چه چیزی را میخواهید جستجو کنید؟
شيعيان رهبر ما را كشتند
صادق آل عبا را كشتند
نور چشم علي و فاطمه را
وارث كربوبلا را كشتند
دل او را دل شب آزردند
از درو بام هجومش بردند
ريسمان چونكه به دستش بستند
غنچه هايش به حرم پژمردند
هرزمان رنگ جفا را مي ديد
كوچه و كرب و بلا را مي ديد
خانه اش چونكه در آتش مي سوخت
خيمه ي آل عبا را مي دید
شاعر:باسر
اي بقيع اي روز وشب روياي من
اي حريمت قرب او ادناي من
وادي توازطوي برده سبق
خاک پاکت صفحه سيناي من
اشک وچشم وسينه ودل از غمت
باده و جام و خم و ميناي من
هجر –غربت- بزم بي شمع و چراغ
هر سه يکجا گشته جانفرساي من
روز و شب از دوريت اي با صفا
اشک در چشم و به لب آواي من
نور زهرا آن مه مدفون تو
چلچراغ خلوت شبهاي من
خاک پاي مجتبايت اي بقيع
مرحمي بر اين دل شيداي من
ناله هاي سيد سجاد تو
شد شررافروخت سر تا پاي من
قبر باقر گر ندارد بقعه اي
ليک باشد جنت الماواي من
گردي از خاک قدوم صادقت
توتياي چشم نابيناي من
جان دهم بهر وصال کوي تو
آري آري اين بود سوداي من
صد چو شيرين در رهت فرهاد وش
ص
فرزند فاطمه ششمین نور سرمدم
شیخ الائمه صادق آل پیمبرم
من آخرین امام بقیع مدینه ام
زهر جفای خصم شرر زد به سینه ام
در لحظه های آخر عمرم به زمزمه
ابراز می کنم غم دل را به فاطمه
مادر بیا و حال پریشان من ببین
از سوز زهر سینه سوزان من ببین
هنگام مرگ نام تو ذکر لبم شده
مسمومیت نه، غصه تو قاتلم شده
از یاد ماتم تو پریشان و مضطرم
مثل تو غصه دارم و هم درد حیدرم
دشمن شبانه ننگ به لوح زمانه زد
در پیش اهل خانه ام آتش به خانه زد
از درب خانه شعله آتش زبانه داشت
آن بی حیا به روی دلم داغ می گذاشت
ای وای من که هیچ زجورش ابا نکرد
از پیری و سفیدی مویم حیا نکرد
با دست بسته ام به بر کودکان من
انگار داشت از سر کین ق
در عزای صادق آل رسول
تسلیت بادا به زهرای بتول
شهر یثرب کربلاست فاطمه صاحبعزاست
حجت خلاق سرمد کشته شد
صادق آل محمد کشته شد
شهر یثرب کربلاست فاطمه صاحبعزاست
بارها و بارها و بارها
دیده از منصور دون آزارها
شهر یثرب کربلاست فاطمه صاحبعزاست
در دل شب آن شهید بیگناه
دستبسته رفته سوی قتلگاه
شهر یثرب کربلاست فاطمه صاحبعزاست
یوسف زهرا به قلب چاکچاک
گشته پنهان پیکرش در زیر خاک
شهر یثرب کربلاست فاطمه صاحبعزاست
شیعه مثل مشعل افروخته
دور قبر بیچراغش سوخته
شهر یثرب کربلاست فاطمه صاحبعزاست
تا قیامت نالهاش بر گوش ماست
چوبۀ تابوت او بر دوش ماست
شهر یثرب کربلاست فاطمه صاحبعزاست
شا
اگه مي بيني كه دل شيعه پر از تاب و تبه
آخه عزادار غم و داغ رئيس مذهبه
اگه لباس سياه به تن در به در مدينه ايم
سياه پوشان آخرين كبوتر مدينه ايم
پرپر شد از كين، گل شقايق
مي سوزد از درد، امام صادق
واي از غريبي(4)
*****
يه نيمه شب مدينه با تازيونه مي بردنش
جلو چشاي بچه هاش وحشيونه مي بردنش
وقتي زمين خورد روضه ي فاطميه زنده شده
انگار بازم علي جلو فاطمه شرمنده شده
به ياد ياس، پهلو شكسته
زد زير گريه، با دست بسته
واي از غريبي(4)
*****
اونا كه با زخم زبون به قلب مولا نيش زدند
بازم تو شهر مدينه يه خونه رو آتيش زدند
وقتي كه دود شعله ها از رو خونه شد بر ملا
شير خدا گريه مي كرد به حال پير كربلا
با دل سوزان
حضرت صادق مگر فرزند پيغمبر نبود
يا مگر ريحانه صديقه اطهر نبود
با چه تقصير وگنه بر خانه اش آتبش زدند
اجر نشر دانش او شعله آذر نبود
اجر وپاداش رسول وعترت مظلوم او
در دل شب حمله بر باب الله اکبر نبود
نيمه شب کز خانه مي بر دند صاحب خانه را
بر روی دوشش عبا ، عمامه اش بر سر نبود
از برای بردن مولا کس از ابن ربيع
سنگدل تر ، بی حياتر بلکه ظالم تر نبود
او پياده می دويد واين به اسب خود سوار
گوئيا در سينه تنگش نفس ديگر نبود
ديدن بابا در آن حالت پسررا می کشد
خوب شد همراه بابا موسی جعفر نبود
از شرار زهر مثل شمع سوزان آب شد
غير تصويری به جا زان نازنين پيکر نبود
پاره پاره قلبش از انگور زهر آلو
اي دل، آخر يه روز در بقيع وا مي شه
اي دل، قرار روضه خوني ما مي شه
مي باريم، يه دعا داريم، مگه ما صاحب نداريم
رو قبرش، تا بياد مهدي، دو تا شاخه گل ميذاريم
واويلا - آه و واويلا 2 - واي
اي دل، حريم آقامون شده ويرونه
اي دل، نگاه شيعه تا ابد، حيرونه
دل خونم، زار و محزونم، به ياد آقام مي مونم
تو ختم، پسرش صادق، روضه مادر ميخونم
واويلا - آه و واويلا 2 - واي
اي دل، اگه مي بيني بي کس و دلخستن
اي دل، چهار امام ما با هم عهد بستن
روزي که، ميون کوچه، چادر زهرا خاکي شد
تو رويا، مزار پاک، اين چهار آقا خاکي شد
واويلا - آه و واويلا 2 - واي
شاعر:رضا تاجیک
می سوزم اگر از سوزش تب
من عمرم به پایان آمد امشب
دارم این زمزمه ، ای یاور همه
مادر یافاطمه ، مادر یا فاطمه
مادر یا فاطمه(2)
مادر صادق تو گشته راحت
راحت گشته از جور وشقاوت
منصور دون مرا، داده زهر جفا
مادر یافاطمه ، مادر یا فاطمه
مادر یا فاطمه(2)
آتش زد عدو کاشانه ام را
سوزاند آن ستمگر خانه ام را
اشکم شد از بصر، از یاد میخ در
مادر یافاطمه ، مادر یا فاطمه
مادر یا فاطمه(2)
نیمه شب عدویم وحشیانه
وارد گشته از دیوار خانه
بردندم بی ردا، مانند مرتضی
مادر یافاطمه ، مادر یا فاطمه
مادر یا فاطمه(2)
دشمن روی مرکب من پیاده
یک لحظه به من مهلت نداده
بستندم بارسن، مثل ابالحسن
مادر یافاطمه
شيعه گرفته آبرو از مکتب افلاکي تو
شيعه حرم مي سازد آخر بر مزار خاکي تو
مي چکد روي آن قبر بي سايبان اشک صاحب زمان
واغربتا 3
پاي برهنه پشت مرکب مي دود فرزند حيدر
از شانه هاي او عبا افتاده و عمامه از سر
مي کشد بي حيا دربين کوچه ها شيخ الائمه را
واغربتا 3
شاعر:امیر حسین الفت
شهر مدینه کرب و بلا شد
زهرا در آنجا صاحب عزا شد
قرآن نـاطق، جـان داده مظلوم
امام صادق، گردیده مسموم
در یـاری دیـن بـا قلب مغموم
امام صادق، گردیده مسموم
****
خون گشته دلها یکسر ز داغش
از تربت بیشمع و چراغش
مظلـومی او، گـردیـده معـلوم
امام صادق، گردیده مسموم
****
با آنکه یار قرآن و دین بود
مانند جدّش خانهنشین بود
از حقّ خود بـود، پیوسته محروم
امام صادق، گردیده مسموم
****
در یاری دین بیجرم و تقصیر
گاهی به زهر و گاهی به شمشیر
ظلم به عترت بوده است مرسوم
امام صادق، گردیده مسموم
****
خون گشته جاری از چشم امّت
بقیۀ الله سرت سلامت
قـرآن نـاطق جـان داده مظلوم
امام صادق، گردیده مسموم
****
عالم همه د
اي سلام خدا به قبر ويران تو
چشم صاحب زمان هميشه گريان تو
آرزومند حريم توئيم سائل دست کريم توئيم
يا امام صادق (علیه السلام)3 واویلا 2
مرتضاي غريب شهر پيغمبري
بوده اي چون حسن ز عمق دل مادري
ارث غربت ز علي برده اي وسط کوچه زمين خورده اي
يا امام صادق (علیه السلام)3 واویلا 2
ام فضل لعين آمده مهماني ات
تازيانه زده به جسم نوراني ات
حق آن موي سفيد تو را داده آن خليفه با ناسزا
يا امام صادق (علیه السلام)3 واویلا 2
شاعر:رضا تاجیک
آن طایر بهشتی تنها در آشیانه
چون شمع در دل شب می سوخت عاشقانه
سوزش شرار سینه ذکرش ترانۀ دل
آهش به اوج افلاک اشکش به رخ روانه
کی دیده زاهدی را وقت عبادت شب
با دست بسته دشمن بیرون برد زخانه
او با کهولت سن بادقامت خمیده
این با قساوت قلب در دست تازیانه
کاهیده شد تن او کز بهر کشتن او
منصور لحظه لحظه بگرفت از او بهانه
آن زادۀ پیمبر ارثیه اش زحیدر
این بود کز سرایش آتش کشد زبانه
هرچند خانه اش سوخت از دو دو شعله افروحت
دیگر نخورد سیلی یارش در آستانه
آوخ که کشت منصور اورا به زهر انگور
دردا که گشت خاموش آن گریۀ شبانه
هفتاد سال عمرش هفتاد سال غم بود
هر لحظه دید بیداد از فتنۀ زمانه
آن عزت
تو غیر جود نکردی ، ولی جفا کردند
چقدر خون به دلت قوم بی حیا کردند
تو مثل فاطمه در حقشان دعا کردی
شبیه فاطمه حق تو را ادا کردند
کشند آتش و انگار کارشان این است
درست با تو شبیه سقیفه تا کردند
تو را بدون عبا دست بسته می بردند
میان راه ندانم چه با شما کردند
چه بی ملاحظه بودند آن سیه دلها
مگر رعایت قد خم تورا کردند؟
نصیب تو شده جامی ز زهر،آقا جان
چگونه درد غریبی ت را دوا کردند
قرار بود تو هم شاه بی حرم باشی
تو را گریز غزل سمت مجتبی کردند
شاعر:میثم میزایی
وقتی که خونه شو سوزوندن یاد مادر افتاد
اون وقتی که دستاشو بستن یاد حیدر افتاد
میون آتش تو خونه بیاد کربلا بود
به یاد خیمه ای اتش زده در نوا بود
ناله می زد به یاد زین العا بدین وزینب
گریه می کرد به یاد بچه ها در اون دل شب
از کوچه های مدینه آقا رو می کشوندن
برهنه سر برهنه پا مولا رو می دوندن
با دست بسته می دوید یاد رقیه می کرد
لعنت ونفرین برای بنی امیه می کرد
نیمه شب از دیوار درون خونه اش پریدن
سجادۀ نمازشو از زیر پاش کشیدن
از تو کوچه می بردنش به یاد مادرافتاد
یاد کتک خوردنش از قنفذ کافر افتاد
از تو کوچه می بردنش به یاد سیلی افتاد
به یاد گوش پاره و صورت نیلی افتاد
به وقت احتضار د
آتش گرفته بار دگر آشيانه ات
چون شعله ها گرفته ام امشب بهانه ات
هر گوشه اي كه مينگرم خاطرات توست
اينجا پُر است گوشه به گوشه نشانه ات
ديوار و دود و آتش و لبخندهاي شوم
حالا شده ست خانه ي من روضه خانه ات
امشب كه كودكان ز پي ام گريه ميكنند
افتاده ام به ياد تو و نازدانه ات
يك سو تويي و عمه ام و گريه هاي او
يك سو كسي كه باز زند تازيانه ات
آخر جدا شد از كفِ تو دامن علي
اي واي من شكسته مگر دست و شانه ات
شاعر:حسن لطفی
مدینه شهر پیغمبر شده غرق عزا آخر
یتیم از کینۀ منصور شد آخر موسی جعفر
فغان وآه وواویلا، امان از این غم عظما
** ** ** **
رئیس مذهب شیعه فدای دین وقر« شد
زداغ حضرت صادق پیمبر دیده گریان شد
مدینه دیدۀ زهرا از این ماتم چو دریا شد
ببین باردگر درتو چه غوغائی که بر پا شد
فغان وآه وواویلا، امان از این غم عظما
** ** *** ** **
مدینه خاطرتلخی زتو دارم در این دنیا
که درتو خورده سیلی بر عذار حضرت زهرا
شهیده شد سر انجام آن یگانه دختر طاها
علی بسپرده بر خاکش شبانه با با دوصد غوغا
فغان وآه وواویلا، امان از این غم عظما
** ** ** ** **
امیر المؤمنین در تو زکین خانه نشین گشته
مدینه ظلم بی حد بر ام
باز غم عالمم اومد به سینه
میخوام با پای دل برم مدینه
دروازۀ شهر مدینه بازه
بیاین بریم به تشییع جنازه
شد عاقبت شیخ الائمه مسموم
شهید کینه شد امام مظلوم
منصور بی حیا به او جفا کرد
مدینه را دو باره کربلا کرد
عجب حکایتی داره مدینه
دلم شکایتی داره مدینه
مدینه شهر داغ وشهر دردی
مدینه بعد مصطفی چه کردی
علی زکینه گشت خانه نشین
فاطمه در تو گشته نقش زمین
تو جگر حسن را پاره کردی
جنایتا رو تو نظاره کردی
کشتی جناب زین العابدین را
هم باقرالعلوم العالمین را
شد در تو پر پر لالۀ شقایق
دیگر چرا ظلم وستم به صادق
** **
باز مدینه یه خونه رو سوزوندن
یه خونۀ نمونه رو سوزوندن
دفعه اولی که آتیش
پارۀ قلب مصطفی یا امام صادق
فروغ چشم مرتضا یا امام صادق
شهید ظلم اشقیا یا امام صادق
احیا گر دین خدا یا امام صادق
چشم وچراغ فاطمه یا امام صادق
امید وآمال همه یا امام صادق
ای کشتۀ زهر جفا یا امام صادق
از ظلم مأمون دعا یا امام صادق
سوزانده شد کاشانه ات یا امام صادق
آتش گرفته خانه ات یا امام صادق
تا شعله هارا دیده ای یا امام صادق
آه از جگر کشیده ای یا امام صادق
پس یاد مادر کرده ای یا امام صادق
یادی از آن درکرده ای یا امام صادق
از میخ در یاد آمدت یا امام صادق
از سینه فریاد آمدت یا امام صادق
تا گشت آن در شعله ور یا امام صادق
ثانی زده لگد به در یا امام صادق
آن درب نیمه سوخته یا امام
دل شیعه ز من آرام گیرد
تشیع از تلاشم نام گیرد
به راه دین شدم راضی به این امر
که سَمّ دشمن از من کام گیرد
شاعر:مهدی پور رجب
ای پسر فاطمه صادق آل عبا
چشم وچراغ همه صادق آل عبا
ای به خلایق ولی صادق آل عبا
صادق آل علی صادق آل عبا
سرور اهل یقین صادق آل عبا
ناشر احکام دین صادق آل عبا
وارث ختم رسل صادق آل عبا
هادی کل سبل صادق آل عبا
توئی امام ششم صادق آل عبا
ره نکنم با تو گم صادق آل عبا
زادۀ پیغمبری صادق آل عبا
امام وروشنگری صادق آل عبا
شیخ الائمه توئی صادق آل عبا
کاشف غمّه توئی صادق آل عبا
وای به منصور دون صادق آل عبا
قلب تورا کرده خون صادق آل عبا
نکرده شرم وحیا صادق آل عبا
نموده با تو جفا صادق آل عبا
که عاقبت آن پلید صادق آل عبا
تورا نوده شهید صادق آل عبا
شیعه عزا دار توست صادق آل عبا
همیشه غمخوار
عدو هر دم مرا آزار کرده
به زهرش جسمِ من بیمار کرده
بیا مادر به کنجِ آشیانم
که بی یاری هوای یار کرده
شاعر:مهدی پور رجب
دارم برای رنگِ تنت گریه می كنم
پایِ نفس نفس زدنت گریه می كنم
باور كنیم حرمت تو مستدام بود؟
یا بردن تو بردنِ با احترام بود؟
باور كنیم شأن تو را رَد نكرده است؟
این بد دهانِ شهر به تو بد نكرده است؟
گرد و غبار، روی تو ای یار ریختند
روی سر تو از در و دیوار ریختند
هر چند بین كوچه تنت را كشید و بُرد
دستِ كسی به رویِ زن و بچه ات نخورد
باران تیر و نیزه نصیب تنت نشد
دست كسی مزاحم پیراهنت نشد
این سینه ات مكان نشست كسی نشد
دیگر سر تو دست به دست كسی نشد
شاعر:علی اکبر لطیفیان
ای خوشه ای ز خرمن فیضت تمام علم
با منطق تو اوج گرفته مقام علم
پرواز کرده دور سرت مرغ بام علم
برپا به پای کرسی دَرست قیام علم
با صد زبان به علم کلامت سلام علم
هر جا که علم بود تو بودی امام علم
تو وارث کمال و جلال محمدی
مصداق صدق و صادق آل محمدی
میلاد دانش از نفس مشک بوی توست
آیینة تمام کمالات روی توست
یادآور رسول خدا خلق و خوی توست
دارالشفای هر دل بیمار کوی توست
پیوسته علم تشنه لب آب جوی توست
گلواژه های وحی پر از رنگ و بوی توست
علم و کمال بر سخنت بوسه می زند
آیات وحی بر دهنت بوسه می زند
دانشوران چو مرغ اسیرند رام تو
آب حیات خورده فضیلت ز جام تو
بگرفته هوش از سر دشمن هشام تو
دل نیست آن دلی ک
ای بند دل فاطمه! ای بندهی خالق! یا حضرت صادق!
وی مکتب پایندهی تو کهفِ خلایق یا حضرت صادق!
با نور احادیث تو دنیاست منوّر، ای مظهرِ حیدر!
شد نور حق از مشرق رخسار تو شارق یا حضرت صادق!
با همّت تو شرع نبی گشته جهانگیر، ای علم تو اکسیر
الحق که تویی حجّت حق مصحف ناطق یا حضرت صادق!
آیین مبین نبوی بر تو رهین است، آری که ره این است
در مکتب عشق تو شود کشف، حقایق یا حضرت صادق!
خورشید کند کسب ضیا از رخ ماهت وز طرز نگاهت
افکار تو روشنتر از انوار مشارق یا حضرت صادق!
ای فاضل و ای کامل و ای فاطر و قاهر، وی صابر و طاهر!
ای منجی و ای باقی و ای قائم و صادق یا حضرت صادق!
هرگز نبرد بهرهای از دین محمد، آن
خونین دلی که با تو ستمگر به سر بَرَد
سر می برد، ولیک به خونِ جگر برد
آن جا که هیچ لب به حمایت نگشت باز
مظلوم، داوری به برِ دادگر برد
بر خانه ام اگر زدی آتش مرا چه باک
این گونه ارث مادر خود را پسر برد
مزدور خویش را ز چه گفتی که نیمه شب
از نزد چند کودک لرزان پدر برد
کردند دست خویش به سوی خدا بلند
تا بابشان ز دست عدو جان به در برد
دیگر امید آمدن من کسی نداشت
یک تن نبود در بر آنان خبر برد
ای دادگر! خدای غیور، این روا مدار
تا نام پاک مادر ما، بی پدر برد
شاعر:علی انسانی
بيا مادر که دلگيرم دارم از غصه مي ميرم
ديگه از ناسزا سيرم واي واي واي واي
دل من پر ز ماتم شد قدم از غصه ها خم شد
شب و روزم محرم شد واي واي واي واي
منو با خود ببر تو مادر ازاين مدينه دلم گرفته
داره چشمام کوچه ي داغ تو رو مي بينه دلم گرفته
امون اي دل (6) واي واي واي واي
غريب و بي طرفدارم که گره خورده بر کارم
دارم از غصه مي بارم واي واي واي واي
رفته از سن و سال من شده وقت زوال من
خنده دارن به حال من واي واي واي واي
شبونه مي ريزن تو خونم نامردا مي شن بلاي جونم
نميذارن اينا که حتي نمازم و من کامل بخونم
امون اي دل (6) واي واي واي واي
يه مدينه پر از دشمن کينه دارن همه از من
مي شم آماده ي رفتن واي
به غمزه ای نظرت صد مه و ستاره کشید
نظارۀ تو ابوحمزه و زراره کشید
غریب هستی و چون مادرت نشد آقا
سر مزار شما گنبد و مناره کشید
به زخم های دلت مرهمی نشد پیدا
که زهر از جگرت طرح پاره پاره کشید
تو را میان دعا، بی نمازها بردند
تو را پیاده به کوچه یکی سواره کشید
میان کوچه تن خسته ات زمین تا خورد
نکرد رحمی و دشمن تو را دوباره کشید
سریع خانه برو دختر تو ترسیده است
که ارث مادریت را کسی شراره کشید
گرفته خانۀ تو رنگ خیمه های حسین
دوباره گریۀ چشمت به سوگواره کشید
دوباره آتش و خیمه غروب عاشورا
دوباره کرببلا را به استعاره کشید
تمام اهل و عیالش فرار می کردند
و دختری که خودش را به یک کناره کشید
به چند زخم پدر
پر از شميم بهشت است منبرت آقا
به بركت نفحات معطرت آقا
هنوز عطر و شميم محمدي دارد
گلِ دميده ز لبهاي أطهرت آقا
شبيه حضرت خاتم مدينه العلمي
علوم ميچكد از خاك معبرت آقا
چهار هزار حكيم و فقيه و دانشمند
رهين مكتب انديشه گسترت آقا
اشارههاي نگاهت زُراره ميسازد
شنيدني است كرامات محضرت آقا
و ديدهايم به وقت جهاد انديشه
هزار مرتبه ما فتح خيبرت آقا
ببين كه شيعه صبح نگاه تو هستيم
در آسمان هميشه منورت آقا
هنوز شيعه و «قال الامامُ صادق» هست
كنار چشمه جاري ِ كوثرت آقا
سبد سبد گل لاله به باغ دل دارم
به احترام دل داغ پرورت آقا
نبود غير گل آه و غنچه شيون
به باغ بغض گلوگير حنجرت آقا
مگر نه شيعه تو در تن
آئینه بود و سنگْ دلش را شكسته بود
عمری به پایِ لحظه ی مرگش نشسته بود
آن شب دلش برای زیارت گرفته بود
از شوقِ وصل، بندِ دل از هم گسسته بود
صادق ترین سروده ی دیوان كردگار
از آن همه دروغ از آن شهر خسته بود
تكرار قصه ی علی و بند و كوچه هاست
روشن ترین دلیل همان دست بسته بود
پای پیاده در پی مركب امام عشق
انگار روی اسب، مغیره نشسته بود
بر خاك خورد و گفت كه ای وای مادرم!
آن شب، شبِ زیارت پهلو شكسته بود
شاعر:محمد ناصری
افتاده خزان در چمن حضرت صادق
یثرب شده بیت الحزن حضرت صادق
افسوس که از آتش زهر ستم خصم
شد آب تمام بدن حضرت صادق
بالله قسم اهل مدینه نشنیدند
جز حرف خدا از دهن حضرت صادق
افسوس که دیگر عرق مرگ نشسته
بر برگ گل یاسمن حضرت صادق
سر تا به قدم گوش شده شهر مدینه
در آرزوی یک سخن حضرت صادق
جا دارد اگر در غم آن پیکر رنجور
خون گریه کند پیرهن حضرت صادق
مسموم شد از زهر، ولی زیر سم اسب
پامال نگردید تن حضرت صادق
گردید درِ غصّه به روی همگان باز
شد بسته چو بند کفن حضرت صادق
قبر و حرم و زائر او هر سه غریبند
در شهر و دیار و وطن حضرت صادق
"میثم" همه گریان حسین اند اگر چه
گریند به یاد محن حضرت صادق
شاعر:غلامرضا سازگار
