چه چیزی را میخواهید جستجو کنید؟
از نفس خودم که باز هجرت کردم
در واژه (انتظار) دقّت کردم
دیدم که گناه است حجاب من و او
در عصر ظهور ،بس که غفلت کردم
شاعر:محمدمهدی عبدالهی
هجر تو مرا نباشد آقا آسان
از هر مژه ام چکیده آقا باران
هر شب ز مه توبه صدایت کردم
برگرد و بخوان برای ما از قرآن
شاعر:محمدمهدی عبدالهی
زیبای نهان هستی و سرمنشأ حاجات
دلتنگ تو هستم همه شب بهر مناجات
امشب فقط از خالق تو حاجتم این است
از پرده درآیی و کنی رفع کروبات
شاعر:محمدمهدی عبدالهی
یابن الحسن ماه خدا بی تاب رویت
ارواح پاک انبیا در گفتگویت
آیا شود منّت نهی در ماه غفران
بر من چشانی لحظه افطار ،بویت
شاعر:محمدمهدی عبدالهی
بارش چشم ترم خشکیده است
در فراقت بغض من ترکیده است
جای تو خالیست در وقت سحر
چون که زهرا مادرت غمدیده است
شاعر:محمدمهدی عبدالهی
آقا کجایی لحظه افطار گشته
جانم ز هجرت عاقبت بیمار گشته
ماه خدا بی تو برایم،سخت سخت است
هر چند یادت، روزه ها را یار گشته
شاعر:محمدمهدی عبدالهی
دائم به حال گریه ،نیازم دعا شود
شاید که حاجتم ز عنایت روا شود
امشب دم اذان و ببینم جمال او
بار دگر سرای غمم،با صفا شود
شاعر:محمدمهدی عبدالهی
خسته ام بس جمعه ها تکراریند
اشک ها بر گونه هایم جاریند
تا به کی ندبه بخوانم،بی فرج
یاد تو، هر شب مرا دلداریند
شاعر:محمدمهدی عبدالهی
خوشا به حال گدایی، که منتظر باشد
خوشا به سوز و دعایی،که مستمر باشد
به جمعه های فراقی که می رسند از ره
خوشا به حال دو چشمی که دیده، تر باشد
شاعر:محمدمهدی عبدالهی
ای منتظران، بار دگر جمعه رسیده
دلتنگ فرج، وقت خوش ندبه رسیده
در حسرت آن جمعه ام آخر که بگویند
خورشید علی آمده از کعبه رسیده
شاعر:محمدمهدی عبدالهی
این جمعه و این نم نم اشک های جاری
آقا، ز برای آمدن میل نداری؟
نذریست مرا دیدن رویای جمالت
ارباب شود به دیده منّت بگذاری؟
شاعر:محمدمهدی عبدالهی
از دوری یار اشک نم نم داریم
از هجر فقط روضه دمادم داریم
این نیمه تمام باشد امّا آقا
تا روز ظهور راه پر خم داریم
شاعر:محمدمهدی عبدالهی
مرا با یک نظر، اهل نظر کن
مرا تا زنده ام اهل سحر کن
اگر هر جا که من هستم، نیایی
بیا من می روم، زین جا گذر کن
اگر با عاشقان داری ملاقات
مرا نه، دوستانم را خبر کن
تو که بابای جمع صالحانی
برای عاصیان کار پدر کن
بیا دست نوازش بر سرم کش
شبی را با منِ تنها به سر کن
هزاران بار دستم را گرفتی
ز پا افتاده ام، لطفی دگر کن
فدای صبر تو پس کی می آیی
بیا از وادی غیبت سفر کن
شاعر : جواد حیدری
خاطرم هست که از کودکیم تا حالا...
در دلم ریشه دوانده غم دوری شما
قطره آبم که سرازیر شدم از سر کوه
که مگر قبل بخــارم برسم بر دریــا
این مسلّم که تو هستی و همه میدانیم.
نکته ی مبهمش اینجاست، کجایی و کجا؟!
جمکران خاک بهشت است به یمن قدمت
بی سبب نیست دل آرام بگیرد آنجــا
عمــر من در گرو ثانیه ها میگـذرد
ساعتم ثانیه در ثانیه گوید که بیا
کاش این جمعه بیایی و غم از دل ببری
کاش این جمعه شود عید ظهورت مولا
شاعر : سعید رمضانی
شوق دیدار توان سفرم بخشیده
یاد دلدار امید دگرم بخشیده
شد هماهنگ دلم با غم و شادی حبیب
ناله ی اوست که سوز جگرم بخشیده
رزق از عالم بالاست نه در دست من است
چشم او روزی اشک بصرم بخشیده
نام آن یار که دائم به لبم جا دارد
مرز ایمن شدن از هر خطرم بخشیده
لذت اشک مشخص نشود تا که ز لطف
بنگرم یار صفای سحرم بخشیده
کی شود حر شوم و توبه کنم مردانه
بنگرم حجت حق تاج سرم بخشیده
بدتر از من نبُوَد در دو جهان اما حق
گنهم را به همین چشم ترم بخشیده
کی شود باز ببینم به ره منزل دوست
چون شهیدان وفا همسفرم بخشیده
شاعر : جواد حیدری
هزار شعر نگفته مرا رها کردند
و حرفهای دلم، سکته نا به جا کردند
نبودنت همه جا هست و بیقرار توام
مدار بی درجه! نقطه استوا کردند
بگو که غیبت تو کِی موجه است آقا
در آستانه ی تقویم، جمعه جا کردند
خبر که نیست از اتمام غیبتت حتی
بگو مگوی دلم هی چرا چرا کردند
گمان که در تب دنیا، نبوده برکه ی آب
که ماهیان همه در بی کسی شنا کردند
تمام عمر من و این اهالی از بر شد
و یاکریم ها که فقط ، هی خدا خدا کردند
مسیح هم دگر از غیبت تو می نالد
درون صومعه ها جمکران بنا کردند
برای آمدنت، ساعت شنی کوک است
گذشت این همه صحرا، که نینوا کردند
تو در شمال جهان، من جنوب حرفی نیست
ولی جهان کُره نیست، یاوه ادعا کردند
کنار بغض یک نیلوفر آبی ، تک وتنها
میان برکه ای خشکیده در این گوشه از دنیا
بروی رد پایی که ترک خورده شبیه دل
شبیه این دل افسرده و غمگین وبس رسوا
چرا حس میکنم عمرم کمی مایل به پاییز است
و هر چه می روم می افتم از امروز به فردا
تمام عمر از کوچ چکاوک ها غزل گفتم
غزل از پای مجنون و غزل از جاده ولیلا
به زیر نور مهتابی که می تابد سراسیمه
رها کردم دو مصرع را میان دشت شب بوها
که خوش بو گردد و طاهر برای مصرع آخر:
تورا جان عزیزت ،خسته ام ، دیگر بیا آقا
خالصانه اگر این باغ کمی گل می داد
یا که این شعر کمی حس تغزل می داد
اندکی دست ز کار عبثش بر می داشت
حد اقل قول یک ذره تحول می داد
فصل پاییز دلم شرط بهاران میکرد
با نسیمی که دمش بوی تکامل می داد
در عقب ماندگی ساعت کوکی دلم
اگر این ثانیه ها شوق مرا هل می داد
فرج از پشت شب قحطی ما سر می زد
خانه فقر خودش را به تجمل می داد
آن چنان داغ تو بر روی دلم سنگین است
که بهار فرجت حسرت فروردین است
محض امسال نه... این غصه ی چندین قرن است
قصّه ی درد فراق تو غمی دیرین است
سال ها در پس آه دل ما می گذرند
پشت ایّام بدون تو محمد بیابانیبسی نفرین است
لحظه ی ناب شکوفا شدنم در روضه است
هر کجا حرف بهار است بهارم این است
اشک، چون باده ی نابی ست که سرمستی آن
با وجود همه ی شوری آن شیرین است
بر خلاف همه امسال لباسم... قلبم...
با سیاهی غم فاطمیه رنگین است
وه چه سالی شود امسال که از آغازش
نایم از نغمه ی یا فاطمه آهنگین است
***
باغبان! دور کن از حائل در یاسَت را
غنچه ات در خطر حمله ی یک گلچین است
شاعر : محمد بیابانی
آقا بیا که بی تو پریشان شدن بس است
از دوری تو پاره گریبان شدن بس است
کنعان دل، بدون تو شادی پذیر نیست
یوسف! ظهور کن که پریشان شدن بس است
یعقوب دیده ام چه قَدَر منتظر شود؟
یعنی مقیم کلبه ی احزان شدن بس است
گریه ... فراق ... گریه ... فراق ... این چه رسمی است؟!
دیگر بس است این همه گریان شدن بس است
موی سپید و بخت سیاه مرا ببین
دیگر بیا که بی سر و سامان شدن بس است
تا کی گناه پشت گناه ایّها العزیز؟!
تا کی اسیر لذّت عصیان شدن؟! بس است
خسته شدم از این همه بازی روزگار
مغلوب نفس خاطی و شیطان شدن بس است
سرگرم زندگی شدنم را نگاه کن
بر سفره های غیر تو مهمان شدن بس است
یک لحظه هم اجازه ندادی ببینمت
گفتی برو
ایـن کـوزه تـرک خــورد چـه جـای نـگـرانـیـسـت؟!/مــن سـاخـتـه از خـــــــاک کـویـرم کــ ه بـمـیــرم.
خــامـوش نـکـن آتـــــــــــش افــروخـتـــــه ام را/بـگـذار بـمـیــرم کــ ه بـمـیــرم کــــ ه بـمـیــــرم...
در راه رسیـدن بــ ه تـــو گـیـرم کــ ه بـمـیـــــــرم
اصـلا بــ ه تـــو افـتـــاد مـسـیـرم کــ ه بـمـیـــــرم
یـک قـطـره ی آبــــم کــ ه در انـدیـشـه ی دریــــا
افـتـادم و بـــایـد بـپـذیــرم کـــــ ه بـمـیـــــــــــرم
یا چـشـــــم بـپـوش از من و از خـویـش برانــــــم
یــا تـنــگ در آغــــــوش بـگـیـرم کــــ ه بـمـیــــرم
ایـن کـوزه تـرک خـورد چـه جـای نـگـرانـیـسـت؟!
مــن سـاخ
دارد حنای توبه و شرمی که داشتم |
پیشت عزیز فاطمه بی رنگ می شود |
با هر گناه فاصله می گیرم از شما |
کم کم وجب وجب، دو سه فرسنگ میشود.
وقتی میان نفس و هوس جنگ می شود
شیطان دوباره دست به نیرنگ می شود
نقشه کشیده است مرا دشمنت کند
با لشگر گناه هماهنگ می شود
دارد حنای توبه و شرمی که داشتم
پیشت عزیز فاطمه بی رنگ می شود
با هر گناه فاصله می گیرم از شما
کم کم وجب وجب، دو سه فرسنگ میشود
اشکم چه شد؟! به جان تو باور نداشتم
روزی دلم ز فرط حسد سنگ می شود
آقا ببخش، بسکه سرم گرم زندگیست
کمتر دلم برای شما تنگ می شود
وحید قاسمی
منبع:سایت صاحب الزمان
دلم قرار نمی گیرد از فغان بی تو
سپند وار زکف داده ام عنان بی تو
ز تلخ کامی دوران نشد دلم فارغ
زجام عشق لبی تر نکرد جان بی تو
چون آسمان مه آلوده ام زتنگ دلی
پراست سینه ام از اندوه گران بی تو
نسیم صبح نمی آورد ترانه شوق
ســــر بهـــار ندارند بلبـــلان بی تو
لب از حکایت شبهای تار می بندم
اگر امان دهدم چشم خونفشان بی تو
چو شمع کشته ندارم شراره ای به زبان
نمی زندسخنم آتشی به جان بی تو
ز بی دلی و خموشی چو نقش تصویرم
نمی گشایدم از بی خودی زبان بی تو
عقیق سرد به زیر زبان تشنه نهم
چو یادم آید از آن شکرین دهان بی تو
گزاره غم دل را مگر کنم چو امین
جدا ز خلق به محراب جمکران بی تو
منبع:سایت صاحب الزمان ع
یوسف كنعان من، كنعان شعرم پیر شد
باز آی از مصر باور كن كه دیگر دیر شد
درد هجرت چشم یعقوب دلم را كور كرد
پس تو پیراهن بیاور، ناله ام شب گیر شد
ای كه چون موسی عصایت را به دل ها می زنی
مُردم از غم، این عصا در قلب من چون تیر شد
ای مسیحای تمام شیعیان، عیسای من
نِی غلط گفتم كه عیسائیت عالم گیر شد
فصل غم، اندوهِ بی پایان، خزانِ بی بهار
شعله زد بر خاك، خاك سرزمینم قیر شد
آسمان سینه ام ابری است ای باران ببار
بس نباریدی دلم چون سوره ی تكویر شد
طاق ابرویت نشان از ذوالفقار حیدر است
لا فتی الا علی از سوی حق تقریر شد
ماهِ پاكِ شامِ تنهاییِّ قلب خسته ام
شان تو درعرش و در فرش آیه ی تطهیر شد
پرده ی دیو
چه نذرها كه نكردم براي آمدنت
بيا عزيز كه جانم فداي آمدنت
ببين كه در شب تاريك بي شما بودن
گرفته دست به بالا گداي آمدنت
غروب جمعه رسيد و پگاه ندبه ي صبح
گذشت و من نشنيدم صداي آمدنت
در اوج گريه نوشتم برايتان آقا
خدا كند كه بميرم به پاي آمدنت
ميان سجده ي باراني ام براي شما
دعاي عشق بخوانم ، دعاي آمدنت
زمانِ آمدنت را كسي نمي داند
خدا ، غريب ترين آشناي آمدنت
براي آمدنِ تو نشانه ها دادند
مفيدها پيِ آن كوچه هاي آمدنت
هواي قلب من از دوري تو دلگير است
صفا بيار خودت با صفاي آمدنت
تمام ترسم از اين است بي شما بروم
خودت بگو كه كجايم ، كجاي آمدنت؟
نگاه گرم زمين از فِراق بيمار است
خدا شفا دهدَش با دو
مستي نه از پياله نه از خـــم شروع شد
از جــــاده سه شنبه شب قم شروع شد
آيينــه خيـــره شد به من و من به آينــــه
آن قدر خيــــره شد كه تبسم شروع شد
خورشيد ذره بين به تمـــاشاي من گرفت
آن گاه آتـــــش از دل هيــزم شـــروع شد
وقتي نسيــم آه من از شيشههــا گذشت
بــي تابـــي مــــزارع گنــــدم شـــروع شد
مــوج عــذاب يا شـــب گــــرداب، هيــچ يك
دريــــا دلــش گـرفت و تـلاطــم شروع شد
از فــال دست خــود چه بگويم كه ماجرا
از ربنـــــاي ركعــــــت دوم شـــروع شــد
در سجـــده توبه كردم و پايان گرفت كـــار
تـا گفــتم السّلام عـلـيـكــم ... شــروع شد
** فاضــــل نظــــری **
منبع: سایت صاحب
نوشته انــــد دلــم را بـــرای خـــون جــــگــری
بـــدون گـــریــه زمــانــه نمـی شــود سپــــری
نیـــازمــند تکــامـل بــه گـریــه محتـــــاج است
درخـــت آب نــدیـــــده نمــی دهــد ثمــــــــری
دو فیــض، تــوشۀ راه سلـــوک عشاق است
تـوســـل سحـــــــری و عنـــایـــت سحــــــری
هــــــزار نـــافلـه خـوانـدن چــه فــایــــده دارد
اگــــر نـــداشته بـاشد بــه عـاشقـــــان نظری
بــه هــــر دری کـــه زدم بـــاز پشت در مـاندم
بس است در زدن من، بس است در بــه دری
بـــرای بنـــده خــریـــدن بیـــــا ســـر بــــــــازار
چـه خــوب می شود ایـــن مــرتبـه مــرا بخری
بـدون تــــو چــه بــــلاها کــه بــ
از ميان اشک ها خنديده مي آيد کسي
خواب بيداري ما را ديده مي آيد کسي
با ترنم با ترانه با سروش سبز آب
از گلوي بيشه خشکيده مي آيد کسي
مثل عطر تازه تک جنگل باران زده
در سلام بادها پيچيده مي آيد کسي
کهکشاني از پرستو در پناهش پرفشان
آسمان در آسمان کوچيده مي آيد کسي
خواب ديدم , خواب ديده در خيالي ديده اند
از شب ما روز را پرسيده مي آيد کسي
منبع: سایت بیتوته
اگر چه روز من و روزگار مي گذرد
دلم خوش است که با ياد يار مي گذرد
چقدر خاطره انگيز و شاد و رويايي است
قطار عمر که در انتظار مي گذرد
به ناگهانيِ يک لحظه عبور سپيد
خيال مي کنم آن تک سوار مي گذرد
کسي که آمدني بود و هست، مي آيد
بدين اميد، زمستان، بهار، مي گذرد
نشسته ايم به راهي که از بهشت اميد
نسيم رحمت پروردگار مي گذرد
به شوق زنده شدن، عاشقانه مي ميرم
دو باره زيستنم زين قرار مي گذرد
همان حکايت خضر است و چشمه ظلمات
شبي که از بَرِ شب زنده دار مي گذرد
شبت هميشه شب قدر باد و، روزت خوش
که با تو روز من و روزگار مي گذرد
منبع: سایت بیتوته
اسير مانده ايم در بهانه هاي پاپتي
و ميله هاي آهنين و عشق هاي ساعتي
حوالي نگاهمان دوباره صف کشيده است
صداي تيک تاک غم , شماره هاي صنعتي
امان از اشتباه هاي نا تماممان , همان
تفاخر هميشگي به هيچ هاي قيمتي
ميان قرن حادثه کجاست اتفاق عشق
نمانده در تسلط همان هبوط لعنتي ؟
کسي نيامد از تبار انتظارمان ببين
که مانده ايم سخت در هجوم بي لياقتي
منبع:سایت بیتوته
