چه چیزی را میخواهید جستجو کنید؟
ما را که سر خشونت و دعوا نیست
افراط و بیان حق، به یک معنا نیست
ما حامی میثم مطیعی هستیم
همسنگر هیئتی ما تنها نیست
شاعر : محمد زنجانی
خبر دارد ولی قطعاً سر بازار خواهد رفت
که عاشق مطمئناً در پی دلدار خواهد رفت
سپاه از شهر بیرون است و یار آن سوی دروازه است
اگر در روی او بستند ، از دیوار خواهد رفت
اگر دیوار مانع گشت نخلستان غیرت هست
علی هربار از این ره رفت و او اینبار خواهد رفت
علی فرموده باشد - گر در آتش - عاشقان هستند
شبی بوذر شبی سلمان شبی عمّار خواهد رفت
هم از رزم آوران جنگاوری چون مالک اشتر
هم از خرما فروشان میثم تمّار خواهد رفت
سرش سبز است می داند ، زبانش سرخ باکی نیست
خبرساز است و می داند سرش بر دار خواهد رفت
سپاه از شهر بیرون رفت یارب ! نیزه ها جمعند
چه سرهایی که بر نی پا به پای یار خواهد رفت
شاعر : محسن ناصحی
این شیوه و رسم شیعه ی مولا نیست
هرکس که ز حق دم نزند از ما نیست
من حامی میثم مطیعی هستم
مداح عزیز و ارزشی تنها نیست
شاعر : صادق اویسی
باید به روش های نکو هجمه کنی
تنها به عدوی فتنه جو هجمه کنی
میثم که خودی ست ای مسلمان باید
بر آل سعود ِ یاوه گو هجمه کنی
شاعر : حامد شریف
با یا علی، خدا را با اشک چشم خواندم
با فاطمه دعا را با اشک چشم خواندم
وقت اذان مغرب، چشمم به سفره تا خورد
آیات هل اتی را با اشک چشم خواندم
دل مرده بودم اما زنده شدم دوباره
تا ختم الانبیا را با اشک چشم خواندم
دیدم دلم گرفته، ذکر حسن گرفتم
با دوست ربنا را با اشک چشم خواندم
وقتی در اوج گرما بی تاب و تشنه بودم
سالار کربلا را با اشک چشم خواندم
فورا مرا خریدند، هربار پنج تن را
پنهان و آشکارا با اشک چشم خواندم
وقتی دلم شکست و یاد حسین کردم
با خویش روضه ها را با اشک چشم خواندم
عالم به گریه افتاد، تا شرح غارت آن
مظلوم سر جدا را با اشک چشم خواندم
حتی کفن نکردند آن پیکر رها را
جریان بوریا را با ا
گیرم که سپاه فیل ، سجّیل که هست
انگیزه ی انتقام هابیل که هست
ایران من آی قبله ی شیر دلان
از ابرهه ها نترس ابابیل که هست
شاعر : محسن ناصحی
ما روحیه ی جهاد، بی شک داریم
در پاسخ هر ترقه ، موشک داریم
امروز به گاو منطقه ثابت شد
اندازه ی وسعتش کلاهک داریم
ناصر دودانگه
ای داعشیان قدرت ما را دیدید؟
از ضربه ی ما هیبت ما را دیدید؟
ما مرد نبردیم نه اهل ذلت
ای بی خردان دقت ما را دیدید؟
احمدرضا اسماعیل نژاد
کشورم میراث دارِ مرتضاست
کهکشانی در مدارِ مرتضاست
سیلیّ سنگین و سرسخت سپاه
جلوه ای از ذوالفقارِ مرتضاست
شاعر : اسماعیل شبرنگ
دوباره طعم خطر را چشید اسراییل
ز خواب ناز، هراسان پرید اسراییل
در آستانه ی روز ستم ستیزی "قدس"
صدای سیلی ما را شنید اسراییل
شاعر : امیر عظیمی
این گوشه ای از قرار ما بود فقط
یک چشمه ز شاهکار ما بود فقط
این پاسخ آن ترقه بازی ها بود
این سایه ذوالفقار ما بود فقط
شاعر : وحید محمدی
وقتی که شهاب و قدر، پرتاب شدند
اعرابِ نفس بریده بی خواب شدند
دیدند سیعلم الذین ظلمو...
از سیلی ما دچار اعجاب شدند
شاعر : نجمه پور ملکی
اي كه روي دوش منه
تا به قيامت علمت
دست خدا پشت سرِ
مدافعان حرمت
روبه روي گنبد تو
هميشه تعظيم مي كنم
برا دفاع از حرمت
جونمو تقديم مي كنم
روزاي من با حسرت
زيارت تو شب ميشه
شهادتينم آخرش
لبيك يا زينب ميشه
چيكار كنم كه خاك غم
نشينه رو مرقد تو
باد مخالف نزنه
به پرچم گنبد تو
رو خون اين همه رفيق
مگه ميشه پا بزاريم
مگه ميتونيم حرمو
يه لحظه تنها بزاريم
اون كه با سنگ تفرقه
نورِ چراغ و مي زنه
پاش برسه با تبرش
ريشه ي باغ و مي زنه
دلم مي خواد هر جا ميرم
عشق تورو جار بزنم
تو دهنِ دشمنا با
دست علمدار بزنم
اونا كه هر دفه ميام
بهم ميگن ديگه نرو
يه روز رو سنگ قبرمن
مي نويسن اسم تورو
شاعر : محسن عرب خالق
می پَرَد جبرئیلِ دل امشب،به هوایِ مدافعان حرم
خواهم امشب سخن بگویم از،ماجرایِ مدافعان حرم
وقتی از خانه راه افتادند،پُشتِ پا بر هرآنچه هست زدند
بویِ ذبحِ عظیم می آید،از مِنایِ مدافعانِ حرم
رویِ فرزندِخویش بوسیدند،با همان بوسه دل ز او کَندند
اولیاء خدا شدند همه،شهدایِ مدافعانِ حرم
تا شنیدند در خطر افتاد،حرمِ عمۀ امام زمان
جلوه هایی ز غیرت عباس ،شد وفایِ مدافعان حرم
بسکه با پیکری به خون غلطان،سینه زن ها به خاک افتادند
نامِ سوریه شد میانِ ما،کربلایِ مدافعان حرم
زینبیه حلب دمشق حِماء ،هرقدم جایِ پایِ زهرا شد
مادر آمد خودش تشکر کرد،از صفایِ مدافعان حرم
چه پدرها که بی پسر شده اند،چه پسرها که بی
تازه نسیم گیرد از علقمه وزیدن
با روضه ی ابالفضل اتمام فاطمیه :
رفتی و خواهرانه کسی داشت می گریست
دیگر نداشت روی سرش خیمه سایه بان
اصغر زبان نداشت که همراه با حرم
با اشک ناله هاش بگوید عمو بمان
رفتی و مشک ها به عزایت نشسته اند
بعد از تو آب ها همه بودن روضه خوان
بعد از تو بود غارت خیمه شروع شد
بعد از تو بود قصه لب ها و خیزران
ماندهام با کودکانِ از غذا اُفتادهام
باز بالایِ سَرَت با بچهها اُفتادهام
بسترت را جمع کردم بسترم را پَهن کُن
دردِ پهلو میکشم من هم زِ پا اُفتادهام
گرچه پُختی خانمم نانی برایِ چند روز
من سهماهی میشود از اشتها اُفتادهام
موی خاک و روی خاکی و محاسن غرقِ خاک
آه میبینی مرا که در کجا اُفتادهام
شاعر : حسن لطفی
دفعه آخرى يجور ديگه بود
هي دو سه بار مادرشو بغل كرد
گفت به خدا سپردمت ، دلم ريخت
ساكشو بست... دخترشو بغل كرد
روم نميشد كه جلوى بچه ها
عطر نجيب تنشو بو كنم
شرمى كه داشتم نشد آخرين بار
برم جلو پيرهنشو بو كنم...
دكمه پيراهنشو كه بستم
با مهربونياش كنارم نشست
سخته بگم... بند دلم پاره شد
بنداى پوتينش رو وقتى كه بست
يجورى غير مستقيم حرف ميزد
گفت پسرمون مكتبى بزرك شه
خانوميه خودت ازش بر مياد
كه دخترمون زينبى بزرك شه
خاطره عروسيمون رو گفت و...
همش ميگفت ببخش نداريامو ...
خرج محرّم كنيد اون پولى كه...
كنار كذاشتم واسه كربلامو
گفت دو سه تا امانتى ميذارم
اينا بايد پيش خودت بمونه
لباسِ مشكيم ، چفيم ،
يک عمر اسير پيلهی تن افسوس
ماندن ماندن دوباره ماندن افسوس
پروانهترين مسافران ملکوت
از خويش گذشتند ولی من افسوس
شاعر : یوسف رحیمی
حرم یعنی نگاه آبی دریا و طوفانش
حرم یعنی تلاطمهای امواج خروشانش
حرم یعنی دعا یعنی توسلهای در ندبه
حرم یعنی اجابت زیر گنبد، بین ایوانش
حرم یعنی همان آب گوارا ظهر تابستان
حرم یعنی همان خورشید دنیا در زمستانش
حرم بید است، مجنون است هرکس عاشقش باشد
میان بادها یک دم نمیخواهد پریشانش
حرم رود است، مشهود است هرکس شاهدش باشد
شهادت میدهد راکد نخواهد ماند جریانش
و مادر گریه گریه از حرم گفت و پسر فهمید
چه آشوبیست در دلواپسیهای فراوانش
پسر شوق پریدن را میان بال و پر حس کرد
پسر میرفت و مادر باز هم میشد غزلخوانش
حرم یعنی نگاه آبی دریا و طوفانش
تویی طوفان آن دریا، تویی موج خروشانش
اگر باران س
دریا خبر دارد که ما رود خروشانیم
سیلاب آگاه است از منزل به دوشانیم
پرورده ی گرمای صحرای نجف هستیم
تمار می داند که از خرما فروشانیم
گردن به تیغ کند هر نامرد نسپردیم
المومنُ کَیِّسْ... که ما از تیزهوشانیم
هر جا که حکم ذوالفقار آید کفن پوشیم
هر جا به فتوا رگ بخواهد خون جوشانیم
پای دفاع از مشرب حیدر نهنگانیم
دریا که چیزی نیست اقیانوس نوشانیم
جز جامه ی عریانی آخر نیست زیبنده
تا وقت سر دادن بر این تن ها بپوشانیم
هنگامه ی طغیان دگر کوهی نخواهد ماند
دریا خبر دارد که ما رود خروشانیم
شاعر : میلاد حسنی
فداي چهره هاي كربلايي
الهي كه بميرم من...الهي
قسم ميدم شما رو به اباالفضل
به ما جامونده ها،گاهي نگاهي...
مهم نيست اينهمه زخم زبونا
شماها تا ابد زخمىِ عشقين
مث اربابتون خيلي غريبين
شما كه پاسبانانِ دمشقين
شاعر : عارفه دهقانی
زیبایی عشق را نشان خواهم داد
دل را به نگار رایگان خواهم داد
در قلب من احساس پشیمانی نیست
گر زنده شوم دوباره جان خواهم داد
شاعر : علی ذوالقدر
روزهای نبرد شهرِ دمشق
معنی کُلُّ یومٍ عاشوراست
با بصیرت، اگر نگاه کنی
عرصه ی اقتدا به کربُبَلاست
وَ دوباره به نام مذهب و دین؛
جنگِ امروز، عین دیروز است
می شود آخرش، چنین اثبات
"خون به شمشیرظلم پیروز است"
جانْ گرفته به دست، آمده اند
چه شرافت،چه همّتی دارند
در دفاع از حریم آلُ الله
فاطمیون چه غیرتی دارند
چه پدرها که از غمِ آنان
به دلِ خود نهاده اند آذر
پیروان حسین و اکبر او
خودشان هم شدند علی اکبر
سرسپردند و سرفدا کردند
ارباً اربٰا، مُقَطَعُ الأعَضٰاء
ذکر لبهایشان دمِ آخر
"لَکَ لبیک زینب کبری "
ما که ماندیم لااقل باید
پاس داریم با قلمْ، شهادت را
تا شود ثبت، در همه تاریخ
بنویسیم این روایت را
از واهمه دامنت غباری نگرفت
رخسار تو رنگ بی قراری نگرفت
ای مرد بزرگ قبل تو هیچکسی
با مرگ خود عکس یادگاری نگرفت
آرش براری
خبر، آمیخته با بغض گلوگیر شده ست
سیلِ دلشوره و آشوب سرازیر شده ست
سرِ دین طعمه ی سرنیزه ی تکفیر شده ست
هر که در مدح علی شعر جدید آورده ست
گویی از معرکه ها نعش شهید آورده ست
روضه مشک رسیده ست به بی آبی ها
خون حق می چکد از ابروی محرابی ها
باز هم حرمله... سرجوخه وهابی ها
کوچه پس کوچه ی آینده به خون تر شده است
باز، بوزینهی کابوس به منبر شده است
خط و ربطِ عرب ای کاش که کاشی گردند
تا حرم همسفر "قافله باشی" گردند
لاشه خواران سقیفه، متلاشی گردند
می زند قهقهه "القارعه" بر خامی شان
خون دین می چکد از "دولت اسلامی" شان
بنویسید تب ناخلفی ها ممنوع!
هدف، آزاد شده، بی هدفی ها ممنوع!
در دل عرش ورود سلفی ها
عشاق اگر طالب دلدار شوند
با دادن جان فدایی یار شوند
در لشگر عشق کار بر عکس همه است
عشاق چو سر دهند سردار شوند...
شاعر : مجتبی شکریان همدانی
هر کس به شما چشم ترش را داده
هدیه به تو سوز جگرش را داده
ای جان جهان فدای چشم تو حسین
هر کس که تو را دیده سرش را داده
شاعر : مجتبی شکریان همدانی
دل را به دست دلبر ، وقتی که می سپاری
در بند هم که باشی ، چون کوه استواری
دنیا به خود ندیده ، مردی به این صلابت
با مرگ خود بگیرد عکسی به یادگاری
شاعر : محمود مربوبی
گفتند که آرزو؟ خبر دادی: رفت...
گفتند هوس؟ تو هم که پر دادی رفت
گفتند که عشق را؟جوابی داری؟
دیدند زمین خوردی و سر دادی رفت
شاعر : مجتبی شکریان همدانی
خوشا آن مسافر که منزل ندارد
که دل دارد و پای در گل ندارد
رسیدن ، به عشق است آری ، که گفته است؟
که عاشق شدن کار با دل ندارد
رسیدن چه نزدیک و ماندن چه دور است
و این راه جز عشق ، حاصل ندارد
شهیدان همان جاده ای را گذشتند
که تا انتها دور باطل ندارد
به دریا رسیدن نصیب شهیدی است
که دلبستگی نزد ساحل ندارد
خوشا آن شهیدی که گمنام ماند و
ردی در میان مقاتل ندارد
خوشا آن شهیدی که هنگام رفتن
به دل ترسی از خشم قاتل ندارد
سرش را بریدند و در زیر لب گفت
فدای سرت ، سَر که قابل ندارد
من از کربلا با توام حضرت عشق !
بفرما بمیرم ! نگو دل ندارد
بفرما بمیرم بفرما بسوزم
چه آتش چه شمشیر ، مشکل ندارد
شاعر : محس
