا ملک خدا هست، حسینیه توست
هر که را می نگرم، شور محرم دارد
نه محرم نه صفر، بلکه همه دوره سال
کعبه با یاد غمت، جامه ماتم دارد
روضه خوان تو خدا، گریه کن تو آدم
اشک ارثی است که ذریه آدم دارد
اشک در ماتم تو بسکه عزیز است، حسین!
جای در چشم رسولان مکرم دارد
می کند آتش دریای غضب را خاموش
هر که در دیه خود، یک نم از این یم دارد
روز محشر نفروشد به دو صد باغ بهشت
هر که یک میوه ز نخل تر میثم دارد

شاعر : استاد حاج غلامرضا سازگار

• یکشنبه
• 3
• آذر
• 1392
• ساعت
• 12:38
• نوشته شده توسط
• یحیی

زمـانِ نـامتناهـی همـان محـرّم تـوست
تمـام مُلک خداونـد زیـر پرچـم تـوست
اگر که سیل سرشکم وجود را برده است
خدا گواست که روز عزای تو، کم توست
به عرصه‌ای که خدا خونبهای توست حسین!
بهشت، قیمت یک قطره اشک ماتم توست
چگونه کشته بخـوانم تـو را که می‌بینم
هنـوز مکتب اسلام، زنـده از دم تـوست
روا بـوَد کـه همیشـه نمـاز، بوسـه زنـد
به وقت سجده به مهری که خاک مقدم توست
اگــر ولادت شیعــه غـدیــر بـود اول
ولادت دگـــرش اوّلِ محــرّم تــوست
چـه قابـل اسـت تـو را خـاتم سلیمـانی
تمـام وحی خداونـد، نقش خـاتم توست
نبـی نبـودی و بـر تــو کتـاب نـازل شد
شکاف سینۀ خونین، کتاب محکم توست
اگـرچـه اهـل نمـازیم و اهـل

• دوشنبه
• 4
• آذر
• 1392
• ساعت
• 07:59
• نوشته شده توسط
• یحیی

دلم همينكه مرا سوي موي يار كشيد
سر ِ مرا سر ِ عاشق شدن به دار كشيد
خودم نيامده ام محضرش ، خودش آورد
مرا به پيش ِ خودش جذبه ي نگار كشيد
مني كه آه نگفتم براي هيچ كسي
همينكه نام تو آمد دلم هوار كشيد
حلال كن كه اسير ِ نگاهِ تو نشدم
گُنَه برايِ دلم نقشه يِ فرار كشيد
درونِ آتش ِ دوزخ نسوزد آن نوكر
كه رويِ سينه ز داغ ِ تو يادگار كشيد
درود بر پدرم از همان طُفوليَتَم
براي روضه ات از من هميشه كار كشيد
براي آنكه منم عاقبت بخير شوم
مرا به دست تو داد و خودش كنار كشيد
فراق ِ كرب و بلايت خودش مرا كُشته
به رويِ كشته نبايد كه ذوالفقار كشيد
خدا كُنَد كه منم اربعين حرم باشم
چقَدر برايِ حرم بايد انتظار كشيد؟!...

• چهارشنبه
• 6
• آذر
• 1392
• ساعت
• 15:30
• نوشته شده توسط
• یحیی

در بزم عشق درد كشی باده در كشید
پای تعلّق از همه عالم به در كشید
در اوج ذوق مستی و شوق حضور دوست
بشكست جام و ساغر خونین به سر كشید
تاریخ را ورق زد و هر صفحه لكه دید
بزدود و جای آن خطی از نور و زر كشید
تا دیده غیر دوست نبیند به كائنات
نقشی ز حسن او به سواد بصر كشید
شب تیره بود و دامن آفاق پر كدر
روشن خطی به جیب افق چون سحر كشید
بت بود و بت‌پرستی و آوای غول و دیو
او لب گشود و نعره الله بركشید
شوری فكند در همه ذرات كائنات
بر نقش كفر خطّ زوال و خطر كشید

شاعر : محمد عابد تبریزی

• شنبه
• 9
• آذر
• 1392
• ساعت
• 06:43
• نوشته شده توسط
• یحیی

بند اول
حبّک نعمتی کربلا قبلتی
با دعای حسین من شدم هیاتی
سینه می زنم برا غمت ۳
پر می گیره دل تا حرمت ۳
زیارت صحن و سراتون
ایشالا قسمت منم شه
یعنی می شه یک شب جمعه
روز نوکرت حرم شه
"حسین سلطان عشق"
بند دوم
حبّک نعمتی کربلا قبلتی
واسه ی شش گوشه باز بده رخصتی
روی چشم من قدم تو ۳
روی شونمه علم تو ۳
از کوچیکی دارو ندارم
نذر دو چشمون حسینه
آب و خاک نوکر ارباب
از خاک بین الحرمین
"حسین سلطان عشق"
بند سوم
حبّک نعمتی کربلا قبلتی
بین قرآن دل سوره ی غربتی
هر چی دارم از کرمته ۳
آرزوی دل حرمته ۳
خدا کنه حاجت رواشم
که حاجتم این اربعینه
برگ برات من به دست
عباس یل ام البنینه
"حسین سلطان عشق"

• پنج شنبه
• 13
• دی
• 1397
• ساعت
• 14:31
• نوشته شده توسط
• ابوالفضل عابدی پور

به نام نامی سر، بسمه‌ تعالی سر
بلند مرتبه پیکر، بلند بالا سر
فقط به تربت اعلات، سجده خواهم کرد
که بنده‌ی تو نخواهد گذاشت، هر جا سر
قسم به معنی لا یمکن الفرار از عشق
که پر شده است جهان، از حسین سرتاسر
نگاه کن به زمین! ما رأیت إلا تن
به آسمان بنگر! ما رأیت إلا سر
سری که گفت: "من از اشتیاق لبریزم
به سرسرای خداوند می‌روم با سر
هر آنچه رنگ تعلق، مباد بر بدنم
مباد جامه، مبادا کفن، مبادا سر"
همان سری که "یحب الجمال" محوش بود
جمیل بود، جمیلا بدن، جمیلا سر
سری که با خودش آورد بهترین‌ها را
که یک به یک، همه بودن سروران را سر
زهیر گفت: حسینا! بخواه از ما جان
حبیب گفت: حبیبا! بگیر از ما سر
سپس به معرکه عاب

• پنج شنبه
• 14
• آذر
• 1392
• ساعت
• 13:14
• نوشته شده توسط
• یحیی

گرفتار و زار و ذلیلم حسین
دخیلم دخیلم دخیلم حسین
زمین خورده تو به افلاک رفت
که بالاتر از جبراییلم حسین
هر آنکس مرا دید از تو شنید
تویی دائما قال و قیلم حسین
غلامان کویت سفیر تو اند
چنان مسلم ابن عقیلم حسین
دو چشمم ز هر روز گریانتر است
پر از گریه ام ، رود نیلم حسین
زده آتشم روضه اکبرت
در این شعله همچون خلیلم حسین
در خانه هیچکس چون تو نیست
تویی دلبر بی بدیلم حسین
فقط امر کن تا سرم را دهم
قتیلم، قتیلم ، قتیلم حسین
اسیرم، اسیرم، مجیری مجیر
امیری حسین و نعم الامیر

شاعر : سید پوریا هاشمی

• پنج شنبه
• 21
• آذر
• 1392
• ساعت
• 15:35
• نوشته شده توسط
• یحیی

بعد عمری نوکر در حسرتم دیدار را
کار را ول کرده ام چسبیده ام دلدار را
من غلامی میکنم او خوب شاهی می کند
حق نگیرد از من این ارباب و این دربار را
کار نوکر حرص و جوش روضه ات را خوردن است
حضرت زهرا به دست ما سپرده کار را
سوخته ی در آتش غم را ز آتش باک نیست
قطره های اشک ما خاموش سازد نار را
دار نه!ما را فقط در خاک و خون باید کشید
بهر عاشق گوشه ای انداخت باید دار را
امتحان کن روی من شاید زهیر تو شوم
داخل خیمه بگو در گوش من اسرار را
بی لیاقت بودنم آخر بدستم کار داد
بعد عمری نوکری در حسرتم دیدار را

شاعر : سید پوریا هاشمی

• شنبه
• 23
• آذر
• 1392
• ساعت
• 12:40
• نوشته شده توسط
• یحیی

بر قافله انداخت نگاهی نگران را
پر کرد سفرنامه ی اندوه جهان را
این قافله هرچند سبکبال و سبکبار
بر شانه ی خود داشت بسی بار گران را
می رفت غریبانه به طوفان بسپارد
گل های به بار آمده در باغ جنان را
هر صبح بهاری شد و افتاد ز چشمش
هر شام غباری شد و آورد خزان را
از بغض، به تنگ آمد و با اشک وضو ساخت
از آه، به تنگ آمد و سر داد اذان را
با ذکر قیامش به فغان برد زمین را
با ذکر سجودش به خود آورد زمان را
برخاست به منبر، نفسی بانگ برآورد
تا فاش کند بر همگان سود و زیان را:
لا حول و لا قوة الّا به الــــهی
دلتنگ، به اطراف خود انداخت نگاهی!
هفتاد و دو قرآن مجید از سخن اش ریخت
هر خاطره اشکی شد و بر پیرهن اش ریخت

• یکشنبه
• 24
• آذر
• 1392
• ساعت
• 05:31
• نوشته شده توسط
• یحیی