چه چیزی را میخواهید جستجو کنید؟
او را بکشند زنده تر خواهد شد
خاکش بکنند بارور خواهد شد
او شیعه ی مرتضا و ابراهیم است
بر ریشه ی کافران تبر خواهد شد
مولاش امام کاظم است، ای کفار
محبوس شود نمر، قمر خواهد شد
یا آل سعود، أُقتلوا، فأنتظروا
هر شیعه خودش شیخ نمر خواهد شد
یکروز اگر خدا بخواهد این شیخ
از سیصد و سیزده نفر خواهد شد
شاعر : امیر عظیمی
تب باران گرفته چشمانم
مست باران ترانه می خوانم
بنویسید عبد معصومه
بنویسید غرق بارانم
بنویسید شیعه ی مولا
نوکری از تبار سلمانم
گاه پای ضریح معصومه
گاه پای ضریح سلطانم
و به لطف کرامت بی بی
سر این سفره باز مهمانم
من اگر بی قرار می چرخم
مست طعم لذید سوهانم
شب لبخند آسمانی هاست
شب بانوی مهربانی هاست
شده ام بار، بار معصومه
میثم روی دار معصومه
بی صدا حرف می زند امشب
نوکری از تبار معصومه
شوق بالای سر به سر دارم
شده ام بی قرار معصومه
در سرم فکر و ذکر دیگر نیست
تا که هستم کنار معصومه
و به قم اعتبار بخشیده
به خدا اعتبار معصومه
ماند حسرت به دل، به سر نرسید
عاقبت انتظار معصومه
به
ریشه ی بغض به آن هلهله برمی گردد
به دو زانو زدن حرمله برمی گردد
ریشه ی هلهله بعد از زدن حرمله هم؛
وسط کوچه به آن غائله برمی گردد
ریشه ی ظلم که برشیخ نمرهم رفته
به ....، رهبر این سلسله بر می گردد
منشأش توی سقیفه ست تب شیعه کُشی
همه ی درد به این مسأله بر می گردد
رفت و برگشت دل انگیز پرستو ها گاه؛
به پریشانی یک چلچله بر می گردد
گر به مقصد نرسد هم به خودش می آید
پای در راه چو با آبله بر می گردد
مثل دیروز ولیکن همه زخمی و شهید
دارد از شام فقط قافله بر می گردد
همه باید که بخواهند و در این غم موعود؛
چون سرآید زجهان حوصله، بر می گردد
حال که مثل طناب است غم هجرانش
چون به مویی برسد فاصل
"مقاومْ اقتصادی" را بسازیم
به "اقدام و عمل" ما سرفرازیم
همه فرمان رهبر را به گوشیم
به تدبیرات او باید بنازیم
شاعر:هاتف حسن زاده(فومن)
شب لیله الرغایب شب عاشقان بیدل
همه درگه خدا را بشویم همچو سایل
شب استجابتست وشب رحمت الهی
شب آرزوست جانا نشوی زآن تو غافل
تودعانما خودت را وهرآنکه دوست داری
نبود میان بنده و خدایش هیچ حایل
نکنی مرا فراموش در این شب گرامی
به دعای، التماسم بود ار شوی تو واصل
شاعر : اسماعیل تقوایی
دستِ پلید کفر، دگرباره باز شد
از آستین مکر سعودی دراز شد
دل بیقرار گشته و بی تاب میشود
دارد گناه شیعه کُشی باب میشود
تا شیعه را ز باب شهادت عبور هست
ره از سیاهی شب ظلمت،به نور هست
تا فُلک عشق در یَمِ خونین شناور است
نخل بلند شیعه همیشه تناور است
در این طریق، میثم تمّار می رود
یک شیعه چون " نِمِر" به سرِ دار می رود
"هیهٰاتْ مِنّاَ الذِلّه" شعاریست جاودان
هرگز نمیرد آنکه شهید است پای آن
از مرگ سرخ واهمه ای نیست شیعه را
چون تا ظهور، فاصله ای نیست شیعه را
زین خشم و صبر،دشمن ما را شود عیان
چشمْ انتظارِ روز ظهورند شیعیان
روز بزرگ "نَصرُ مِنَ الله" می رسد
"فتح قریب" امّت آگاه می رسد
آتش نمرودیان را عشق بستان کرده است
کارموسی را به رود نیل آسان کرده است
عشق ایمن کرد طوفان بلا را بهر نوح
عشق کل عالمی ملک سلیمان کرده است
عشق یوسف را عزیز مصر گردانیده است
دیده ی یعقوب را بینا به کنعان کرده است
دین خاتم را نموده عشق حاکم بر جهان
عشق حق را چیره بر اصحاب شیطان کرده است
عشق آن دروازه سنگین زخیبر کنده است
کربلا را قبله ی خلق مسلمان کرده است
عشق نقش بیستون را کنده با فرهادخود
عشق مجنون را شهیر جمع رندان کرده است
عشق ایران را مصون از حمله دشمن نمود
دشمنان خاک ایران را پشیمان کرده است
گر که تو عاشق شوی در جرگه مستان روی
عشق مستان را چو خورشیدی فروزان کرده است
شاعر : اسماعیل تقوایی
ما شیعه عشقیم ، نسلی خطر زاده
مردان عاشورا ، مردان آزاده
ما نسل «یا مهدی» ، مردان تکبیریم
مردان «بسم الله» ، محراب و سجاده
تا با حسین عشق ، پیمان خون بستیم
صد کوفه نامردی ، با ما در افتاده
ای عاشقان غم نیست ، زیرا خدا با ماست
ای کربلا ! لبیک ، ای تیغ ! آماده
باید مهیا بود ، چون «ابن ملجم» هست
«شمربن ذی الجوشن» ، از پا نیفتاده
ما را اجابت کن ، ای تیغ آتش – خشم
ما را اجابت کن ، ای زخم آزاده
اسب رشادت را ، زین کن به سوی دشت
تا مرد می روید ، از ُگرده ی جاده
شیخ النمر زنده ست ، اسلام پاینده ست
او روح بیداری ست ، از پا نیفتاده
برخیز مستی کن ، سربسته می گویم
تا این خُم آخر ، سربسته ا
مبارک باد شعبان معظم
مه خاص رسول ا..خاتم
مه الطاف نیکوی خدایی
ببارد بارش رحمت دمادم
مسلمانی که شعبان روزه دارد
شفیع اوست پیغمبر مسلم
به شعبان باز درهای بهشتی
شود مسدود درهای جهنم
کند اعطا برای کار نیکو
خدا اجری مضایف را فراهم
مه شعبان مه شادی شیعه
مه میلاد خمسه نور اعظم
حسین(ع)عباس(ع)ومولای سجاد
علی اکبر(ع) سپس منجی عالم
موالید مه شعبان نموده
دل اهل ولا را شاد وخرم
خداوندا به حق پنج نورت
به حق مهدی آن مولای خاتم
عطا کن سرفرازی بهر شیعه
به تعجیل ظهور آن مکرم
شاعر : اسماعیل تقوایی
صدای زنگ تاریخ است در دهلیز تکراریم
قلم بردار تا از داغ دیگر پرده برداریم
قلم بردار تا وقت شفق، از لاله بنویسیم
که خونین دل به پشت در ،کنار زخم مسماریم
قلم باید تمام عمر خون گرید که می بیند
مجسم می شود کرب و بلا ،داغی دگر داریم
تمام واژه هایم رنگ خون دارند صد افسوس
کنار علقمه ای دوست ،در سوگ علمداریم
غمی دیگر نشسته بر جبین آسمان امروز
شبیه میثم تمار می گوید سرِ داریم
حدیث قصه غم هایمان ،شرحی دگر دارد
اگر امروز در سوگ «نمر» اینسان عزاداریم
دوباره واژه نفرت، اسیر نفس شیطان است
روا باشد که از آل سعود اینگونه بیزاریم
زمان از جوشش فریاد مظلومان لبالب شد
بیا ای منتقم ،بی تاب از این آش
رو به پایان می رود ماه خدا
حیف می گردم ز الطافش جدا
می رود ماه پر از تاثیرها
بس رقم خورده در آن تقدیر ها
ماه شرم معصیتکاران زحق
که در آن افتاده شیطان از رمق
می رود این ماه و حسرت می برم
در فراغش من گریبان می درم
خاطراتی خوش از آن در خاطرم
سرخوش از الطاف حی قادرم
خاطرات خوب افطار و سحر
ریزش اشک ندامت از بصر
یاد آن شبهای قدر پربها
صوت قرآن ومناجات و دعا
می رود آن که سراسر خوب بود
بین هر پیر و جوان محبوب بود
می رود اما پس از سالی دگر
باز می گردد دوباره از سفر
از خدا خواهم که در سال دگر
باشم و ببینم مه نیکو ثمر
شاعر : اسماعیل تقوایی
گردن زدند در حرم عشق، شور را
کشتار کرده اند محبان نور را
دارند دشمنان سبب خیر می شوند
نزدیک می کنند زمان ظهور را
روضه بپاست، دور حرم شیعه می کشند
کرببلاست، دور حرم شیعه می کشند
فریاد الغیاثِ عمه ی سادات شد بلند
مهدی کجاست، دور حرم شیعه می کشند
آقا بیا و فتنه ی دجال را ببین
در سوریه، قضیه ی گودال را ببین
آل یزید رحم به شیعه نمی کنند
آیین قتل صبر و لگد مال را ببین
... اما حسین و کرببلا چیز دیگریست
در قتلگاه، شمر به دنبال پیکریست
آقا، دو خط روضه؛ "خدا صبرتان دهد"
پایی به روی سینه و در دست خنجریست
خنجر به سمت حنجر مولا بلند شد
زینب – به روی پای خودش – تا بلند شد
ضربه، یکی... دو ت
پول این دوران شده دیگر بهای آدمی
گشت بهر آدمیّت کیمیای آدمی
آنکه امروزه ندارد ملک و ماشین فلان
نیست عطر و بوی او اندر فضای آدمی
نیست دیگر قوّت بازو دلیل روزیش
شد سلاح کذب قوّت از برای آدمی
داد و بیداد و فغان لازم نباشد ای بشر
پول در دنیا شده اینک صدای آدمی
حق خوری دیگر نباشد ظلم بر حال بشر
حق نخوردن گشته امروزه خطای آدمی
دیگر از عشق و وفا قصه برای ما مگو
نیست غیر پول یار باوفای آدمی
بذل و بخشش گشت افسانه برای این بشر
فخر در دنیا شده اینک سخای آدمی
پولداران زاهد و پرهیزگاران جهان
پول پوشانده دگر حتّی خطای آدمی
چاکران و مخلصان سمتت فراوان می شوند
پول گشته خود دلیلی بر ثنای آدمی
پولداران
چند وقتی می شود با خود تکلم میکنم
کار را بر گفته های خود تقدم میکنم
با زبان بی زبانی میزنم فریاد من
کودک بی ریشه من آسایشت گم میکنم
روز نابودی تو آنقدر ها هم دور نیست
با ستون شرک من هرگز تسالم میکنم
پیش خود قانع مشو فریاد هایم بی صداست
جوی هم باشم اگر بازم تلاطم می کنم
هر زمانی رهبرم فرمان دهد من بی دریغ
همره آن لشکرش بی شک تهاجم می کنم
دیده ام بر هر کسی افتد زبانم ناطق است
نغمه ی الموت اسرائیل را من خود تعلم میکنم
ابن سفیان فکر سازش را ز سر بیرون کنید
عده کم باشد اگر من خود تراکم می کنم
پیش خود اندیشه کردی مسلمین بی غیرتند؟
حکم این اسلام را بر تو تحکم می کنم
از زبان رهبرم اندک غزل را
واسه موندن یه عالم ناز داره
مدافعبودنش هم راز داره
سرش رو داد تا عالم بفهمه
حریم زینبی سرباز داره
شاعر : محسن ناصحی
خبر آمیخته با بغضِ گلوگیر شدهست
سیلِ دلشوره و آشوب سرازیر شدهست
سرِ دین طعمهی سرنیزهی تکفیر شدهست
هر که در مدح علی شعر جدید آوردهست
گویی از معرکهها نعش شهید آوردهست
روضهی مشک رسیدهست به بیآبیها
خون حق میچکد از ابروی محرابیها
باز هم حرمله... سرجوخهی وهابیها
کوچه پسکوچهی آینده به خون تر شده است
باز، بوزینهی کابوس به منبر شده است
خط و ربطِ عرب ای کاش که کاشی گردند
تا حرم همسفر "قافله باشی" گردند
لاشهخواران سقیفه، متلاشی گردند
میزند قهقهه "القارعه" بر خامیشان
خون دین میچکد از "دولت اسلامی"شان
بنویسید تب ناخلفیها ممنوع!
هدف، آزاد شده، بیهدفیها ممنوع!
در دل عرش ورود سلف
هر زمان از غیب بر گوش درون
آیدم بانگ الیهِ الرّاجِعونْ
سیر تا عرش خدا، گر بایدت
اقتدا بر شاه بیسر بایدت
هر که را شوری به سر از کربلاست
مستحق اَلبَلاءُ لِلْوِلاست
در طریق عشقبازی و جنون
یک وضو باید بسازم من ز خون
ذکر استرجاعم آهنگ من است
سر به روی پیکرم ننگ من است
عاشقان را با تعلّقها چه کار
سر به تن اینجا نمیآید به کار
آن گروهی کز تعلّق رستهاند
روز اول عهد، با خون بستهاند
از تعلّق، از تعیُّن، رستهایم
عهد را در عشق، با جان بستهایم
گر به جان ما را زَنَد مولا محک
لَیتَنا یٰا لَیتَنا کُنّا مَعَک...
حرف در این جایگه بایسته نیست
لاف عشق از چون منی شایسته نیست
أَمْ حَسِبْتُم خواند و
ما را در آورده از پا ، این درد چشمْ انتظاری
تا کی جدایی و دوری ؟ تا کی دل و بی قراری ؟
این خانه ها بی حضورت ، زندان زجر و شکنجه ست
شوقی به خواندن ندارد ، در این قفس ها ، قناری
ای عیدِ جمعه ، ز هجرت ، روز عزای عمومی
ای چشم ها در فراقت ، از اشک ، چون رودِ جاری
در بوته ی امتحانت ، مثل طلا ذوب گشتیم
ممنون ، دل سنگ ما را دادی چه نیکو عیاری
نه کوفی بی وفائیم ، نه اهل مکر و ریائیم
ما بنده ی تحت امریم ، تو صاحبُ الاختیاری
مالک نبودیم اگر نیست شور علی در سر ما
میثم نبودیم اگر نیست تقدیرمان سربداری
هر کس گدایت نباشد ، فقر و فلاکت سزاش است
در چشم ما گنج قارون ، بی توست عینِ نداری
از قول کعبه اجازه
عاشقان چشم به راهند که یاری برسد
بی قرارند و قرار است ، قراری برسد
ماه وخورشید به روزُ شبِ تاری برسد
باز از نسل ِ بنی عشق ، نگاری برسد
یا علی . با عَلَمِ نور سوار آمدنیست
بعدِ پاییز یقینا ً که بهار آمدنیست
___
نظرِ لطفِ جنابش کاش با ما باشد
التفاتِ آفتابش کاش با ما باشد
کارگر خواست خطابش کاش با ما باشد
گردگیریِ رکابش کاش با ما باشد
خانه نه ، پشتِ درِ خانه بیایم کافیست
بنده جاروکشی اش نیز برایم کافیست
___
حق بده عبد و عبیدِ تو شدن می ارزد
برده ی وقتِ خریدِ تو شدن می ارزد
کشته در معرضِ دیدِ تو شدن می ارزد
بخداوند شهیدِ تو شدن می ارزد
حرف سر نیز اگر هست ، بفرما بزنش
سرِ راهت بکشان و سرِ ما
دیدیم در آیینه ی سرخ محرم ها
پُر می شوند از بی بصیرت ها،جهنم ها
ما کمتریم و بارها خواندیم در تاریخ
"بسیارها"خورده شکست سختی از"کم ها"
راه نجات این است که یار علی باشی
حالا که دنیا پر شده از ابن ملجم ها
باید لباس شیر پوشید و به میدان زد
رفتند وقتی گرگها در جلد آدم ها
درسینه ی ماهیچ ترسی ازشهادت نیست
وقتی که روی دار شد معراج میثم ها
یک روز اسراییل را نابود خواهد کرد
فرمانده ای از نسل تهرانی مقدم ها
شاعر : مجتبی خرسندی
نه به سراب نه به حزب باد تکیه میدهم
به رشته کوههای اتحاد تکیه میدهم
من ازتبار حیدرم زمان صبر ساکت و
به تیغ حیدریم درجهاد تکیه میدهم
مرابه خنده ظریف جهل احتیاج نیست
که من به عالمان باسوادتکیه میدهم
به خون حیدری ونسل آریایی خودم
به هرکه روی پاش ایستادتکیه میدهم
به مصطفی به مرتضی،به فاطمه حسن حسین
خلاصه من به پنج تن زیاد تکیه میدهم
زفاطمه سوال کردم عشق کیست گفت علی
به عشق درکمال اعتماد تکیه میدهم
به آن قمر که کربلا علم به دوش عشق شد
به هرکسی حسین تکیه داد تکیه میدهم
به پاره تن رسول مهربان دراین وطن
به شاه طوس به اباالجواد تکیه میدهم
وحید عظیم پور
تبرا متونش به ما یاد داد
به دشمن شناسی توجه کنیم
اگر پیرو سیره ی حیدریم
به بُعد سیاسی تو جه کنیم
تبرا همان فرصتی هست که
همه به تفکر تعلق دهیم
بیاییم و آن شمر دیروز را
در امروزی آن تطابق دهیم
تبرا همان گنج جاوید ماست
که در سینه ما نهفته شده
همان خط نابی که در مکتبِ
امامان معصومگفته شده
به نام برائت بر این پیکره
بیفتد خراشی پسندیده نیست
نخواندی مگر در روایاتمان
که دشمن تراشی پسندیده نیست
ببین کی از این تفرقه سود برد!!!
از این گونه نسخه نویسی بترس
ببین این برائت به کی ضربه زد
از این خدعه ی انگلیسی بترس!!!
تطابق بده اولی را ببین
یهودی صفت ها شبیه هم اند
همین صهیونیست و همان دومی
همه در عمل ز
آن نور ملیح فاطمی می آید
بر طوف ضریح فاطمی می آید
عیسای مسیح همرکابش باشد
روزی ک مسیح فاطمی می آید
شاعر : سید محمد میرهاشمی
ناگهان قید قیل و قال زدم
پرسه در عالم خیال زدم
به کتاب غزل که فال زدم ...
تا به اوج کرانه بال زدم
سرخوشم از همین طرب هایم
میخورم یک به یک رطب هایم
ماه روی زمین هویدا شد
خشکسالی بدل به دریا شد
بارور نسل پاک زهرا شد
مایه افتخار دنیا شد
پسری ذوالنعیم آمده است
شاه عبدالعظیم آمده است
به حضورت سلام یا سید
احترامی مدام یا سید
حرف من یک کلام یا سید
شاهی و من غلام یا سید
سایه ات بر سر محبان است
مثل ابری که غرق باران است
آمدی شهرری گلستان شد
پایگاهی برای قرآن شد
حرمت کربلای ایران شد
قبله مردمان تهران شد
کاش قبرم در این حرم باشد
ضامنم حضرت کرم باشد
سیدی از تبار زهرایی
ری شد از مقدمت مسیحایی
تا تو
کریم هستی و حاجات دل روا کردی
طبیب هستی و درد مرا دوا کردی
میان چشم شما معجزه فراوان است
مس وجود مرا سر به سر طلا کردی
تویی که واسطه ی فیض چار معصومی
رسیدی و دل مارا پراز خدا کردی
روایت از کرم بی شمار تو کم نیست
چه روزها که تفقّد به این گدا کردی
چه خوب شد که شما قبله گاه تهرانی
به ری رسیدی و یک کربلا بنا کردی
سلام سیّدنا شاه واجب التعظیم
درود حق به تو ای صاحب مقام عظیم
امام زاده ی عشقی مقام تو والاست
به روی گنبد دوّار؛ پرچمت بالاست
حسن ترینی و حُسن حسین را داری
درون سینه ی تو شوق حیدرو زهراست
مدینه با قدمت غرف نور رحمت شد
چقدر با تو زمین مثل جنّت الاعلاست
دوباره زائر دلخسته آمده آقا
حضور قطره
آمده عشق را کند اثبات
مردی از خانواده ی سادات
حسنی زاده ای جلیل القدر
ساقیِ باده ای جلیل القدر
شام یلدایِ غصه طی گشته
روشنی بخش شهر ری گشته
عابر کوچه های دلداری
مرشد دسته های عیاری
آمد و با خودش صفا آورد
عطر شهرِ مدینه را آورد
نکته آموز منبر مولا
روضه خوان مصائب زهرا
آمد و کوچه خیسِ باران شد
مرقدش کربلای ایران شد
یادمان داد و زندگی کردیم
تا به امروز بندگی کردیم
از سفر تحفه پُر بها آورد
مُهر و تسبیح کربلا آورد
آمد و یک سبد بهار آورد
عشق را او سرِ قرار آورد
مست بود و خُم شعف آورد
دف و تنبور از نجف آورد
از لب یار و زلف و ابرو گفت
صدوده بار نعره زد، هو گفت
شعله بود و تبش نمی افتاد
یا ع
ما بر در شاه لافتی دل بستیم
یعنی به علی مرتضی دل بستیم
تسلیم شدن برای ما بی معنی ست
وقتی به شهید کربلا دل بستیم
هرکس دل خود را به کسی بسته و ما
تنها به امام و شهدا دل بستیم
گاهی به قم و گاه دگر هم مشهد
در اصل به این برو بیا دل بستیم
یک عده اگر به 'کدخدا' دل بستند
ما در عوضش به 'ناخدا' دل بستیم
یعنی که بجای خنده با دشمن دین
به گریه میان روضه ها دل بستیم
ما جای دروغ و تهمت و فسق و ریا
به عشق به این صدق و صفا دل بستیم
(( بر،جام))تهی ز ساغر شیطان نه
(( بر،جام)) پر از می خدا دل بستیم
شاعر : محمود یوسفی
سینه ای از معرفت سرشار می خواهیم ما
در دیارِ بی پناهان ، یار می خواهیم ما
فتنه ی آخرْ زمان بگرفته شرق و غرب را
جلوه ای از مشرقُ الاَنوار می خواهیم ما
خواهد آمد آن که برچیند بساطِ ظالمان
غُرِّشی چون حیدر کرّار می خواهیم ما
ای دل غافل بپا خیز و بصیرت پیشه باش
کاهلی کافی ست مردِ کار می خواهیم ما
راه و رسم پهلوانی کِی رَوَد از یادها
قهرمانْ مردانِ میدانْ دار می خواهیم ما
پُشت کردند اشعری های منافق بر علی
از زبیر اسمی مبر، عمّار می خواهیم ما
روزگار آبستن جنگی ست بین نور و نار
حمله، نورآسا علیهِ نار می خواهیم ما
دردمندانه در این بیداریِ اسلامیان
شیعه گوید محرمِ اسرار می خواهیم ما
خون ناحق دا
گریه تنها برای دوست نکوست
از جهان آنچه را که اوست نکوست
تلخی ما که شور میگیرد
گریهی ما به زیر پوست نکوست
آنکه خورد از نگاه خویش شراب
گریهاش تا سبوسبوست نکوست
گریه شور و جگر پراکنده
زخم ما تا که بیرفوست نکوست
یک حسین و دو سلسبیل خوشست
گریه تا بر لب دو جوست نکوست
دل من گاه با تو گاهی نه
در دلم تا بگو مگوست نکوست
دستها تا میان سینهزنی
با ضریح تو روبروست نکوست
با علی با حسین محشورم
مرگ تا بر من آرزوست نکوست
شاعر : مجید لشکری
سلمان کیستید؟ مسلمان کیستید؟
با این نگاه، شیعه ی چشمان کیستید؟
با این نگاه شعله ور از برق افتراق
با این نگاه خط زده بر خطبه ی وفاق
با این نگاه پر شده از خط فاصله
دور از ملاحظات روایات واصله
با کیست این نگاه؟ پی چیست این نگاه؟
آیینه ی نگاه علی نیست این نگاه
چشم علی که محو افق های دور بود
از درد و داغ شعله ور اما صبور بود
چشمی که خطبه خطبه نگاهی شگرف داشت
چشمی که با همیشه ی تاریخ حرف داشت
آن حرف ها چه ژرف چه ژرفند خوانده اید؟
آن حرف ها شگفت و شگرفند خوانده اید؟
از درد بی امان چه بگویم؟ شنیده اید
از خار و استخوان چه بگویم؟ شنیده اید
مولا رسیده بود به سوزان ترین مصاف
اما نبرد دست به شمشیر
