چه چیزی را میخواهید جستجو کنید؟
بچه شیعه ها بازم محرمه
دیگه شادی رفته و نوبت غمه
نمی دونم با چه جرعتی بگم
که زمان مرگ اسم اعظم
وقت بیمار شدن دل های ماست
دوای هر دلی اشک نم نم
غم عالم همه به دل های همه است
دل ما اندازه یک عالمه
پسر فاطمه آواره شده
هر سیاهی دیگه رخت ماتمه
اومدم از بی بی مهلت بگیرم
که شاید توی این محرم بمیرم
واویلا واویلا،کرب و بلا غوغاست
واویلا واویلا،خون به دل زهراست
دانلود سبک
ناریم و نور گشتن ما وقت میبرد
کوریم و عادت به عصا وقت میبرد
شاعر صبور باش که انزال "وحی شعر"
تا به "غزلسَرای حرا" وقت میبرد
عمری سراب دیدم و فهمیدم عاقبت
تشخیص آب از آب نما وقت میبرد
گفتی که شرط آینگی آدمیت است
آدم شدن به جان شما وقت میبرد
تهذیب نفس عاقل و تذهیب آن به عشق!!
بر خشت، نقش آب طلا وقت میبرد
فطرس سلام ما به حضورش خودت ببر
با پای لنگ باد صبا وقت میبرد
من زیر قبه ی تو دعا میکنم حسین
حالا بگو قبول دعا وقت میبرد؟
نام تو را به "کاخ تمّرد" نوشته ایم*
پس لاجرم نزول بلا وقت میبرد
در صف نشسته ایم و به دستت نگاهمان
اخذ برات کرببلا وقت میبرد
یا ایهّا الصبور من، اِصبِر به قتل صبر
جان د
بی شک گدای خانه ات آقا شود، حسین
هر قطره زود پیش تو دریا شود، حسین!
فیض گدایی تو به هر کس نمیرسد
باید که زیر نامه اش امضا شود:"حسین"
هر کس شنید کار گنهکار با شماست
خواهد که رو سیاه دو دنیا شود، حسین
وقتی که درب خانه ی لطف تو در دل است
ما سینه میزنیم که در وا شود، حسین!
در روضه ها به قرب خداوند میرسیم
شبهای هیئتت شب احیا شود، حسین
آقا جوان سینه زنت حاجتش شده:
در کاروان کرب و بلا جا شود، حسین
از کودکیم تا دم مرگم به روی لب
تنها حسین بوده و تنها شود : حسین
ای کاش وقت مردن من! وقت احتضار
ذکر مدام بر لبم آنجا شود: "حسین..."
***سینا نژاد سلامتی***
نگاه و گوشه ی چشمی به این گدا کافیست
- تو را به جان رقیه، همین مرا کافیست -
خدا کند که نگاهی کنی، زمین خوردم!
که بر به خاک غم افتاده ای نگاه کافیست
دلم که دست خودش نیست،گاه می شکند
در این میانه فقط نامی از شما کافیست...
برای راحتی از آتش جهنم هم
دو قطره اشک فقط پای روضه ها کافیست
تویی حسین!شروع تمام عاشقی ام
برای عشق، حسینیه ی عزا کافیست
همه حوائج من بسته بر اشاره ی توست
همه حوائج من هیچ، "کربلا" کافیست
تمام حاجت من دیدن ضریحت بود
چقدر فاصله افتاد بین ما...کافیست!
***یحیی نژاد سلامتی***
دلبر آن است که خون ریزد و تاوان ندهد
یا اگر هم بدهد خون عزیزان ندهد
ای که در کشتن ما هیچ مدارا نکنی
بکش امروز که جز تیغ تو فرمان ندهد
گفته بودم که شوم مَحرم این خانه، نشد
چه توان کرد ؟ حسین است و ره آسان ندهد
زخم اگر نیست به دل، گریه ندارد نمکی
بی نمک را سر این سفره کسی نان ندهد
هر که خالی شود از خویش دهد شور نشور
هیچ کس شور ز دل همچو نمکدان ندهد
شهر ری مملکت توست به جان تو قسم
کس خراج سر زلف تو به جز جان ندهد
عشقم این است که من خانه به ری ساخته ام
گریه هر جا که کنم لذت تهران ندهد
صله ها داده ام از اشک به دربان حسین
گرچه گویند گدا باج به سلطان ندهد
بر حذر باش که در حشر به نی جا نکنی
سعی کن ماد
زیر ایوانت اگر روزی کبوتر می شدم
آنقدر پر می زدم در خون که پرپر می شدم
آتشم گل کرد و بالم سوخت با پروانه ها
کاش چون پروانه در آتش شناور می شدم
کاش در هنگام توفان سیاه نیزه ها
مرهمی بر زخم خونین برادر می شدم
ای سر انگشت جنون در فصل رقص عاشقان
زخمه ای گر می زدی تا شعله ور تر می شدم
سوی تو پر می زدم، با بوی تو پر می زدم
از شمیم روح انگیزت معطر می شدم
با برادر گفت زینب:کاش بی تو در جهان
مرغ بی پر، باغ بی بر، نخل بی سر می شدم
در حریم تو کبوترها به باران می رسند
گر به کویت راه می بردم کبوتر می شدم . . .
***حبیب الله بخشوده***
جاده و اسب مهیاست،بیا تا برویم
کربلا منتظر ماست بیا تا برویم
ایستاده ست به تفسیر قیامت زینب
آن سوی واقعه پیداست بیا تا برویم
خاک،درخون خدا می شکفد می بالد
آسمان،غرق تماشاست بیا تا برویم
تیغ، در معرکه می افتد و بر می خیزد
رقص شمشیر چه زیباست، بیا تا برویم
از سراشیبی تردید اگر بر گردیم
عرش،زیر قدم ماست بیا تا برویم
دست عباس، به خونخواهی آب آمده است
آتش معرکه برپاست بیا تا برویم
زره از موج بپوشیم و ردا از طوفان
راه ما، از دل دریاست بیا تا برویم
کاش،ای کاش! که دنیای عطش می فهمید
آب، مهریه زهراست بیا تا برویم
چیزی از راه نمانده ست چرا برگردیم
آخر راه، همین جاست بیا تا برویم
فرصتی باشد اگر
با قلب بشر مونس و دمساز حسین است
در خلوت دل،محرم و همراز حسین است
زهرا و علی،هر دو چو دریای گوهربار
خلقت،صدف است و گهر راز حسین است
آن عاشق فرزانه و،معشوق دو عالم
بر طاق فلک غلغله انداز حــــسین است
هر آیتی از جانب حق،معجزه ای بود
آن آینه که هر دم کند اعجاز حسین است
راهی که بشر را به خـــداونـــــد رساند
عشق است و در این فاصله پل ساز حسین است
در راه نگهداری قرآن محمد
سرباز فداکار سرافراز حسین است
شاهی که ز حر بن یزید،از ره اکرام
بگذشت و نمود آنهمه اعزاز حسین است
فطرس که پرش را شرر قهر خدا سوخت
باز آنکه بدادش پر پرواز حسین است
ماهی که به هر کلبه ی تاریک بتابد
شاهی که به سائل نکند ناز حس
وقت وداع فصل بهاران بگو "حسین"
در لحظه های بارش باران بگو "حسین"
هرجا دلت گرفت کمی محتشم بخوان
هی در میان گریه بگو جان، بگو "حسین"
کشتی شکست خورده که دیدی به کارزار
در خاک و خون تپیده به میدان بگو "حسین"
از نام گرم او دل برف آب می رود
در سردسیر سخت زمستان بگو "حسین"
تغییر کرده است لغتنامه هایمان
زین پس به جای واژه عطشان بگو "حسین"
روضه بخوان که لحظه ی طغیان چشم ما
همپای چشمه های خروشان بگو "حسین"
دیدی اگر که جسم قمر زیر آفتاب
مانده سه روز بین بیابان بگو "حسین"
دیدی اگر که جامه ی یوسف ربوده اند
افتاده بین معرکه عریان بگو "حسین"
دیدی اگر که قاری قرآن سرش شکست
از سنگ قوم دشمن قرآن بگو "حسین"
***م
تا می دمد از یاد تو در شهر نشان ها
در معرضِ عطر کلماتند دهان ها
بوی تن تو با نَفَس خاک چه کَردَست
کِامروز پر از بوی بهشتند جوان ها
دیروز چشیدست زمین طعم تو،امروز
ذرّات تو را تجزیه کرده ست به جان ها
ای کاش زمین خون تو را ترجمه می کرد
تا با گلِ خورشید می آمیخت دهان ها
از تیغ گرفتند تَنَت را و سپردند
در آن سوی مقتل به کَمان ها و گَمان ها
ای زنده جاوید! همانروز سرت را
از نیزه ربودند و سپردند به آن ها
گفتند فقط،از لب و دندان و ندادند
از ردّ نَفَسهایِ شهیدِ تو نشان ها
ای کاش مسیحِ نَفَسَت ، روح بریزد
در کالبدِ منجمدِ مرثیه خوان ها
***عبدالجبار کاکایی***
حج تان باطل اگردر عرفاتم ننشینید
تشنه لب در وزش شط فراتم ننشیند
سید آینه پوشانم ازین سمت بیایید
چه کسی گفت به کشتی نجاتم ننشینید
محو در جذبه ی پیغمبری ام پنجره تان کو
بی وضو در ملکوت کلماتم ننشینید
هان خود کعبه منم کیست ز من قبله نما تر
چه کسی گفت که در باب صلاتم ننشینید
این عبای نبوی هست به دوشم چه شد ای قوم
روضه ی سیب منم در نفحاتم ننشینید
دست بردارید ای مردم ازین علقمه کافی ست
وای اگر در گذر آب حیاتم ننشینید
من مفاتیح دعایم به خدا راه ندارید
تا که در معرض اذکار سماتم ننشینید
بعد ازاین هلهله تان حجت خورشید تمام است
در همین دشت قتیل العبراتم بنشینید!
از همین بادیه روزی عتباتی بدرخشد
"ساحل امن
سینه زنان حسین زمزمه بر پا کنید
ماه محرم شده یاری زهرا کنید
بانی بزم عزا مادر او فاطمه است
آمده قامت کمان خوب تماشا کنید
ذکر حسین جان ما از شهدا مانده است
جامعه را زنده با، ذکر مسیحا کنید
ناز گنه کار را می خرد ارباب ما
امر کند هر که را گم شده پیدا کنید
نوکر هر ساله ایم پای قرار آمدیم
موسم درد دل است عقده ی دل وا کنید
بر اثر معصیت خشک شده اشک من
دیدۀ خشکیده را وصل به دریا کنید
گریه برای شما دار و ندار من است
چشمِ پُر از گریه ای، می شود اعطا کنید
راه نشانم دهید برگ امانم دهید
کاش که با این گدا شبیه حر تا کنید
صحن حسینیه ها گوشه ای از کربلاست
عرش نشینان عشق فخر به موسی کنید
بی کفن کربلا حضرت آقا
قلم به دست شدم تا ز دست ها بنویسم
غریب وار پیامی به آَشنا بنویسم
نرفته یک غمم از دل غمی دگر رسد از ره
به خانه ی دل تنگ و برو بیا بنویسم
غریبی من و دل را کسی چه داند و بهتر
که مویه های غریبانه با رضا بنویسم
پی رضای رضا بودم و به خویش بگفتم
روم به طوس، در آنجا ز کربلا بنویسم
به یاد کودکی و درس و مشق و مدرسه افتم
به تخته مشق ز بابا و طفل و آ بنویسم
چه کودکانه و خوش باورانه بود و فسانه
نه آبی آمد و نی باد پس چرا بنویسم؟
به یاد قامت سقا و دست و همت سقا
رسا اگر چه نگویم ولی رسا بنویسم
گهی ز پشت حسین و گهی ز فرق ابوالفضل
یکی یکی بشنیدم دو تا دو تا بنویسم
به فرش خاک بیابان به عرش نیزه ی دونان
تنی جدا
شکر خدا که بال و پری داده ای مرا
نام و نشان معتبری داده ای مرا
من یک گدای بی سر و پا بودم و شما
یک آبروی مختصری داده ای مرا
اصلا گدا خجالتی اش هیچ خوب نیست
شکر خدا شما جگری داده ای مرا
نان و نوای من همه از روضه شماست
از عشق ، قلب شعله وری داده ای مرا
امسال هم که هیئت تان پا گرفته است
شکر خدا که چشم تری داده ای مرا
من آمدم که گریه کن غربت ات شوم
در گوش جان من خبری داده ای مرا
ای روی نیزه رفته به جان خودت قسم
در روضه مژده سفری داده ای مرا
ذاکر گریز زد به لب چوب خورده ات
شکر خدا که گوش کری داده ای مرا
من طاقتم کجاست که گودال می بری؟
اصلا خدا ، عجب جگری داده ای مرا
مهدی صفی یاری
همراه با دانلود سبک
شُکر حق باز دیدم
من مُحرم تُ حسین
ماه ماتم تُ حسین
رقص پرچم تُ حسین
دوباره چشمامون
مثل ابر بهاریه
هر لحظه غرق زاریه
وقت دل بیقراریه
باز،شدم آواره ت،توی هر هیئت
دوباره با تو،میکنم بیعت
ای گل زهرا،دلبر دلها
میمیرم واست،عصر عاشورا
جونم فدای تو،وقف عزای تو
ایشالّا جون بدم،برای تو
ارباب،حسین حسین(ع)
********
پیرهن مشکیمو
باز میکنم آقا به تن
جاری میشه اشکای من
واسه تو شاه بی کفن
این سیاهیِ ما
بیرق شاه کربلاس
یادگاریِ شُهداس
سرمایه ی ما نوکراس
آه،پُرِ تاب و تب،شده دل امشب
بمیرم واسه،خواهرت زینب
نغمه ی چاووش،میرسه بر گوش
شده دلهامون،ضریح شیش گوش
فصل عزا شده،دل کرْبلا شده
شوری
در دلم باز هم حرم بزنید
باز هم بیرق و علم بزنید
روی سر درب سینه پارچه ی
"از در تو نمی روم" بزنید
چرک پیشانیم بشویید و
روی آن مهر نوکرم بزنید
طوق یک عمر نوکری را هم
باز امشب به گردنم بزنید
روضه خوان های حضرت زهرا
از عزیزش حسین دم بزنید
روضه: ای وای چه کسی گفته
با سه شعبه به اصغرم بزنید
چه کسی گفته بود از پهلو
نیزه ها را به اکبرم بزنید
چه کسی در مدینه اصلاً گفت
تازیانه به مادرم بزنید
. . .
یکنفر داد زد که روی حسین
با سم اسب ها قدم بزنید
شاعر : امیر عظیمی
آقا جون یک عمری که توی مجلست اومدم
تو نگاه نکن حالا رو سیاه شدم مو بدم
از کوچکی یادم برات سینه می زدم
دلی که در شور شینه زیارت گاه حسینه
دلی که سرشت ما رو خاک بین الحرمینه
(منو ببر کربلا حسین منو ببر بین الحرمین 4)
خدایش دیگه خودمم دارم نا امید می شم
با بار گناهی که من دارم توی آتیشم
اما می دونم دم موردنم تو میای پیشم
تو میای پیشم سر پا غرق جنونم پای عشق تو
می مونم برای نکیر و منکر روضه حسین می خونم
(منو ببر کربلا حسین منو ببر بین الحرمین 4)
می خونیم همیشه با هم دیگه توی روضه هات
کاشکی جای تو سر ما می رفت روی نیزهات
می شدیم فدای ی یل یل یل کربلا
می باره بارون الماس می خونیم با عشق
و احساس الله
جان زکف رفته و از دل، نفسی می آید
این نفس هم ،به تمنای کسی می آید
خبر از مرغ دلم نیست ،ولی می شنوم
ناله ی پر اثری کز قفسی می آید
یا رب این ناله ی جانسوز مگر از دل ماست
یا از این قافله، بانگ جرسی می آید
تند، ای قافله سالار، مران محمل را
که به دنبال تو، وامانده کسی می آید
شاعر: فاطمه خمسی
باز آمـد بـوی مـاه روضه ها
بوی پرچم های راه روضه ها
باز بوی تربت کـوی حسیـن
روی پیـرا هن سیـاه روضه ها
بـاز بـایـد رفـت زیـر بیرق و
شد دخیل تکیه گاه روضه ها
مرغ دل پر می کشد تا کربلا
از میـان اشک و آه روضه ها
بـاز آرامـش بـرای قـلـب ها
بعـد گـریه در پناه روضه ها
شاعر : حمید ضیاء یزدی
عمریست خاک مقدم ماه محرمم
دائم نشسته بر سر راه محرمم
جز درگهش به هیچ دری رو نکرده ام
تنها، گدای سفره ی شاه محرمم
با هیئت و حسینیه اش خو گرفته ام
دلبسته ی لباس ِ سیاه محرمم
زیر لوای اشکم و با روضه زنده ام
محتاج سوز و گریه و آه محرمم
ره توشه ام بجز غم و مهر حسین نیست
روز جزا فقط به پناه محرمم
شبهای قدر و ماتم مولایمان گذشت
در حسرت رسیدن گاه محرمم
"یک کربلا ببر ، نبری گریه می کنم"
چشم انتظار لطف و نگاه محرمم
شاعر:رضا فراهانی
ماه صفر که ماه عزا،ماه ماتم است
ایّام سوگواری ارباب عالم است
داغ حسین سینه ی ما را فشرده است
ماه صفر ادامه ی ماه محرّم است
شکر خدا که از غم آقای بی کفن
چشمم شبیه چشمه ی جوشان زمزم است
هر کس برای خون خدا گریه می کند
مزدش به دست بانویی است که قدش خم است
سی روز شد که از غم او گریه می کنیم
این رزق چند روزه دوباره فراهم است
هر دیده ای که لایق اشک حسین نیست
اشک حسین حاصل هر قلب پُر غم است
ما را حسین کرده جدا بهر ماتمش
لطف و عطای به گدایش دمادم است
هر روز و شب زیارت مخصوصه ی حسین
بر زخم قلب غمزده مانند مرهم است
هر کس که دید گوشه ای از روضه های او
گر خون چکد ز چشم ترش باز هم کم است
زینب اگر چه خسته ی
پهن شد سفره دل ،بوی خدا آمده است
به تن شاه و گدا رخت عزا آمده است
در و دیوار حسینه چرا گریان است ؟
نکند فاطمه در روضه ما آمده است ؟
ده شب و روز همه سینه زنان سیرابند
فصل آب آوری شاه وفا آمده است
مژده ای می رسد از پنجره فولاد رضا
سوی ما تذکره کرببلا آمده است
کوچه سینه زنی ارث شهیدان برماست
روزی ما زعطای شهدا آمده است
دم ای اهل حرم باز بگیرد ناظم *
حضرت ام بنین با قد تا آمده است
ذهن درگیر سوالی است دوباره امسال
ارمنی در وسط روضه چرا آمده است ؟
بیست روز است زدروازه شهر نیرنگ
ناله کوفه میا کوفه میا آمده است
شاعر :علی اکبر انصاریان
حسين قافله ات نيّتِ سفر دارد
تو ميروي و خدا از دلت خبر دارد
براي بدرقه اُمّ البنين هم آمده است
به جاي مادرتان دست بر كمر دارد
مسيرتان،زياد است و دخترت كوچك
براي دختر تو اين سفر خطر دارد
براي قاسم از اينجا زره ببر آقا
براي پيكر او سنگها شرر دارد
ميان قافله ات جا كه هست با زينب
بگو كه چادر و معجر اضافه بر دارد
بيا حسين عوض كن تو ساربانت را
گمان كنم كه به انگشترت نظر دارد
بيا براي خودت هم كفن بخر آقا
ثواب دارد عزيزم كجا ضرر دارد
شاعر:علی اصغر انصاریان
راه را باز نمایید...محرم آمد
دم بگیرید که هنگامه ی ماتم آمد
دست بر سینه نهاده...همه تعظیم کنید
مادری دست به پهلو، کمری خم آمد
نوکران، سینه زنان، موی کنان، مویه کنید
سر برهنه ز جنان حضرت خاتم آمد
امشبی را که شب درد دل با یار است
سفره ی دل بگشایید محرم آمد
پیرهن مشکی ما حولۀ احرام عزاست
در حسینیۀ ارباب خدا هم آمد
چشم ما گریه کنان وصل به چشم زهراست
زین سبب سلسله ی اشک منظم آمد
بر سیاهی عزا دیده ی ما روشن شد
بزم دلداگی یار فراهم آمد
روز محشر که همه خلق خدا حیرانند
رتبه ی زائر ارباب مقدم آمد
قدر بال مگسی اشک بشوید دل ما
قطره ایی پاک تر از چشمه ی زمزم آمد
عرضه بر دوست کنم نوکری یک ساله
که ه
می آید ای دل ، منزل به منزل
از دل صحرا ، کاروان دل
ساربان آرام ، قدری آهسته
ناقه ی زینب ، در گل نشسته
سالار زینب(3) ياابن الزهرا
چشم مادر ها ، اشک دختر ها
آه خواهرها ، خود گواه است
کاروان گل ، با دو صد بلبل
عازم به سوی ، قتله گاه است
سالار زينب(3) ياابن الزهرا
آید یک خواهر ، با شش برادر
پشت سر قاسم ، پیش رو اکبر
ناموس زهرا ، در دل صحرا
با برادر ها ،میکند سفر
سالار زینب (3) ياابن الزهرا
وای اگر هجران ، آید به میان
یا شود کمان ، یا بمیرد
وای از آن ماتم ، گر در این عالم
بین نا محرم ، جا بگیرد
سالار زینب(3) ياابن الزهرا
عجب عموی ، پر خروشی
چه می فروش و باده نوشی
ولی بدون ، او نماند
نه گوش و واره و
شد نمایان هلال ماه ماتم (2) ماه غم ماه خون ماه محرم
وامصیبت، وا مصیبت (2)
کاروان می رود محمل به محمل سوی دشت بلا منزل به منزل(2)
وامصیبت، وا مصیبت (2)
کربلا می رسد بهر تو مهمان جوشد از خاک تو خون شهیدان (2)
وامصیبت، وا مصیبت (2)
اهل بیت نبی زار و پریشان شده آوارۀ کوه و بیابان (2)
وامصیبت، وا مصیبت (2)
همه جا دشمن در امان است از چه رو در خطر جان جهان است
وامصیبت، وا مصیبت (2)
شاعر:محمد جواد غفور زاده
صدای دسته ی زنجیرزن، غمی در من
و شعله می کشد اکنون جهنمی در من
شب است و از همه سو خیمه می زند اندوه
که تا بنا شود از نو محرّمی در من
شبیه تکیه دلم بی قرار می لرزد
و شعله می کشد آواز مبهمی در من
صدای شعله ورِ یک سوار می پیچد
و سایه روشنِ تبدارِ آدمی در من
شب است و از در و دیوار تکیه می بارد
سکوت ممتدِ اندوهِ مبهمی در من
شاعر:مریم سقلاطونی
منبع:سایت حسینیه
دوتوب ماتم بو آی پیغمبر آغلار
دیر زهرا حسین وای حیدر آغلار
باتوب یاسه بـو آیدا کون و امکان
چیخوب عرشه بو آیدا داد و افغان
اولون شیعه بـو آیـدا سیزده نالان
بـو ماتــمده بتــول اطهر آغلار
گرک شیعه بو غمده داده گلسون
ویروب سس زینبه امداده گلسون
دمـادم آغلیـوب فریــاده گلسون
بو غمده یئرلر آغلار گؤیلر آغلار
تؤکر صاحب زمان قانیاش عذاره
یئتـر غـم دمبـدم اول دلفــگاره
گلـر شوریلـه هــر دم آه و زاره
مدام اوز جدینّه اول سرور آغلار
بو آی چوخ ظلم ایدوبدور قوم کافر
باتوبـدور قانینــه شهــزداده اکبـر
اولـوب مجنـون غـم لیلای مضطر
دیر ایوای اوغول اُول مضطر آغلار
بو آی زینب دوتوب دلدن شراره
اولـوب قـاسم وجـو
ای هلالِ ماه خون! اشک و خون آوردهای
چهره از خون حسین لالهگون آوردهای
خون، دل اهل ولاست کل عالم کربلاست
****
ای مه خونِ خدا ای محرم آمدی
بر دل پیغمبر و فاطمه آتش زدی
خون، دل اهل ولاست کل عالم کربلاست
****
ماه خون! از کربلا بوی خون احساس کن
گریه بر بیدستی حضرت عباس کن
خون، دل اهل ولاست کل عالم کربلاست
****
ماه خون! در تو بپا، شور محشر میشود
بر سر دست حسین، ذبح اصغر میشود
خون، دل اهل ولاست کل عالم کربلاست
ای محرم از عطش، جان طفلان بر لب است
پاسخ لبتشنگان، اشک چشم زینب است
خون، دل اهل ولاست کل عالم کربلاست
****
آه از آن ساعت که شمر، پا نهد در قتلگاه
میبرد سر از حسین، میکند زهرا نگاه
خون،
اگر چه مثل محّرم نمی شوم هرگز
جدا ز روضه و ماتم نمی شوم هرگز
مرا ببخش مرا چون که خوب می دانم
که توبه کردم و آدم نمی شوم هرگز
اسیر جاذبۀ حُسن یوسف یاسم
که محو در گل مریم نمی شوم هرگز
گناه کارم و حتی بدون اذن شما
بدان نصیب جهنم نمی شوم هرگز
به جان عشق قسم غیر چهارده معصوم
به پای هیچ کسی خم نمی شوم هرگز
قسم به قلب سپیدت سیاهپوش کسی
بجز شهید محّرم نمی شوم هرگز
نَمی فُرات بیاور چرا که من قانع
به سلسبیل و به زمزم نمی شوم هرگز
در انتهای غزل من دوباره می خواهم
فقط برای تو باشم نمی شوم هرگز
شاعر:حمید رضا برقعه ای
