چه چیزی را میخواهید جستجو کنید؟
رفتیم که شمع ظلمت شب باشیم
آغوش گشودیم که درتب باشیم
گفتیدمدافع حرم اما ما
رفتیم که در حصار زینب باشیم
شاعر : محمد جواد شیرازی
امروز که انتهای دنیای من است
آغــاز تمــام آرزو های من است
بی سر، پهلوشکسته، لب تشنه، غریب
اینگونه شهادتی تمنای من است
شاعر : میلاد عرفان پور
در چشمهای تو دنیا غوطه ور شد
حتی خود مردانگی هم مردتر شد
در عکس تو یک کربلا جاری ست آری
باید برای عاشقی بی پا و سر شد
شاعر : زهرا آراسته نیا
دلم برای شهادت، به جبههها خوش بود
چقدر روز وفا، روزگار ما خوش بود
پس از دفاع مقدس، تب شهادت مُرد
ولی دل همهٔ ما به کربلا خوش بود
گذشت و باب شهادت به سمت زینب شد
و باز دیدن ایام آشنا خوش بود
یکی یکی رفقا، باز بارِ خود بستند
مدافع حرم انگار با بلا خوش بود
مسیر سوریه را تا عراق پیمودند
دل خدائیشان بر دعای ما خوش بود
خبر رسید که سرها نثار بی سر شد
خبر رسید که دلها به سرجدا خوش بود
خبر رسید که این بار «حججی» سر داد
و از شهادت خود در ره ولا خوش بود
اسیر بود ولیکن به یاد زینب بود
و در زمان اسارت ز ماجرا خوش بود
اسیرِ راه اسیرانِ اهلبیت شد و
ز سیلی و لگد و تازیانه ها خوش بود
هوای داغ و شکنجه
میمِ تو جدا شد و شدی حُسنِ تمام
سر دادی و شد نامِ تو همنامِ امام
ارباب تو را گرفت در آغوشش
سردارِ رشید بر جلالِ تو سلام
شاعر : رضا باقریان
صید تنها کنار صیادش
عکسی از جنس بی کسی انداخت
آخرش "سربریده" چشمش را
به جمال مقدسی انداخت
شاعر : عبدالحسین مخلص آبادی
نگاهش فاش می گوید: که از خنجر نمی ترسد
که سرباز حرم از بذل جان و سر، نمی ترسد
فراوان دارد از این جان نثاران حضرت ارباب
بلی ساقی ز خالی ماندن ساغر نمی ترسد
بس است این زوزه ها ای گرگ های جنگل جالوت
از این دندان نشان دادن که شیر نر نمی ترسد
همیشه از شهادت تا شقاوت راه باریکی است
کسی که توشه اش شد ذکر یا حیدر، نمی ترسد
برای "محسن" از دیوار و در کمتر بخوان، مداح!
که از چیزی به غیر از روضه ی مادر نمی ترسد
شاعر : عباس احمدی
گرفته درد ز چشمم دوباره خواب گران را
مرور میکنم امشب غم تمام جهان را
غم عراق و یمن را که شعلهشعله در آتش
غم دمشق پریشان و غزّهی نگران را
دلارهای یهودی، ریالهای سعودی
ببین که برده به غارت چگونه امن و امان را
چه کودکان یتیمی که مانده بیسر و سامان
چه مادران غریبی که برگریزِ خزان را...
صدای ناله و شیون زِ هر کرانه بلند است
چگونه خواب ربودهست چشم آدمیان را؟
جهان اگر چه کویر سکوت و بهت و تماشاست
در این دیار ببین رودهای در جریان را
ببین شکوه و شهامت چگونه ریشه دوانده
ببین قیامت قد هزار سرو روان را
ببین که عشق حسینی و آرمان خمینی
چگونه باز به میدان کشانده پیر و جوان را
درود بر شرف و عزت
حالا که به این زمانه می خندی تو
ماندم به کدام سرو مانندی تو
از ترس ببین پشت تو مخفی شده چون-
شیر حرمی، اگرچه در بندی تو
شاعر : روح الله عیوضی
باید به تلاطمِ صدایش پی برد
باید به مسیرِ کربلایش پی برد
این مرد، بزرگ و علوی بود...ای کاش
میشد که به راز چشمهایش پی برد
شاعر : عارفه دهقانی
باورِ شأنِ تو شد مُعضَل ناباورها
قدرِ زر را بِشِناسند ، فقط زرگرها
درک اوج تو به فکر قفسی ها نرسد
بال سیمرغ کجا و پَرَکِ کفترها
کربلا ساری و جاری ست ، همین حالا هم
یک طرف شمر و به یک سو علیِ اکبرها
خطّ قرمز به خیابان شهیدان بکشیم
نکند پاک شود سرخیِ این معبرها !!!
سینه ات شد سپر دفع بلاهای همه
خوابمان بُرد ، چه آسوده در این سنگرها
تو سرت رفت ، که ناموس ، به یغما نرود
امنیت داشته باشند ، همهْ خواهرها
کودکت درد ، کشید از غمِ بی بابایی
تا که دردی نرسد بر پسر و دخترها
گفت فرزند شهیدم به فدای ارباب
مادرِ تو شده الگوی همهْ مادرها
ظاهرا از بدن افتاد به خاک ... اما نه
سر تو رفت به بالای تمام سر
لبتشنه، بیسر، میدهد جان،روضه دارد
خیمه، عطش، آتش،بیابان،روضه دارد
ما را به همراهِ خودش تا کربلا برد
عکسی که درخود صدهزاران روضه دارد
عادل حسین قربان
با غصه و با دیده نم می خوانیم
یک بند ز شعر محتشم می خوانیم
همواره گریز روضه زینب بشود
وقتی ز مدافع حرم می خوانیم
از سفره شاه با کرم می گیریم
با ذکر حسین نوحه و دم می گیریم
ما روزی عاقبت بخیری را در...
تشییع مدافع حرم می گیریم
یک بیت ز شعر محتشم حک بکنید
گلدسته و گنبد حرم حک بکنید
بر سنگ مزار من، کنار اسمم
ای کاش مدافع حرم حک بکنید
شاعر : ایمان کریمی
فصل آخر علویون همه بر پا شدهاند
گر چه گمنام ، همه اکبر لیلا شدهاند
تن بی سر، سر بی تن،همه پروانه صفت
حامی مادرشان حضرت زهرا «س» شدهاند
نه پی رنگ و ریا و نه پی نام و نشان
از دل و جان سپر زینب کبری «س» شدهاند
عمروعاصان زمان در پی تزویر و ریا
در صف معرکه جنگ چه رسوا شدهاند
حامیان ولی امر در این تاریکی
همچو محسن حججیها چه شکوفا شدهاند
غافلان در خور و خوابند و طفلان یتیم
از غم هجر پدر ذاکر بابا شدهاند
«عاصی» از دل تو مناجات بخوان وقت سحر
عارفان در دل شب وصل به مولا شدهاند
مجید فراهانی.
هم دو لب داشت عطش ، هم که جگر داشت عطش
هم برای قدمش خاکِ گذر داشت عطش
وسطِ این همه عطشان ، به خداوند ، خودش
بیشتر از همه در دادنِ سر داشت عطش
دوباره در دل پروانه ها شده غوغا
هوای شهر پر از درد و زخم عاشورا
دوباره صحنه ای از کربلا مجسم شد
سر بریده و شمر و صنوبری رعنا
خبر رسیده که مجنون دیگری با شوق
رسیده با تن بی سر به محضر لیلا
و از صلابت چشمان عاشقی مغرور
فتاده لرزه بر اندام دشمنان خدا
نگاه کن پسرت بی قرار خنده ی توست
بهانه گیر شده بعد رفتن بابا
مدافع علوی ... جان فدای راه حسین
چه عزتی به تو داده است حضرت زهرا
بدان که قصه به سر می رسد در این مکتب
اگر گذر کنی از روضه های کرب و بلا
شاعر : نعیمه امامی
خوش آنکس را که رهبر می ستاید
نه رهبر بل پیمبر «ص» می ستاید
به میدان عمل با ذکر یا هو
تو را سردار خیبر می ستاید
چه کردی در میان لجه ی خون
تو را زهرا ی اطهر «س» می ستاید
چنان کردی تو خدمت در بر دوست
تو را فضه ´و قنبر می ستاید
نشان دادی تو اهلا من عسل را
تو را سبط پیمبر «ص» می ستاید
سرت را هدیه دادار کردی
تو را ارباب بی سر می ستاید
چنان کردی علیت را وصیت
تو را ششماهه اصغر«ع» می ستاید
بمانند زهیر و مسلم و جون
تو را عباس حیدر می ستاید
اسارت را چه زیبا نقش کردی
تو را موسی ابن جعفر«ع» می ستاید
عزیز رهبرم هستی عزیزم
خوش آنکس را که رهبر می ستاید
تمام واژه ها از فعل تو مات
تو را «عاصی» به دفتر
غزل بی سر آورده ام در رثایش
که آن بی سر اینگونه بهتر پسندد
چه عاشق! شهیدی که از دار دنیا
تنی مثل معشوق بی سر پسندد
دلم عافیت را پسندیده و او
پسندد همان را که دلبر پسندد
خوشا این که عمری برای برادر
غلامی کنی تا که خواهر پسندد
سرانجام هم پیش چشمان خواهر
بمیری چنان که برادر پسندد
بشر سر نخواهد درآورد از این کوچ
که عاقل کجا غیر بستر پسندد؟
اگر خشک باشد هم آبی ننوشد
لبی که فقط می ز کوثر پسندد
اگر جون باشی و نوکر بمانی
تو را شاه مانند اکبر پسندد
شهادت اگر گوهر و مرگ اگر سنگ
خردمند ازین بین گوهر پسندد
**
شها! دلبرا! نازنینا! دعا کن
مرا هم خدا چون تو پرپر پسندد
خدا که تورا کشته در خون پذیرفت
مرد روز عمل و پیکاریم
ما اشداءُ علی الکفّاریم
فکر مرگیم که در سرهامان
شور شیرین شهادت داریم
چه کسی گفته که ما مجبوریم؟
وقت جنگ است و همه مختاریم
به نخ پرچم زینب سوگند
حرمش را به کسی نسپاریم
از زن و بچه خود دل کندیم
تا به دریای غمش بسپاریم
پاسداران سپاهش هستیم
سینه زن های همین درباریم
خواب دیدیم کسی می آید
خواب دیدیم اگر بیداریم
شاعر : معین اصغری
طلــــوع ناگهانها زیـــــر آوار
غروبـــــ قهرمانها زیـــــر آوار
کماکان میتپد با عشـــق مردم
دل آتشنشــــانها زیــــــر آوار
شاعر : میلاد عرفان پور
دوباره دود گرفته است آسمان وطن را
چه آتشیست که سوزانده جان وطن را
خداش در همه حال از بلا نگه دارد
مدافعان حرم را، مدافعان وطن را
شاعر : محسن عرب خالقی
چه مظلوم و فداکاری دلاور
هوای شهر را داری دلاور
به آغوش خطر رفتی دوباره
ولی حالا گرفتاری دلاور...
شاعر : محسن زعفرانیه
آغوش شان باز است، پس کو مرگ ؟
پروانه ها از پیله بیذارند
جانانه می سوزند، چون باید
خورشید را روشن نگه دارند
تاریخ می داند سیاوش ها
در یاد ما هرگز نمی میرند
آتش فروکش کرد، می بینی
ققنوس ها هرگز نمی میرند
شاعر : وحید قاسمی
دود بـود و آتـش و گـرد و غبـار
مـَرد بـود و عـشق بـود و اقتـدار
در غـم آتـش نـشان هـا اِی رفیـق
بیقـرارم بیقـرارم بیقـرار
مصطفی محمدی
با بال و پری سوخته رفتی ای عشق
آخر تو فدای خلق گشتی ای عشق
ما قلب شکسته از غمت را داریم
در خاطرمان همیشه هستی ای عشق
الهام نجمی
از داغ دل پیرزنی رنگ پریده
پیداست از این غم کمر شهر خمیده
بر تارک طهران بنویسید دوباره
از خون جوانان وطن لاله دمیده
شاعر : امیر عظیمی
دینِ ما از غیرت و مردی نشان دارد هنوز
کوهِ ایمان بینِ ما آتشفشان دارد هنوز
رستگاری با شهادت می شود معنا، فقط
خِطّه ی آتش نشانی جان فشان دارد هنوز
آتشِ اخلاص گاهی شعله وَر تر می شود
روحِ ایثار و شهامت تا که جان دارد هنوز
یک جوان در زیرِ آوار است، اما آن طرف
مادری با چشمِ تر قَدّی کمان دارد هنوز
سوختن را واژه ای بهتر نمی آید به کار
تا بدانی دود و آتش، همزبان دارد هنوز
ثبت خواهد گشت در تاریخ این پروازها
جا برای پر زدن، آسمان دارد هنوز
فاطمیه سالها با روضه اش فهمانده است
آتشِ سوزنده بر عالم زیان دارد هنوز
مادرِ ما سوخت پشتِ در، پس از آن تا ابد
سوختن ها کار با ما شیعیان دارد هنوز
شاعر : رضا
برجی نشست و قامت تهران خمیده شد
اسباب غم، دوباره سر سفره چیده شد
فریاد آتش است، به هر جا که می روی
چندین فرشته بین مه و دود دیده شد!
بغضم دوید و گوشه ی چشمم شکسته شد،
وقتی که خواندم از لب مجری، نوشته را:
چنگال پیر و سنگی این برج، همچنان
محکم گرفته بال و پر سی فرشته را!
دیشب میان خواب، تو را دیدم و فقط
گفتی: "صدای سوختنم را شنیده ای؟"
صبحی که چکمه های تو را واکس می زدم
گفتی "عزیز من تو فقط خواب دیده ای!"
دیدی خودت که خواب من این بار چپ نبود
خاموش میشوی و به تو زنگ می زنم
با هر دقیقه ای که جوابی نمی دهی
محکم به شیشه ی دل خود سنگ میزنم!
((مادر! ببخش از پسرت، پیرهن فقط...
خواهر! ببخش... با خ
به دل آتش نشانان غم نشاندند
ز دیده اشکمان بر رخ فشاندند
پیِ اِمحاء آتش رفته بودند
ولی خود در حصار شعله ماندند
شاعر : کلامی زنجانی
در آتش سوختی و ساختی افسانهای دیگر
میان شعلهای دیگر، شدی پروانهای دیگر
.
«بسوزیم و بسازیم»، این قرارِ قصه بود، اما
تو میسوزی و میسازند خانها، خانهای دیگر
دوباره اشک میباریم و میآید به گوش از دور
صدای جغدها این بار از ویرانهای دیگر
سخنها، نوشداروهای بعد از مرگ سهرابند
بیاید کاش تدبیری کُند، فرزانهای دیگر
اگر دیدی، به عاقلها بگو که چارهای باید
که در این چاه، سنگ انداخته، دیوانهای دیگر
من از بیگانگان نالیدهام اما بگو این زخم،
از آنِ آشنایی بود یا بیگانهای دیگر؟
کبوتر سوخت، شاید تا رسد سودی به صیادی
که اینجا دامِ دیگر پهن کرد و دانهای دیگر
کمی ای کاش انسانتر شویم، ای کاش
