چه چیزی را میخواهید جستجو کنید؟
#نذر_حضرت_ام_البنین_س
دلِ من در شبستانش دو تا عرشِ برین دارد
یکی عرشِ اباالفضل و یکی امّ البنین دارد
کرم می بارد از دامانِ این فرزند و آن مادر
وفاداریِ هر یک چون هزاران آفرین دارد!
#هستی_محرابی
#زبانحال_زینب_کبری_س
روی خوش تو جلوهای از مادرِ من
دستِ تو پناهِ من و شد یاورِ من
با اینکه تو جای مادرم آمده ای
آن مهرِ تو مادرانه در باورِ من!
#هستی_محرابی
شايسـته بودي با اميرالمؤمنين باشي
زيـرا لياقت داشــتي مرد آفـرين باشي
وقتي علي فــرقي ندارد با رســـول الله
مثلِ خديجه بي شك أمّ المؤمنين باشي
در تو علي ديده ست ظرفيّت به حدّي كه
قـبل از پسر آوردنت "امّ البنين" باشي
تو همـسرِ حبل المتين و شاهِ مـرداني
بايد براي بانوان ، حبـل المتين باشي
تو آب از سرچشمه ي عِينُ اليقين خُوردي
تا خـانه دارِ حضرتِ حَـقّ اليقـين باشي
در سايه ي قُـرآنِ ناطِـق ، جا گرفتي تا
مُحكم، چونان آياتِ قُــرآن مُبين باشي
با ساكنان عرش داري اُنس ، جوري كه
اصلاً نمي آيد به تو، اهل زمين باشي
قصدِ كنيزي داشتي در خانه ي زهــرا
تا چند سالي دخترش را همنشين باشي
عبّاس تو وقتي
یک گوشه ی بقیع کنار چهار قبر
مشغول گریه زاری و سرگرم مرثیه
لا تَدْعُوَنّیت زده آتش به قلبها
اي بهترين ادامه ي زهرای مرضیه
دور و بر تو بال زنان ؛ هر کبوتري
از ناله ی تو ناله ی جانکاه می کشد
با شاه تيرهاي خودش روی بوم خاك
تصویري از عمود و سر ماه می کشد
مقتل نوشته است كه مروان سنگ دل
از سوز گریه ی تو زمین گیر گشته است
خانم شما شنيدي و از هوش رفته اي
پس حق بده به زينب اگر پير گشته است
عُمری گریستی به پسرها نَه...بر حسین
تنها دم از غریبی دلدار می زدی
هر وقت روضه خواني تان با سكينه بود
سقّاي روضه مي شدي و زار می زدی
هربار ظرف آب گرفتي به دست خود
سردي آب ؛ جان و دلت را كباب كرد
تكرار كرد با تو نه
او کہ شایسته یِ آن خانه یِ سرمد می شد
نور زهرا زِ خمِ چادر او رد می شد
اُمُّ الآداب و شرف، اُمِّ ِوفا ، اُمِّ ِ بنین
لایقِ لطفِ خوشِ دُختِ محمّد می شد
مَلَکِ پادشَهِ کون و مکان گردید و
شوق او باعث این خدمت بی حَدّ می شد
یَل و یَل پروَر و یَل زاده به هر اصل ونسب
پسرش حضرت عباس نباید می شد؟
پسرش بود همان کس که به هر رَه می رفت
یوسفِ فاطمه اَش مبدأ و مقصد می شد
می فرستد به لبِ تیغِ دو دَم هر پسرش
صد پسر داشت همین کار مجدد می شد
قلبِ منظومه یِ او چهار قمر در پِیِ هم
به طوافِ نِگه زهره یِ احمد می شد
او که در ساحتِ منظومه یِ زهرا قمَرش
جلویِ هر خطری ،تک نفره سد می شد
کربلایی که در آن ساقیِ آ
#حضرت_ام_البنین_سلام_الله_علیها
#غزل
خانمی که ادبِ نفس ز داور دارد
بی سبب نیست دمِ زمزم و کوثر دارد
او که اصل و نسَبش پاک چو دریا باشد
گوهری هست که با اصل برابر دارد
یاسمینی که قَدَش قامتِ سروِ چمن است
سعدِ اختر، رُخِ چون ماهِ مُصَوَّر دارد
آرزومندیِ او هم نفسی مثلِ علی ست
سر به حمد است که چون آینه همسر دارد
گویی از روحِ مجَسَّم بسرشتند تنش
یا در این خانه علی کوثرِ دیگر دارد
نامِ او فاطمه وُ خاطرِ طفلانِ بتول
خواهشی هست که از ساحتِ حیدر دارد
خواهم ای عشق به این نام خطابم نکنی
تا نبینم حَسنم حالِ مکدَّر دارد
یلِ حیدر که شنیدید صفِ کرببلا
یک تنه صاعقه ای بر دلِ لشکر دارد
آنکه در ظهرِ عط
‘بنداول’
روضه میخونه مادری غمین
روضه میخونه با ناله ای حزین
میگه بگین از این به بعد به من . (ام بی بنین)۲
ام البنین یعنی کسی که ثمر داره
یعنی کسی که پسر داره
یعنی کسی که تو هفتا آسمون . قمر داره
ای روزگار . دیدی که چطوری بی قمر شدم
“ای روزگار . دیدی که چطوری بی پسر شدم
ای روزگار . ای روزگار”
‘بند دوم’
روضه میخونه مادری باغم
روضه میخونه با گریه دم به دم
روضه میخونه دایماً یاد . (مشک و یک علم)۲
مشک و علم خوبه وقتی که ساقی باشه
نه که رو سینه داغی باشه
خوبه وقتی که روی بدن دو دست . باقی باشه
ای روزگار . دیدی که چطوری خونجگر شدم
“ای روزگار . دیدی که چطوری بی پسر شدم
ای روزگار . ای روزگار”
مادر روز های دلتنگی
بانوی گریه های طولانی
می شد از موج اشک هر روزت
اسمان مدینه طوفانی
بسکه با سوز روضه می خواندی
پا به پایت مدینه می نالید
چشم های غسی مروان هم
گاهی از گریه ی تو می بارید
اسمان را به گریه وا می داشت
چشم ابری و اه هر روزت
چشم خاکی و غصه دار بقیع
می نشسته به راه هر روزت
کربلا بود و روسفیدی تو
لحظه امتحان سخت خدا
پسرانت یکی یکی رفتند
شیر مردان درس های شما
گرچه با چشم خود ندیدی که
کربلا را چه ماجرایی بود
زندگی تو بعد عاشورا
گریه در گریه کربلایی بود
اره خدا پیغمبری پیغمبری
توی وفا نام اوری نام اوری
گشتی به دور زینب و دور حسین
جانم به تو نا مادری نا مادری
گفتی به عباس
کنیز بچه های فاطمه ای
تا دنیا دنیاس
عزیز بچه های فاطمه ای
یا ام البنین بی بی جانم
بند دوم
نیت خیر و پاکی اخلاص تو
چه ثمری شد تا قیامت واسه تو
میاره زهرا روز محشر با خودش
برا شفاعت دستای عباس تو
یعنی که بالاس
پرچم بچه های ام بنین
تا دنیا دنیاس
الهی من فدای ام بنین
یا ام البنین بی بی جانم
__________________________________
@amirhoseinolfat
خدا رو شکر می کنم عاشق مولا شدم
عاشق بچه های حضرت زهرا شدم
خدا رو شکر می کنم علی حبیب من شد
کنیزی ی خونه ی زهرا نصیب من شد
کنیزی این خونه برا من عزت شده
سهم من از این خونه فقط شرافت شده
خدا می خواست که باشم منم کنار حیدر
تو فصل بی قراری باشم قرار حیدر
خدا می خواست چهار تا پسر براش بیارم
تو سینشون دونه ی مهر حسین بکارم
خدا رو شکر از عشق حسین لبالب شدن
سینه سپر برای حضرت زینب شدن
به بچه هام یاد دادم کم نذارن پای دین
حتی اگر خونشون بریزه روی زمین
بین من و بچه هام صحبت از وفا بود
صحبت از حسین و زینب و کربلا بود
تو این میون ابالفضل می خواست امیدم باشه
می خواست که آبروی موی سفیدم باشه
می گف
ای بانوی فضیلَت،ای مادرِ کرامت
ای همسرِ امام و،ای یاورِ ولایت
نورِ عفّت،کعبهٔ احساسی
یارِ زینب،مادرِ عباسی
یا مولاتی یا امَّ البنین...
میگفتی بچه هایم،اگر چه نور عینند
غلامِ کوی زینب،فدایی حسینند
تا به گردون،ناله هایت مادر
ای فدای،بچه هایت مادر
یا مولاتی یا امَّ البنین...
بشیر آمد به تو گفت،از دستانِ بریده
از مشکِ خالی از آب،از چشمانِ دَریده
گفت ابالفضل،تشنه لب شد فدا
وَ تو گفتی،به فدای مولا
یا مولاتی یا امَّ البنین...
مادران ، بازتاب احساسند
تا محبت اساس عالم شد
خود سپیدند و آنچه را شبها
منعکس می کنند ، مبهم شد
نام امّ البنین ، با عبّاس
باهمند و به هم گره خورده
او که نامادری نمی دانست
در صف مادران مکرم شد
فاطمه بود و اسمی اعظم را
از ادب محترم تر از خود دید
تا به دنیای مرتضا آمد
مُحرِم عشق ماند و مَحرم شد
عشق او شد حسین بعد عباس
عاشقی را به آسمان آموخت
مادر ماه و مادر خورشید
با همین نامها ، معظم شد
نام عبّاس ، رازها دارد
نکته ام البنین ، می داند
او مسیح تمام دلها بود
این برای مدینه مریم شد
شش پسر داشت روزی این بانو
دو امانت ، چهار تن همزاد
شد یکی زهر نوش و بعد از آن
طی ده روز ، پنج تن کم شد
حسرت پنج با
دلم امشب به اندوهی عجین است
ملائک جمله زار و دلغمین است
مدینه داغی اندر سینه دارد
وفات حضرت ام البنین است
همان بانوی عظمایی که تاحشر
بقیع ازناله وسوزش حزین است
همان بانو که ازبهر معیشت
سزاوارامیرالمومنین است
همان بانوی عظمایی که مام
ابوالفضل رشید و مه جبین است
همان بانوکه اولادش یکایک
مطیع محض امرشاه دین است
همان بانوکه روز رحلت او
حزین و زار زین العابدین است
همان ام البنین که بی بنین شد
معزا زین عزا اهل یقین است
دل سنگ ازنوایش آب میشد
یقین همناله اش روح الامین است
اطیبُ الانفاس یا امّ البنین
احسنُ الاحساس یا امّ البنین
بی بدیلی در وفا و معرفت
یار خیرُالناس یا امّ البنین
بهترین مصراع شعر ماست این
مادر عباس یا امّ البنین
تا که گفتم نام عباس تو را
آمد عطر یاس یا امّ البنین
در بقیع دل، تو هستی روز و شب
جلوهی اجلاس یا امّ البنین
گریه میکردند حتّی بر غمت
قوم حق نشناس یا امّ البنین
مزرع کین را یلانت بودهاند
هر یکی چون داس یا امّ البنین
دستهای عشق را کردند قطع
فرقهی خنّاس یا امّ البنین
آه از آن دم بر گلویش بوسه زد
خنجر الماس یا امّ البنین
گشته است از کودکی "سیدبشیر"
نوکر عبّاس یا امّ البنین
اشک من از آه لب ربابه
داغ علی خواب شب ربابه
منو به بی پسر بودن یاد کنید
ام بنین که لقب ربابه
بگید برا ثواب حلالم کنه
اگه نخورده آب حلالم کنه
برای تشییع جنازم نیاید
فقط بگید رباب حلالم کنه
اگه دعای من نداشت اثر کاش
همراهتون میومدم سفر کاش
برا بلاگردونیه حسینم
چهار پسر کمه چهل پسر کاش..
به بازوهاش طناب خورده چرا؟
سیلی مگه رباب خورده؟ چرا؟
عروس من چی به سرش اومده
صورتش آفتاب خورده چرا؟
بغض تو توو گلوی من بود رباب
حرمله رو به روی من بود رباب
اونیکه از روزنه مشک ریخت
آب نبود آبروی من بود رباب
بند اول
اگه میبینید دلخونم،پسرایی دارم جوونن
همشون امیر لشکر،واسه خودشون پهلوونن
اگه میبینید پیرم من،دیگه امیدم نا امیده
غصه ی حسین و خوردم،حالا دیگه موهام سفیده
شنیدم کشتنشون و سرشونو بریدن
شنیدم با اسب روی پیکر اونا دویدن
شنیدم به روی نیزه ها زدن سراشونو
شنیدم بعد اونا به خیمه لشکر کشیدن
دیگه بی بنین شدم نقش بر زمین شدم
با غم زینب منم قرین و عجین شدم
(ای وای ام بی بنین)
بند دوم
اگه میبینید گریونم،یه پسری دارم قمره
غلام عزیز زهراست،برای حسینم سپره
وقتی که به دنیا اومد،دستشو گرفتم دستم
سربند دفاع از زینب،رو به پیشونیش من
بستم
گفتم اونجا پسرم نذر گلای فاطمه اس
برای کرببلاس جونش فدای ف
من...٬خانه داره ولایتم٬سفره داره کرامتم٬بی قراره زیارتم
وای وای قرصه قمر ندارم
وای وای دیگر پسر ندارم
من...٬روضه خوان مدینه ام٬صاحب سوزه سینه ام٬چون خجل از سکینه ام
وای وای گریان کنم نظاره
وای وای برمشکه پاره پاره
آه...٬زینبم(س)گفته دل غمین٬که چگونه زصدرزین٬خورده عباس(ع)من زمین
وای وای من اُم بی بنینم
وای وای عمری زارو حزینم
آه...٬گفته باشور و زمزمه٬سجده گاهت به علقمه٬بوده دامان فاطمه(س)
وای وای کردی تو رو سپیدم
وای وای من مادره شهیدم
آه...٬در غم قامتی رشید٬گیسوانم شده سفید٬قامتم این عذا خمید
وای وای باور نمی کنم من
وای وای فرق و عمود و آهن
ای که چون فاطمه ای باب نجات
می رسد از تو به عالم برکات
حضرت ام بنین،کفو علی
بر توو جودوسخایت صلوات
جهان امشب ز چه اندوهگین است
به هرکس بنگری زار و غمین است
به جنت مرتضی ماتم گرفته
شب سوک و غم ام البنین است
ای که هستی به جهان باب نجات
علوی سیرت و زهرا جلوات
امام عباس تویی ام بنین
بر تو و عشق و وفایت صلوات
جهان در ماتم ام البنین است
همان کاو رحمت حق بر زمین است
بود او مادر عباس و گریان
زداغ او امیرالمومنین است
گل گلزار دین ام البنینی
مه بیت امیرالمومنینی
توبر زهرا و حیدر نور عینی
پس از زهرا امید زینبینی
اگرچه گفته بر زهرا کنیزی
تو جان زینب استی و عزیزی
تمام عمر خود در شور و شینی
به یاد کربلا، داغ حسینی
شنیدی کربلا خون گشته دلها
ندیدی العطش از آل طاها
شنیدی کشته گشته پور لیلا
ندیدی پیکرش شد اربا اربا
شنیدی که حسین غرق محن شد
ندیدی غرق خون ابن الحسن شد
شنیدی پیکری نقش زمین شد
ندیدی خونجگر مولای دین شد
شنیدی جان عباست فدا شد
ندیدی هر دو دست او جدا شد
شنیدی غنچه ای گردیده پرپر
ندیدی غرق در خون حلق اصغر
شنیدی شمر بر سینه نشسته
ندیدی استخوانهایش شکسته
شنیدی که تنی در خون تپیده
ندیدی که سرش از تن بریده
شنی
بر همه حبل المتینی گل مولایی
فاطمه ام بنینی گل مولایی
بعد زهرا به علی یار وفادار تویی
بر عزیزان علی مونس و غمخوار تویی
شیر زن مادر عباس علمدار تویی
با ولایت همنشینی گل مولایی
فاطمه ام بنینی گل مولایی
با فداکاری و ایثار تو قدرتو رفیع
روزمحشر تویی چون فاطمه برشیعه شفیع
زینت شهر مدینه مرقد تو به بقیع
بنده ی حی مبینی گل مولایی
فاطمه ام بنینی گل مولایی
تار و پود تو شد از نور ولا آکنده
جودوایثار و وفاداری زتو شرمنده
از توبا چهارشهید تو شده دین زنده
شیرزن حامی دینی گل مولایی
فاطمه ام بنینی گل مولایی
بعد زهراوعلی عطروبویت زهرایی است
باعلی شیرخداگفت وگویت زهرایی است
همدم زینبی وخلق وخویت زهرایی است
رفته از دنیا گل باغ ولا ام البنین
همدم و همسنگر شیر خدا ام البنین
رفته از دار جهان
تسلیت صاحب زمان
تسلیت گویید ای شیعه به آل مصطفی
در شب سوز و غم کفو علی مرتضی
رفته از دار جهان
تسلیت صاحب زمان
پر کشیده سوی جنت روح ایثار و وفا در غمش گریان
دل اهل زمین ،اهل سما رفته از دار جهان
تسلیت صاحب زمان
رفته ازدنیاهمان کاو روح پراحساس داشت پور
دلبندی به عالم همچنان عباس داشت رفته از دار جهان
تسلیت صاحب زمان
بود عمری یاد عباس و شهید کربلا
سوخت از غمهای زینب یادگار کربلا
رفته از دار جهان
تسلیت صاحب زمان
هرکجا بینی در عالم بزم غم برپا شده
شهر یثرب از غم داغ تو عاشورا شده
رفته از دار جهان
تسلیت صاحب زمان
تیری به سوی دیده اش پرتاب کردند
با جام خون عباس را سیراب کردند
از بس به جسمش نیزه و تیر است و دشنه
جسم رشیدش را به نیزه قاب کردند
با تیر نامردی به مشکش حمله کردند
با مشک پاره خون دلِ مهتاب کردند
بر فرق او شد معتکف سنگین عمودی
از خون فرقش بر زمین خوناب کردند
وقتی صدا زد یا اخا ادرک اخا را
قلب حرم را دم به دم بی تاب کردند
حالا شده یک مشک پاره یارگارش
با مشک پاره مادرش را آب کردند...
۹۸/۱۱/۱۳
شیر ایثار و ادب نوشانده ای عباس را
پای درس معرفت بنشانده ای عباس را
ازهمان روزنخست،ای مادرسردارعشق
نوکر دلبند زهرا خوانده ای عباس را
جلوه مشی ووفارا،تونشانش داده ای
ازولای بی حسینش رانده ای عباس را
خلعت فرمانبری از زاده خیرالنساء
برقدطوبائی اش پوشانده ای عباس را
خون شور و همت و مردانگی رافاطمه
در رگان غیرتش جوشانده ای عباس را
روضه زهرابرایش خوانده ای ازسوز دل
سالهاازغصه اش درمانده ای عباس را
زیر بار روضه های جانگداز فاطمه
دلغمین و خسته و وامانده ای عباس را
ناله ویلی علی شبلی چه کرده با دلت
هرم اندوهت به دل گنجانده ای عباس را
بی شکیب و بی بنینت کرده اند،ام البنین
حیف از کرببلا جامانده ا
چه بانويى كه كوه صبر را در آستين دارد
به پاى مكتب حيدر،ظهورى اينچنين دارد
چه بانويى كه در صدر تمام افتخاراتش
همين بس در كنار خود،اميرالمومنين دارد
ادب آموز اين مكتب،خودش عين اليقين باشد
كه عباسش نشان از حضرت حق اليقين دارد
سرش بر صخره مى كوبد، ببين آهسته آهسته
شبيه علقمه انگار زخمى بر جبين دارد
به ياد آورده مقتل را، ميان خون چه مى بيند ؟
عَلم افتاد و ماهى ارباً اربا بر زمين دارد
غم ماه خود از يكسو،غم خورشيد از سويى
چه داغ خانمان سوزى مگر ام البنين دارد!؟
فرات اشك جارى شد ميان موج چشمانش
ولى از داغ آن گودال،آهى آتشين دارد
نماز صبر مى خواند شكسته با دلى خسته
حُسيناً وا حُسينا در قنوت آخري
علم غم دوباره برپا شد
خون دل ماهیان دریا شد
لب عُشّاق خاندان علی
معدن ناد واغریبا شد
نه فقط در زمین میان سماء
مجلس روضه ای مهیا شد
بانی بزم روضه ی امشب
خود ام الائمه زهرا شد
خوش به حال کسی که مرهم بر
دل محزون زار سَقّا شد
منم امشب بر آرم این از دل
تسلیت بر تو یا ابوفاضل
افتخار زنان زدنیا رفت
کرم بی کران ز دنیا رفت
نه فقط شبنمی ز روی زمین
لاله ای از جنان زدنیا رفت
مادر ماه هاشمی عباس
تاجدار زمان ز دنیا رفت
الامان در فراق او گوییم
که چه! گنج گران زدنیا رفت
گریه کرد بر حسین و عباسش
عاقبت با فغان ز دنیا رفت
رفت و راحت ز دست غمها شد
همنشین نگار طاها شد
تا نفس زد مکررا غم خورد
غم ز روز ده محرم خور
داغِ تو ماهِ علقمه،قد خمیدم کرد ...
اَدبِت پیشِ فاطمه،رو سفیدم کرد ...
علمدارِ رعنایِ من،شهیدِ عاشورایِ من
دم اخر مادر تنهاست بیا ماهِ زیبای من
خبر داری عزیزم از حالم
منم مثل تو بی پر و بالم
ببین تنهایی من و مادر
خودت امشب بیا به دنبالم
داغِ تو ماهِ علقمه،قد خمیدم کرد ...
اَدبِت پیشِ فاطمه،رو سفیدم کرد ...
شنیدم تشنه جون دادی،به دریا رنگ خون دادی
شنیدم که بعد از دستات،خودت رویِ خاک افتادی
حرم آمادۀ اسارت شد
به الِ فاطمه جسارت شد
همون شب مثل خیمۀ زینب
تموم پیکر تو غارت شد ...
این دلم از شرارۀ خیمه می سوزه
تو شب بی ستارۀ خیمه می سوزه
داغِ تو ماهِ علقمه،قد خمیدم کرد ...
اَدبِت پیشِ فاطمه،رو
ای عروس سفید بخت علی
ڪه سرآمدترینِ دنیایی
در مقامت چه میتوان گفتن
ڪه تو اُمّ الائمه ،زهرایی
ای مزار تو ڪعبه ی خاڪی
این دل بیقرار،زائر توست
توهمانی ڪه ذات حق فرمود
خلق دنیا فقط بخاطر توست
منم ام البنین ڪه آمده ام
بازهم در سڪوت قبرستان
با نگاهی پُراشڪ میگویم
السلام علیڪِ زهرا جان
ام ڪلثوم و زینبت هرشب
سرشان هست روی دامن من
آب دست حسین میدهم و
مادری میڪنم برای حسن
ای وجود چهار فرزندم
به فدای چهار فرزندت
حاضرم از صمیم دل همه را
بدهم در ازای لبخندت
سالیانی و گذشت و ام بنین
خسته افتاده بود در بستر
عرق مرگ روی پیشانی
ونگاهی ڪه مانده بود به در
آسمان دلگرفته از بغضش
شهر در آرزوی لبخندش
دور خود را
خواهم امشب چامه ای بنویسم از ام البنین
از رشادتهای آن شیر اوژن شیر آفرین
.
بعد زهرا آن یگانه گوهر درج عفاف
گشت باجان آستانبوس امیر المومنین
.
با دلی لبریز از مهر علی و آل او
از نصیب عالم فانی بر افشاند آستین
.
تا کند از کودکان زهره حق مادری
شد عروس خانه خورشید ایمان و یقین
.
گرد غم از چهره ی اولاد زهرا پاک کرد
تا ،به روز حشر از زهرا نگردد شرمگین
.
دست همت برگشاد و دامن خدمت ببست
تا شود از خرمن اولاد زهرا خوشه چین
.
لحظه ای خود را بجای حضرت زهرا ندید :
«من کنیزم نسبتی باوی ندارم غیرازاین»
.
افتخار این بس مرا خواند کنیز خویشتن
سرور نسوان عالم دخت ختم المرسلین
.
همت والای او ساید به ساق عرش سر
وص
روح وفا پَروَر و عشق آفرین
حیدر کرّارین ائوینده گلین
.
ای آنالار زُمرهسینون سرمدی
جایگه و منزلتی برترین
.
رتبه یتیشدی سنه عبّاسیدن
غبطه ائدر شأنووه اهل زمین
.
نام دل آرای ابالفضل اولوب
شاه کلید در عرش برین
.
قربان اولوم غیرت عبّاسووه
درس وفا سندن آلوبدور یقین
.
آند اولا عبّاس آقامین عشقینه
نوکرووم حضرت امُّ البنین
امّ البنین مادر عباس نامدار
جان اوسته کربلایه باخار ایلر آه زار
.
سسلر رشید اوغلی ابوالفضلی دادینه
سویلر گل ای اوغول آناوی قویما انتظار
.
دورد اوغلومون اوغول چکورم انتظارینی
جان اوسته انتظار آناوون صبر ایوین یخار
.
دورد نامدار اوغول آناسیدیم عزیزیدیم
پوزدی عجب جلالیمی بو دور روزگار
.
قارداشلاریوی باشووه یغ باوفا اوغول
زینب حضورینه اولون عباس رهسپار
.
دی فاطمه کنیزه سی ام البنین اُلور
گلسون گوزومی باغلاسون اول معدن وقار
.
بیر عمر آل عصمته من اولموشام کنیز
اولسون بو سخت وقته منه یار و غمگسار
.
گوگلوم قوشی اوچاردی همیشه بو عشقیله
تابوتیمی من اُلسم حسین چینینه آلار
.
برعکس ایلیوب ولی آمالیمی فلک
ا
