شهادت امام جعفر صادق

می سوزم اگر از سوزش تب

من عمرم به پایان آمد امشب

دارم این زمزمه ، ای یاور همه

مادر یافاطمه ، مادر یا فاطمه

مادر یا فاطمه(2)

مادر صادق تو گشته راحت

راحت گشته از جور وشقاوت

منصور دون مرا، داده زهر جفا

مادر یافاطمه ، مادر یا فاطمه

مادر یا فاطمه(2)

آتش زد عدو کاشانه ام را

سوزاند آن ستمگر خانه ام را

اشکم شد از بصر، از یاد میخ در

مادر یافاطمه ، مادر یا فاطمه

مادر یا فاطمه(2)

نیمه شب عدویم وحشیانه

وارد گشته از دیوار خانه

بردندم بی ردا، مانند مرتضی

مادر یافاطمه ، مادر یا فاطمه

مادر یا فاطمه(2)

دشمن روی مرکب من پیاده

یک لحظه به من مهلت نداده

بستندم بارسن، مثل ابالحسن

مادر یافاطمه

• چهارشنبه
• 15
• شهریور
• 1391
• ساعت
• 05:27
• نوشته شده توسط
• علی

شيعيان رهبر ما را كشتند

صادق آل عبا را كشتند

نور چشم علي و فاطمه را

وارث كربوبلا را كشتند

دل او را دل شب آزردند

از درو بام هجومش بردند

ريسمان چونكه به دستش بستند

غنچه هايش به حرم پژمردند

هرزمان رنگ جفا را مي ديد

كوچه و كرب و بلا را مي ديد

خانه اش چونكه در آتش مي سوخت

خيمه ي آل عبا را مي دید

شاعر:باسر

• چهارشنبه
• 15
• شهریور
• 1391
• ساعت
• 05:29
• نوشته شده توسط
• علی

شهر مدینه کرب و بلا شد
زهرا در آنجا صاحب عزا شد
قرآن نـاطق، جـان داده مظلوم
امام صادق، گردیده مسموم

در یـاری دیـن بـا قلب مغموم
امام صادق، گردیده مسموم
****
خون گشته دلها یکسر ز داغش
از تربت بی‌شمع و چراغش
مظلـومی او، گـردیـده معـلوم
امام صادق، گردیده مسموم
****
با آنکه یار قرآن و دین بود
مانند جدّش خانه‌نشین بود
از حقّ خود بـود، پیوسته محروم
امام صادق، گردیده مسموم
****
در یاری دین بی‌جرم و تقصیر
گاهی به زهر و گاهی به شمشیر
ظلم به عترت بوده است مرسوم
امام صادق، گردیده مسموم
****
خون گشته جاری از چشم امّت

بقیۀ الله سرت سلامت
قـرآن نـاطق جـان داده مظلوم
امام صادق، گردیده مسموم
****
عالم همه د

• چهارشنبه
• 15
• شهریور
• 1391
• ساعت
• 05:32
• نوشته شده توسط
• علی

آن طایر بهشتی تنها در آشیانه

چون شمع در دل شب می سوخت عاشقانه

سوزش شرار سینه ذکرش ترانۀ دل

آهش به اوج افلاک اشکش به رخ روانه

کی دیده زاهدی را وقت عبادت شب

با دست بسته دشمن بیرون برد زخانه

او با کهولت سن بادقامت خمیده

این با قساوت قلب در دست تازیانه

کاهیده شد تن او کز بهر کشتن او

منصور لحظه لحظه بگرفت از او بهانه

آن زادۀ پیمبر ارثیه اش زحیدر

این بود کز سرایش آتش کشد زبانه

هرچند خانه اش سوخت از دو دو شعله افروحت

دیگر نخورد سیلی یارش در آستانه

آوخ که کشت منصور اورا به زهر انگور

دردا که گشت خاموش آن گریۀ شبانه

هفتاد سال عمرش هفتاد سال غم بود

هر لحظه دید بیداد از فتنۀ زمانه

آن عزت

• چهارشنبه
• 15
• شهریور
• 1391
• ساعت
• 05:35
• نوشته شده توسط
• علی

وقتی که خونه شو سوزوندن یاد مادر افتاد

اون وقتی که دستاشو بستن یاد حیدر افتاد

میون آتش تو خونه بیاد کربلا بود

به یاد خیمه ای اتش زده در نوا بود

ناله می زد به یاد زین العا بدین وزینب

گریه می کرد به یاد بچه ها در اون دل شب

از کوچه های مدینه آقا رو می کشوندن

برهنه سر برهنه پا مولا رو می دوندن

با دست بسته می دوید یاد رقیه می کرد

لعنت ونفرین برای بنی امیه می کرد

نیمه شب از دیوار درون خونه اش پریدن

سجادۀ نمازشو از زیر پاش کشیدن

از تو کوچه می بردنش به یاد مادرافتاد

یاد کتک خوردنش از قنفذ کافر افتاد

از تو کوچه می بردنش به یاد سیلی افتاد

به یاد گوش پاره و صورت نیلی افتاد

به وقت احتضار د

• چهارشنبه
• 15
• شهریور
• 1391
• ساعت
• 05:38
• نوشته شده توسط
• علی

مدینه شهر پیغمبر شده غرق عزا آخر

یتیم از کینۀ منصور شد آخر موسی جعفر

فغان وآه وواویلا، امان از این غم عظما

** ** ** **

رئیس مذهب شیعه فدای دین وقر« شد

زداغ حضرت صادق پیمبر دیده گریان شد

مدینه دیدۀ زهرا از این ماتم چو دریا شد

ببین باردگر درتو چه غوغائی که بر پا شد

فغان وآه وواویلا، امان از این غم عظما

** ** *** ** **

مدینه خاطرتلخی زتو دارم در این دنیا

که درتو خورده سیلی بر عذار حضرت زهرا

شهیده شد سر انجام آن یگانه دختر طاها

علی بسپرده بر خاکش شبانه با با دوصد غوغا

فغان وآه وواویلا، امان از این غم عظما

** ** ** ** **

امیر المؤمنین در تو زکین خانه نشین گشته

مدینه ظلم بی حد بر ام

• چهارشنبه
• 15
• شهریور
• 1391
• ساعت
• 05:40
• نوشته شده توسط
• علی

باز غم عالمم اومد به سینه

میخوام با پای دل برم مدینه

دروازۀ شهر مدینه بازه

بیاین بریم به تشییع جنازه

شد عاقبت شیخ الائمه مسموم

شهید کینه شد امام مظلوم

منصور بی حیا به او جفا کرد

مدینه را دو باره کربلا کرد

عجب حکایتی داره مدینه

دلم شکایتی داره مدینه

مدینه شهر داغ وشهر دردی

مدینه بعد مصطفی چه کردی

علی زکینه گشت خانه نشین

فاطمه در تو گشته نقش زمین

تو جگر حسن را پاره کردی

جنایتا رو تو نظاره کردی

کشتی جناب زین العابدین را

هم باقرالعلوم العالمین را

شد در تو پر پر لالۀ شقایق

دیگر چرا ظلم وستم به صادق

** **

باز مدینه یه خونه رو سوزوندن

یه خونۀ نمونه رو سوزوندن

دفعه اولی که آتیش

• چهارشنبه
• 15
• شهریور
• 1391
• ساعت
• 05:42
• نوشته شده توسط
• علی

پارۀ قلب مصطفی یا امام صادق

فروغ چشم مرتضا یا امام صادق

شهید ظلم اشقیا یا امام صادق

احیا گر دین خدا یا امام صادق

چشم وچراغ فاطمه یا امام صادق

امید وآمال همه یا امام صادق

ای کشتۀ زهر جفا یا امام صادق

از ظلم مأمون دعا یا امام صادق

سوزانده شد کاشانه ات یا امام صادق

آتش گرفته خانه ات یا امام صادق

تا شعله هارا دیده ای یا امام صادق

آه از جگر کشیده ای یا امام صادق

پس یاد مادر کرده ای یا امام صادق

یادی از آن درکرده ای یا امام صادق

از میخ در یاد آمدت یا امام صادق

از سینه فریاد آمدت یا امام صادق

تا گشت آن در شعله ور یا امام صادق

ثانی زده لگد به در یا امام صادق

آن درب نیمه سوخته یا امام

• چهارشنبه
• 15
• شهریور
• 1391
• ساعت
• 05:44
• نوشته شده توسط
• علی

ای پسر فاطمه صادق آل عبا

چشم وچراغ همه صادق آل عبا

ای به خلایق ولی صادق آل عبا

صادق آل علی صادق آل عبا

سرور اهل یقین صادق آل عبا

ناشر احکام دین صادق آل عبا

وارث ختم رسل صادق آل عبا

هادی کل سبل صادق آل عبا

توئی امام ششم صادق آل عبا

ره نکنم با تو گم صادق آل عبا

زادۀ پیغمبری صادق آل عبا

امام وروشنگری صادق آل عبا

شیخ الائمه توئی صادق آل عبا

کاشف غمّه توئی صادق آل عبا

وای به منصور دون صادق آل عبا

قلب تورا کرده خون صادق آل عبا

نکرده شرم وحیا صادق آل عبا

نموده با تو جفا صادق آل عبا

که عاقبت آن پلید صادق آل عبا

تورا نوده شهید صادق آل عبا

شیعه عزا دار توست صادق آل عبا

همیشه غمخوار

• چهارشنبه
• 15
• شهریور
• 1391
• ساعت
• 05:46
• نوشته شده توسط
• علی

ای خوشه ای ز خرمن فیضت تمام علم
با منطق تو اوج گرفته مقام علم
پرواز کرده دور سرت مرغ بام علم
برپا به پای کرسی دَرست قیام علم
با صد زبان به علم کلامت سلام علم

هر جا که علم بود تو بودی امام علم
تو وارث کمال و جلال محمدی
مصداق صدق و صادق آل محمدی

میلاد دانش از نفس مشک بوی توست
آیینة تمام کمالات روی توست
یادآور رسول خدا خلق و خوی توست
دارالشفای هر دل بیمار کوی توست

پیوسته علم تشنه لب آب جوی توست
گلواژه های وحی پر از رنگ و بوی توست
علم و کمال بر سخنت بوسه می زند
آیات وحی بر دهنت بوسه می زند

دانشوران چو مرغ اسیرند رام تو
آب حیات خورده فضیلت ز جام تو
بگرفته هوش از سر دشمن هشام تو
دل نیست آن دلی ک

• چهارشنبه
• 15
• شهریور
• 1391
• ساعت
• 06:07
• نوشته شده توسط
• علی

فرزند فاطمه ششمین نور سرمدم
شیخ الائمه صادق آل پیمبرم
من آخرین امام بقیع مدینه ام
زهر جفای خصم شرر زد به سینه ام

در لحظه های آخر عمرم به زمزمه
ابراز می کنم غم دل را به فاطمه
مادر بیا و حال پریشان من ببین
از سوز زهر سینه سوزان من ببین
هنگام مرگ نام تو ذکر لبم شده
مسمومیت نه، غصه تو قاتلم شده
از یاد ماتم تو پریشان و مضطرم
مثل تو غصه دارم و هم درد حیدرم
دشمن شبانه ننگ به لوح زمانه زد
در پیش اهل خانه ام آتش به خانه زد
از درب خانه شعله آتش زبانه داشت
آن بی حیا به روی دلم داغ می گذاشت
ای وای من که هیچ زجورش ابا نکرد
از پیری و سفیدی مویم حیا نکرد
با دست بسته ام به بر کودکان من
انگار داشت از سر کین ق

• چهارشنبه
• 15
• شهریور
• 1391
• ساعت
• 06:24
• نوشته شده توسط
• علی

ای بند دل فاطمه! ای بنده­ی خالق! یا حضرت صادق!
وی مکتب پاینده­ی تو کهفِ خلایق یا حضرت صادق!

با نور احادیث تو دنیاست منوّر، ای مظهرِ حیدر!
شد نور حق از مشرق رخسار تو شارق یا حضرت صادق!

با همّت تو شرع نبی گشته جهانگیر، ای علم تو اکسیر
الحق که تویی حجّت حق مصحف ناطق یا حضرت صادق!

آیین مبین نبوی بر تو رهین است، آری که ره این است
در مکتب عشق تو شود کشف، حقایق یا حضرت صادق!

خورشید کند کسب ضیا از رخ ماهت وز طرز نگاهت
افکار تو روشن­تر از انوار مشارق یا حضرت صادق!

ای فاضل و ای کامل و ای فاطر و قاهر، وی صابر و طاهر!
ای منجی و ای باقی و ای قائم و صادق یا حضرت صادق!

هرگز نبرد بهره­ای از دین محمد، آن

• چهارشنبه
• 15
• شهریور
• 1391
• ساعت
• 06:27
• نوشته شده توسط
• علی

اگه مي بيني كه دل شيعه پر از تاب و تبه
آخه عزادار غم و داغ رئيس مذهبه
اگه لباس سياه به تن در به در مدينه ايم
سياه پوشان آخرين كبوتر مدينه ايم

پرپر شد از كين، گل شقايق
مي سوزد از درد، امام صادق
واي از غريبي(4)
*****
يه نيمه شب مدينه با تازيونه مي بردنش
جلو چشاي بچه هاش وحشيونه مي بردنش
وقتي زمين خورد روضه ي فاطميه زنده شده
انگار بازم علي جلو فاطمه شرمنده شده
به ياد ياس، پهلو شكسته
زد زير گريه، با دست بسته
واي از غريبي(4)
*****
اونا كه با زخم زبون به قلب مولا نيش زدند
بازم تو شهر مدينه يه خونه رو آتيش زدند
وقتي كه دود شعله ها از رو خونه شد بر ملا
شير خدا گريه مي كرد به حال پير كربلا
با دل سوزان

• چهارشنبه
• 15
• شهریور
• 1391
• ساعت
• 06:33
• نوشته شده توسط
• علی

بيا مادر که دلگيرم دارم از غصه مي ميرم
ديگه از ناسزا سيرم واي واي واي واي
دل من پر ز ماتم شد قدم از غصه ها خم شد
شب و روزم محرم شد واي واي واي واي

منو با خود ببر تو مادر ازاين مدينه دلم گرفته
داره چشمام کوچه ي داغ تو رو مي بينه دلم گرفته
امون اي دل (6) واي واي واي واي

غريب و بي طرفدارم که گره خورده بر کارم
دارم از غصه مي بارم واي واي واي واي
رفته از سن و سال من شده وقت زوال من
خنده دارن به حال من واي واي واي واي
شبونه مي ريزن تو خونم نامردا مي شن بلاي جونم
نميذارن اينا که حتي نمازم و من کامل بخونم
امون اي دل (6) واي واي واي واي

يه مدينه پر از دشمن کينه دارن همه از من
مي شم آماده ي رفتن واي

• چهارشنبه
• 15
• شهریور
• 1391
• ساعت
• 06:35
• نوشته شده توسط
• علی

اي دل، آخر يه روز در بقيع وا مي شه
اي دل، قرار روضه خوني ما مي شه
مي باريم، يه دعا داريم، مگه ما صاحب نداريم
رو قبرش، تا بياد مهدي، دو تا شاخه گل ميذاريم

واويلا - آه و واويلا 2 - واي
اي دل، حريم آقامون شده ويرونه
اي دل، نگاه شيعه تا ابد، حيرونه
دل خونم، زار و محزونم، به ياد آقام مي مونم
تو ختم، پسرش صادق، روضه مادر ميخونم
واويلا - آه و واويلا 2 - واي
اي دل، اگه مي بيني بي کس و دلخستن
اي دل، چهار امام ما با هم عهد بستن
روزي که، ميون کوچه، چادر زهرا خاکي شد
تو رويا، مزار پاک، اين چهار آقا خاکي شد
واويلا - آه و واويلا 2 - واي

شاعر:رضا تاجیک

• چهارشنبه
• 15
• شهریور
• 1391
• ساعت
• 06:38
• نوشته شده توسط
• علی

شيعه گرفته آبرو از مکتب افلاکي تو
شيعه حرم مي سازد آخر بر مزار خاکي تو
مي چکد روي آن قبر بي سايبان اشک صاحب زمان
واغربتا 3

پاي برهنه پشت مرکب مي دود فرزند حيدر
از شانه هاي او عبا افتاده و عمامه از سر
مي کشد بي حيا دربين کوچه ها شيخ الائمه را
واغربتا 3

شاعر:امیر حسین الفت

• چهارشنبه
• 15
• شهریور
• 1391
• ساعت
• 06:40
• نوشته شده توسط
• علی

اي سلام خدا به قبر ويران تو
چشم صاحب زمان هميشه گريان تو
آرزومند حريم توئيم سائل دست کريم توئيم
يا امام صادق (علیه السلام)3 واویلا 2

مرتضاي غريب شهر پيغمبري
بوده اي چون حسن ز عمق دل مادري
ارث غربت ز علي برده اي وسط کوچه زمين خورده اي
يا امام صادق (علیه السلام)3 واویلا 2
ام فضل لعين آمده مهماني ات
تازيانه زده به جسم نوراني ات
حق آن موي سفيد تو را داده آن خليفه با ناسزا
يا امام صادق (علیه السلام)3 واویلا 2

شاعر:رضا تاجیک

• چهارشنبه
• 15
• شهریور
• 1391
• ساعت
• 06:43
• نوشته شده توسط
• علی

پر از شميم بهشت است منبرت آقا
به بركت نفحات معطرت آقا
هنوز عطر و شميم محمدي دارد
گلِ دميده ز لب‌هاي أطهرت آقا

شبيه حضرت خاتم مدينه العلمي
علوم مي‌چكد از خاك معبرت آقا
چهار هزار حكيم و فقيه و دانشمند
رهين مكتب انديشه گسترت آقا
اشاره‌هاي نگاهت زُراره مي‌سازد
شنيدني است كرامات محضرت آقا
و ديده‌ايم به وقت جهاد انديشه
هزار مرتبه ما فتح خيبرت آقا
ببين كه شيعه‌ صبح نگاه تو هستيم
در آسمان هميشه منورت آقا
هنوز شيعه و «قال الامامُ صادق» هست
كنار چشمه‌ جاري ِ كوثرت آقا
سبد سبد گل لاله به باغ دل دارم
به احترام دل داغ پرورت آقا
نبود غير گل آه و غنچه‌ شيون
به باغ بغض گلوگير حنجرت آقا
مگر نه شيعه‌‌ تو در تن

• چهارشنبه
• 15
• شهریور
• 1391
• ساعت
• 06:52
• نوشته شده توسط
• علی

ای بهار همیشه های خدا

ای که از آسمان شدی جاری

از چه این روزها شکسته شدی

بغض داری ولی نمی باری

**

لا اقل صبر کن مسافر شب

گریه کن گریه در معابر شب

صبح صادق به جز تو کیست بگو

کیست جز تو امام بیداری

**

گاه گاهی که حرف هم داری

شهر در خواب میرود انگار

آه آقا چه میکشی با این

استخوانی که در گلو داری

**

تو بگو از کدام طائفه ای

که همیشه خدای عاطفه ای

لطف ها میکنی برای کسی

که برایت نمیکند کاری

**

پس کجایند عالمان سحر

یک نفر از چهار هزار نفر

که شبانه امام را بردند

پا برهنه به خفت و خواری

**

پس کجایند نافله خوان ها

که دل قافله به درد آمد

کی به درد میخورد پس کِی

این نمازی که هست

• شنبه
• 18
• شهریور
• 1391
• ساعت
• 13:32
• نوشته شده توسط
• علی

اشک غربت به چشم های فلک

رخت ماتم به قامت دنیا

بوی شهر مدینه پیچیده

بین هر کوچه از بهشت خدا

**

بوی غربت همیشه می آید

از سر قبر بی چراغ کسی

دل تنگ مدینه میسوزد

از تب شعله های داغ کسی

**

جان عالم فدای قبری که

غیر خورشید سایه بانش نیست

نه ضریحی نه سقف آینه ای

بر سرش غیر آسمانش نیست

**

دل من باز روضه میخواند

روضه ی غربت شقایق را

روضه ی حرمت و شکستن آن

روضه ی گریه های صادق را

**

روضه ای را که باز میخواهند

پر پروانه را بسوزانند

اصلا انگار عادت آنهاست

نیمه شب خانه را بسوزانند

**

ای امام غریب من آن شب

دشمنت داشت خنده سر میداد

با طنابی که بست دست تو را

تا کشیدند عمامه ات افتا

• شنبه
• 18
• شهریور
• 1391
• ساعت
• 13:37
• نوشته شده توسط
• علی

تو غیر جود نکردی ، ولی جفا کردند

چقدر خون به دلت قوم بی حیا کردند

تو مثل فاطمه در حقشان دعا کردی

شبیه فاطمه حق تو را ادا کردند

کشند آتش و انگار کارشان این است

درست با تو شبیه سقیفه تا کردند

تو را بدون عبا دست بسته می بردند

میان راه ندانم چه با شما کردند

چه بی ملاحظه بودند آن سیه دلها

مگر رعایت قد خم تورا کردند؟

نصیب تو شده جامی ز زهر،آقا جان

چگونه درد غریبی ت را دوا کردند

قرار بود تو هم شاه بی حرم باشی

تو را گریز غزل سمت مجتبی کردند

شاعر:میثم میزایی

• شنبه
• 18
• شهریور
• 1391
• ساعت
• 13:40
• نوشته شده توسط
• علی

بارها سینه سوزان مرا سوزاندند

وقت و بی وقت دل و جان مرا سوزاندند

هر شب و نیمه شب آزار دلم میدادند

در خفا قلب پریشان مرا سوزاندند

سر سجاده اهانت به نمازم کردند

بر لبم آیه قرآن مرا سوزاندند

پا برهنه برُبودند مرا از حرمم

حرمت پیری و عنوان مرا سوزاندند

ناسزا پیش دو چشمم که به مادر گفتند

به خدا عزت جانان مرا سوزاندند

من به دنبال سر اَستَرشان ذکر به لب

سوز ذکر لب عطشان مرا سوزاندند

از غم مادر خود بی سر و سامان شده ام

که به کوچه سر و سامان مرا سوزاندند

گرچه دیدند که بر کرب و بلا میگریم

باز هم دیده گریان مرا سوزاندند

به خدا بر جگرم زهر جفا مرحم بود

گرچه از کینه دل و جان مرا سوزاندند

• شنبه
• 18
• شهریور
• 1391
• ساعت
• 13:42
• نوشته شده توسط
• علی

از ازل دَرد به پيمانه مردان كردند

دل عاشق شده را كلبه احزان كردند

هركسي را كه به عالم سر حشمت خواهي ست

لطف كردند و شبي خادم سلطان كردند

سفره اي وسعت صدق تو گشودند به دهر

انبيا را سر احسان تو مهمان كردند

همه آفاق گرفته است به خود رنگ تو را

با وجودي كه همه فضل تو كتمان كردند

در تو ديدند ملائك صفت خالق را

علت اين است اگر، سجده به انسان كردند

بر سر سفره دونان نبرم منت نان

من همانم كه به من لطف فراوان كردند

هشتمين آينه وجه خدائي ، صد حيف

شش جهت ظلم به تو حضرت جانان كردند

دل شب بود كه گنجينه دين را بردند

عده اي كفـر صفت ، سرقت ايمان كردند

پا برهنه عقب اسب دواندند تو را

آسمان را پس ا

• شنبه
• 18
• شهریور
• 1391
• ساعت
• 13:46
• نوشته شده توسط
• علی

آتش گرفته بار دگر آشيانه ات

چون شعله ها گرفته ام امشب بهانه ات

هر گوشه اي كه مينگرم خاطرات توست

اينجا پُر است گوشه به گوشه نشانه ات

ديوار و دود و آتش و لبخندهاي شوم

حالا شده ست خانه ي من روضه خانه ات

امشب كه كودكان ز پي ام گريه ميكنند

افتاده ام به ياد تو و نازدانه ات

يك سو تويي و عمه ام و گريه هاي او

يك سو كسي كه باز زند تازيانه ات

آخر جدا شد از كفِ تو دامن علي

اي واي من شكسته مگر دست و شانه ات

شاعر:حسن لطفی

• شنبه
• 18
• شهریور
• 1391
• ساعت
• 13:50
• نوشته شده توسط
• علی

خسته و سالخورده‌ي ايام

ديگر از پا به بستر افتاده

به زمستان رسيده پائيزش

گل ياسي كه پرپر افتاده

بعد يك عمر آخر پيري

چه بلايي‌ست آمده به سرش

چه شده هر نفس برون ريزد

از دهان پاره پاره‌ي جگرش

لحظه‌ي آخر است و در بستر

گاه با گريه گاه با لبخند

تلخ و شيرين تمام خاطره‌ها

از برش مي‌روند و مي‌آيند

يادش آيد ز روزگار چه قدر

سختي و زحمت و بلا ديده

بارها خانه زندگيّ‌اش را

در هجومي ز شعله‌ها ديده

آه از آن لحظه‌اي كه نامردي

با لگد دربِ خانه را وا كرد

ناگهان در ميان دود آقا

يادي از روضه‌هاي زهرا كرد

زير لب شكوه دارد از دنيا

چه كسي ديده در سياهيِ شب

دست بسته پياده پيري را

بدوانند در پيِ م

• شنبه
• 18
• شهریور
• 1391
• ساعت
• 13:57
• نوشته شده توسط
• علی

حضرت موسي‌بن‌جعفر، گفت با اطرافيان:

در همان منزل كه صادق، داد مظلومانه جان

تا سحر، هر شب چراغ حجره‌اش، روشن كنيد

راضي از اين كار، قلب داغدار من كنيد

جاي دارد گويم اكنون، اي امام هفتمين

اين زمان، آرامگاه حضرت صادق ببين

آن حريم بي‌چراغ و خلوت و بي‌زائرش

چون كلام‌الله بي‌جلد است، قبر طاهرش

بارگاه آن جناب از كينه‌ي دشمن خراب

روز و شب در معرض باران و باد و آفتاب

در شگفتم، دشمن آيا شرم از زهرا نكرد

كاين بناي علم و تقوي را چنين ويرانه كرد

مي‌كشد غيرت مرا، اي حجت ثاني‌عشر

تا بكي مظلوم و بي‌كس، عترت خير البشر؟

دشمن از هر سو، به قصد محو قرآن در كمين

العجل، اي مجري عدل خدائي در زمين

تا بك

• شنبه
• 18
• شهریور
• 1391
• ساعت
• 14:19
• نوشته شده توسط
• علی

باز از دعای مادر نام آشنای ما

امشب بساط روضه به پا شد برای ما

خون گریه می کنند تمام ستاره ها

همراه چشم های زمین ، پا به پای ما

از بوی دود و آتش کوچه مشخّص است

بوی مدینه می دهد این گریه های ما

یک عدّه از سقیفه شبیه مغیره باز

خون کرده اند بر جگر مقتدای ما

با ریسمان و هیزم و آتش رسیده اند

تا که نمک زنند به زخم عزای ما

یک پیرمرد پای پیاده ! چه روضه ای !

خاکی به سر کنید از این ماجرای ما

شیخ الائمه و سر عریان عجیب نیست ؟

این ها شده است غصّه ی بی انتهای ما

www.beithayesookhte.blogfa.com

• یکشنبه
• 19
• شهریور
• 1391
• ساعت
• 12:49
• نوشته شده توسط
• vahid

آتش کشد زبانه ز دور و برم خدا

خاکسترش نشسته به روی سرم خدا

پور خلیلم و وسط شعله ها اسیر

ای وای از تغافل اصحاب سینه چاک

این درد غربت است به جان میخرم خدا

دشمن غرور موی سپید مرا شکست

اما کسی نبود شود یاورم خدا

بی دردسر به شخصیتم لطمه زد عدو

مستانه خنده کرد به چشم ترم خدا

بیرون مرا چگونه ز خانه کشید و برد

پیداست از کبودی بال و پرم خدا

صد شکر نیمه شب سر من بی عمامه شد

یاد غرور آن سر بی معجرم خدا

وقتی که سوی چشم مرا ضرب او گرفت

دیدم چگونه خورد زمین مادرم خدا

با دست بسته در نظر اهل خانه ام

یاد آور شکستگی حیدرم خدا

گرچه کسی نبود تماشا کند مرا

در فکر کوچه گردی آن خواهرم خدا

غم های ع

• یکشنبه
• 19
• شهریور
• 1391
• ساعت
• 13:11
• نوشته شده توسط
• علی

پیر مردی که در همین کوچه

خانه اش جنب خانه ی ما بود

مکتبی مملو از محصل داشت

باز اما غریب و تنها بود

او که شبها میان این کوچه

مثل ابر بهار می بارید

بارها در کلاس هایش گفت

حرمت خانه را نگه دارید !

بارها گفته خانه محترم است

در _آن را به زور وانکنید

نام زهرا و نام فاطمه را

بی وضو ، لحظه ای صدا نکنید

مرد می گفت یار دین باشید

اگر از شیعیان خوب منید

او همیشه موکدا می گفت

که زن باردار را نزنید

یکی از شیعیان او می گفت

مرد یکروز داده هشداری

آرزو کردهست در این شهر

روی در ها نبود مسماری

پیرمرد آب را اگر می دید

سخن از حنجر و عطش میزد

کسی از گوشواره گر می گفت

با دو دستش به صورتش میزد

• یکشنبه
• 19
• شهریور
• 1391
• ساعت
• 13:44
• نوشته شده توسط
• علی

دل شیعه ز من آرام گیرد

تشیع از تلاشم نام گیرد

به راه دین شدم راضی به این امر

که سَمّ دشمن از من کام گیرد

شاعر:مهدی پور رجب

• یکشنبه
• 19
• شهریور
• 1391
• ساعت
• 14:08
• نوشته شده توسط
• علی