شهادت امام جعفر صادق

شعله ها پشت در خانه ی حق برپا شد
زنده یکبار دگر داغ غم زهرا شد
گویی آتش زدن خانه در اینجا رسم است
خانه هایی که در آن نام علی احیا شد
دست بسته دل شب هستی ما را بردند
پسر فاطمه را بار دگر آزردند
خانه ی فاطمه را بار دگر سوزاندند
بی عمامه پسر شیر خدا را بردند
موسپید است دگر از تب و تاب افتاده
روی دستش چو علی رد طناب افتاده
دیده گریان شده یکبار دگر، مطمئنم
یاد لب تشنگی طفل رباب افتاده
پشت مرکب بخدا از نفس افتاد دگر
نیمه ی شب بخدا از نفس افتاد دگر
پشت مرکب بخدا یاد غم کرببلاست
یاد زینب بخدا از نفس افتاد دگر
شاعر:ناصر شهریاری

• پنج شنبه
• 30
• آذر
• 1391
• ساعت
• 09:14
• نوشته شده توسط
• یحیی

غزل برای مدینه به وزن ماتم شد
ردیف شد غم قافیه داشتم غم شد
دوباره دست امیری طناب را حس کرد
و صادقانه بگویم علی مجسم شد
دوباره شهر غزل بوی سوختن می داد
شبیه حادثۀ کوچه! هم نشد، هم شد
نشد- زمان علی ناسزا نمی گفتند
اگر چه بی ادبی ها به اسم اعظم شد
و شد- به خاطر این که از آسمان مردی
«زمینه های زمین خوردنش فراهم شد»
شاعر:حسین رستمی

• شنبه
• 2
• دی
• 1391
• ساعت
• 14:35
• نوشته شده توسط
• یحیی

ای بهار همیشه های خدا

ای که از آسمان شدی جاری

از چه این روزها شکسته شدی

بغض داری ولی نمی باری

**

لا اقل صبر کن مسافر شب

گریه کن گریه در معابر شب

صبح صادق به جز تو کیست بگو

کیست جز تو امام بیداری

**

گاه گاهی که حرف هم داری

شهر در خواب میرود انگار

آه آقا چه میکشی با این

استخوانی که در گلو داری

**

تو بگو از کدام طائفه ای

که همیشه خدای عاطفه ای

لطف ها میکنی برای کسی

که برایت نمیکند کاری

**

پس کجایند عالمان سحر

یک نفر از چهار هزار نفر

که شبانه امام را بردند

پا برهنه به خفت و خواری

**

پس کجایند نافله خوان ها

که دل قافله به درد آمد

کی به درد میخورد پس کِی

این نمازی که هست

• شنبه
• 18
• شهریور
• 1391
• ساعت
• 13:32
• نوشته شده توسط
• علی

ای كوی تو، كعبه ی خلایق‏
طالع ز رخ تو، صبح صادق
‏ای پایه منبرت فراتر
از کرسی هفت چرخ اختر
تا نام ز ماه و مهر بوده است
خاک در تو ، سپهر بوده است
گفته‏ است خرد، بس آفرینت
صد ها چو «هشام»، خوشه چینت
‏گردش، ز فلك، اشاره از تو
استاد خرد، «زراره» از تو
چون «مومن طاق» از تو آموخت
لب بر لب هر چه مدعی دوخت
‏اندیشه هر آن چه بود مجمل‏
بشنید مفصل از «مُفضّل»
گر طالع «بُختری» خجسته‏ است‏
در حلقه‏ ی درس تو نشسته ا‏ست‏
كی مكتب تو، نظیر دارد؟
صدها چو «ابوبصیر» دارد
تا مشعل علم، «جابر» افروخت‏
بس نكته، خرد كه از وی آموخت‏
شد شهره به دهر، مذهب تو
«حمران» و «ابان» و مكتب تو
فانی نه، كه جاودانه‏ ای تو
دریایی و بی

• پنج شنبه
• 19
• بهمن
• 1391
• ساعت
• 14:43
• نوشته شده توسط
• یحیی

اشک غربت به چشم های فلک

رخت ماتم به قامت دنیا

بوی شهر مدینه پیچیده

بین هر کوچه از بهشت خدا

**

بوی غربت همیشه می آید

از سر قبر بی چراغ کسی

دل تنگ مدینه میسوزد

از تب شعله های داغ کسی

**

جان عالم فدای قبری که

غیر خورشید سایه بانش نیست

نه ضریحی نه سقف آینه ای

بر سرش غیر آسمانش نیست

**

دل من باز روضه میخواند

روضه ی غربت شقایق را

روضه ی حرمت و شکستن آن

روضه ی گریه های صادق را

**

روضه ای را که باز میخواهند

پر پروانه را بسوزانند

اصلا انگار عادت آنهاست

نیمه شب خانه را بسوزانند

**

ای امام غریب من آن شب

دشمنت داشت خنده سر میداد

با طنابی که بست دست تو را

تا کشیدند عمامه ات افتا

• شنبه
• 18
• شهریور
• 1391
• ساعت
• 13:37
• نوشته شده توسط
• علی

بنال ای دل که شور غم بپا شد
مدینه سر به سر ماتم سرا شد
بدشت سینه بذر غم بکارید
که سوگ حضرت صادق بپا شد
زطوفان حوادث کشتی ، علم
در امواج بلا بی ناخدا شد
چراغ روشن بزم محبت
خموش از صرصر جور و جفا شد
زبیداد و ستمکاری منصور
رئیس مذهب شیعه فدا شد
گرفته گرد غم کرسی دانش
جهان علم غرق در عزا شد
امام صادق از بیداد منصور
شهید مکتب دین خدا شد
زغم آینه دلها شکسته
قلوب اهل دل ماتم سرا شد

• دوشنبه
• 7
• اسفند
• 1391
• ساعت
• 17:38
• نوشته شده توسط
• یحیی

بارها سینه سوزان مرا سوزاندند

وقت و بی وقت دل و جان مرا سوزاندند

هر شب و نیمه شب آزار دلم میدادند

در خفا قلب پریشان مرا سوزاندند

سر سجاده اهانت به نمازم کردند

بر لبم آیه قرآن مرا سوزاندند

پا برهنه برُبودند مرا از حرمم

حرمت پیری و عنوان مرا سوزاندند

ناسزا پیش دو چشمم که به مادر گفتند

به خدا عزت جانان مرا سوزاندند

من به دنبال سر اَستَرشان ذکر به لب

سوز ذکر لب عطشان مرا سوزاندند

از غم مادر خود بی سر و سامان شده ام

که به کوچه سر و سامان مرا سوزاندند

گرچه دیدند که بر کرب و بلا میگریم

باز هم دیده گریان مرا سوزاندند

به خدا بر جگرم زهر جفا مرحم بود

گرچه از کینه دل و جان مرا سوزاندند

• شنبه
• 18
• شهریور
• 1391
• ساعت
• 13:42
• نوشته شده توسط
• علی

ای دریغ آن گلبن بی خار رفت
نغمه خوان گلشن اسرار رفت
تا ندای ارجعی را گوش کرد
در زمان جام شهادت نوش کرد
چون هزار آوا سوی گلزار رفت
نغمه خوان تا خلوت دلدار رفت
ای دلت مشکوة انوار وجود
رازدان عالم غیب و شهود
از تو بنیان شریعت استوار
از تو آئین حقیقت پایدار
مدعی تا تاخت در ایوان تو
حجتش باطل شد از برهان تو
آفتابا ترک این گلشن کنی
تا که تحت الارض را روشن کنی
ای زتو آیین حق را اعتبار
جاودانی جاودان ، در روزگار
تا در آیند از پی هم صبح وشام
بر تو و بر تربت پاکت سلام

شاعر:محمود شاهرخی

• سه شنبه
• 8
• اسفند
• 1391
• ساعت
• 05:31
• نوشته شده توسط
• یحیی

از ازل دَرد به پيمانه مردان كردند

دل عاشق شده را كلبه احزان كردند

هركسي را كه به عالم سر حشمت خواهي ست

لطف كردند و شبي خادم سلطان كردند

سفره اي وسعت صدق تو گشودند به دهر

انبيا را سر احسان تو مهمان كردند

همه آفاق گرفته است به خود رنگ تو را

با وجودي كه همه فضل تو كتمان كردند

در تو ديدند ملائك صفت خالق را

علت اين است اگر، سجده به انسان كردند

بر سر سفره دونان نبرم منت نان

من همانم كه به من لطف فراوان كردند

هشتمين آينه وجه خدائي ، صد حيف

شش جهت ظلم به تو حضرت جانان كردند

دل شب بود كه گنجينه دين را بردند

عده اي كفـر صفت ، سرقت ايمان كردند

پا برهنه عقب اسب دواندند تو را

آسمان را پس ا

• شنبه
• 18
• شهریور
• 1391
• ساعت
• 13:46
• نوشته شده توسط
• علی

آن که سرو بوستان مصطفی ست
شمع جمع دودمان مرتضاست
چون نگین در خاتم دین زیور است
صادق آل محمد جعفر است
مؤمنان را در شریعت مقتداست
رهروان را در طریقت رهنماست
جان پاکش مطلع انوار غیب
سینه اش گنجینه اسرار غیب
صد بهار از باغ خلقش شمّه ای
صد کتاب از مدحش شرذمه ای
موج ها از بحر جان انگیخته
عقل و ایمان را به هم آمیخته
موجی از دریای علمش هفت بحر
گردی از سامان کویش هفت شهر
اهل دانش ریزه خوار خان اوست
بر سرخان کرم مهمان اوست
فعل او معیار حق ، قولش صواب
منطق شیوای او فضل الخطاب
در بحار معرفت غوّاص بود
عارفان را مقتدای خاص بود
ذرّه ای از تاب رویش آفتاب
رشحه ای از طبع فیّاضش سحاب
کاشف الاسرار در آفاق بود
شار

• سه شنبه
• 8
• اسفند
• 1391
• ساعت
• 05:34
• نوشته شده توسط
• یحیی

چنان پیچیده در نای زمان فریاد یا زهرا
که داده خرمن هستی ما بر باد یا زهرا
سرت بادا سلامت ای گل گلزار پیغمبر
که بلبل از غم گل از نفس افتاد یا زهرا
بهار ما مبدّل بر عزا گردید و فرزندت
شده مسموم زهر کینه از بیداد یا زهرا
به یاد پهلوی شکسته و آن سینه مجروح
بسان نی چنان نالید تا جان داد یازهرا
در کاشانه اش از آتش بیداد می سوزد
بجرم اینکه میباشد تو را اولاد یازهرا
سرو پای برهنه نیمه شب می برد
آن جانی پیاده بر در آن جانی جلاد یا زهرا
زدرد بازوان خسته تو حضرت صادق
به یاد تازیانه خوردنت افتاد یازهرا
شاعر:ژولیده نیشابوری

• سه شنبه
• 8
• اسفند
• 1391
• ساعت
• 05:48
• نوشته شده توسط
• یحیی

خسته و سالخورده‌ي ايام

ديگر از پا به بستر افتاده

به زمستان رسيده پائيزش

گل ياسي كه پرپر افتاده

بعد يك عمر آخر پيري

چه بلايي‌ست آمده به سرش

چه شده هر نفس برون ريزد

از دهان پاره پاره‌ي جگرش

لحظه‌ي آخر است و در بستر

گاه با گريه گاه با لبخند

تلخ و شيرين تمام خاطره‌ها

از برش مي‌روند و مي‌آيند

يادش آيد ز روزگار چه قدر

سختي و زحمت و بلا ديده

بارها خانه زندگيّ‌اش را

در هجومي ز شعله‌ها ديده

آه از آن لحظه‌اي كه نامردي

با لگد دربِ خانه را وا كرد

ناگهان در ميان دود آقا

يادي از روضه‌هاي زهرا كرد

زير لب شكوه دارد از دنيا

چه كسي ديده در سياهيِ شب

دست بسته پياده پيري را

بدوانند در پيِ م

• شنبه
• 18
• شهریور
• 1391
• ساعت
• 13:57
• نوشته شده توسط
• علی

نیمه شب دشمن مرا ، تا میان خانه زد
بال پرواز مرا در میانه لانه زد
در حریم امن من ، آمد و او آتش بدست
هم جسارت ها نمود ، هم نمازم را شکست
در سکوت کوچه ها ، دل شکسته می روم
بی عمامه بی عبا ، دست بسته می روم

• سه شنبه
• 8
• اسفند
• 1391
• ساعت
• 05:57
• نوشته شده توسط
• یحیی

زهر منصور لعین پر جفا
کرد ارکان هدایت را فنا
ناله زد جبریل در ارض و سما
رهبر دین محمد کشته شد
صادق آل محمد کشته شد
وارث علم امامت کشته شد
زهر کین برپیکر شه خانه کرد
عالمی را از غمش ویرانه کرد
گریه بر او عاقل فرزانه کرد
حافظ دین محمد کشته شد
صادق آل محمد کشته شد
وارث علم امامت کشته شد
ای فلک موسی بن جعفر شد حزین
از غم جانسوز بابش دل غمین
آخر از زهر جفای ظلم منصور لعین
ششمین فرزند احمد کشته شد
صادق آل محمد کشته شد
وارث علم امامت کشته شد
شد رضی گر نوحه گر بر شاه دین
دارد امید شفاعت او به روز واپسین
روز و شب گریان و نالان دل غمین
وامصیبت زین عزا فرزند احمد کشته شد
صادق آل محمد کشته شد
وارث علم اما

• یکشنبه
• 20
• اسفند
• 1391
• ساعت
• 16:08
• نوشته شده توسط
• یحیی

رفت از جهان زاده زهرای اطهر
رخت عزا بر تن موسی بن جعفر
واویلا – واویلا – واویلا 2
د کشته از کینه و فتنۀ اعدا
امام صادق گل گلشن زهرا
واویلا – واویلا – واویلا 2
مدینه دیگر شده خاموش چراغت
موسی بن جعفر سوزد امشب ز داغت
واویلا – واویلا – واویلا 2
رفت از جهان زاده زهرای اطهر
رخت عزا بر تن موسی بن جعفر
واویلا – واویلا – واویلا 2

• یکشنبه
• 20
• اسفند
• 1391
• ساعت
• 16:18
• نوشته شده توسط
• یحیی

حضرت موسي‌بن‌جعفر، گفت با اطرافيان:

در همان منزل كه صادق، داد مظلومانه جان

تا سحر، هر شب چراغ حجره‌اش، روشن كنيد

راضي از اين كار، قلب داغدار من كنيد

جاي دارد گويم اكنون، اي امام هفتمين

اين زمان، آرامگاه حضرت صادق ببين

آن حريم بي‌چراغ و خلوت و بي‌زائرش

چون كلام‌الله بي‌جلد است، قبر طاهرش

بارگاه آن جناب از كينه‌ي دشمن خراب

روز و شب در معرض باران و باد و آفتاب

در شگفتم، دشمن آيا شرم از زهرا نكرد

كاين بناي علم و تقوي را چنين ويرانه كرد

مي‌كشد غيرت مرا، اي حجت ثاني‌عشر

تا بكي مظلوم و بي‌كس، عترت خير البشر؟

دشمن از هر سو، به قصد محو قرآن در كمين

العجل، اي مجري عدل خدائي در زمين

تا بك

• شنبه
• 18
• شهریور
• 1391
• ساعت
• 14:19
• نوشته شده توسط
• علی

شهر مـــدینه کرب و بلا شد 2
زهـرا در آنجا صاحب عزا شد
قـــــــرآن ناطق جان داده مظلوم
امام صـادق گردیده مسموم 2
خون گشته دلها یکــسر ز داغش
از تـــربت بی شمع و چراغش
مظلــومی او، گــــــردیده معلوم
امام صادق گردیده مسموم 2
بـــــــا آنکه یار قرآن و دین بود
مـــــــانند جدّش خانه نشین بود
از حق خود بود پیوسته محروم
امام صادق گردیده مسموم 2
خون گشته جاری از چشم اُمّت
بـــقیّة الله سرت سلامت
جــــــدَّ غریبت شد کُشته مظلوم
امام صادق گردیده مسموم 2
آه و واویلا، آه و واویلا، آه و واویلا، آه و واویلا
شاعر:غلامرضا سازگار

• یکشنبه
• 20
• اسفند
• 1391
• ساعت
• 16:27
• نوشته شده توسط
• یحیی

باز از دعای مادر نام آشنای ما

امشب بساط روضه به پا شد برای ما

خون گریه می کنند تمام ستاره ها

همراه چشم های زمین ، پا به پای ما

از بوی دود و آتش کوچه مشخّص است

بوی مدینه می دهد این گریه های ما

یک عدّه از سقیفه شبیه مغیره باز

خون کرده اند بر جگر مقتدای ما

با ریسمان و هیزم و آتش رسیده اند

تا که نمک زنند به زخم عزای ما

یک پیرمرد پای پیاده ! چه روضه ای !

خاکی به سر کنید از این ماجرای ما

شیخ الائمه و سر عریان عجیب نیست ؟

این ها شده است غصّه ی بی انتهای ما

www.beithayesookhte.blogfa.com

• یکشنبه
• 19
• شهریور
• 1391
• ساعت
• 12:49
• نوشته شده توسط
• vahid

سوزانده زهر منصور از پای تا سرم را
شنیده ام صدای جان سوز مادرم را
منم رییس مذهب
جانم رسیده بر لب
آن طایرم که صیّاد مرا به لانه می برد
از پیش کودکانم، مرا شبانه می برد
نم رییس مذهب
جانم رسیده بر لب
تیر غم و شماتت به سینه ام نشانند
همچو علی مرا هم در کوچه ها کشانن
منم رییس مذهب
جانم رسیده بر لب

• یکشنبه
• 20
• اسفند
• 1391
• ساعت
• 16:31
• نوشته شده توسط
• یحیی

آتش کشد زبانه ز دور و برم خدا

خاکسترش نشسته به روی سرم خدا

پور خلیلم و وسط شعله ها اسیر

ای وای از تغافل اصحاب سینه چاک

این درد غربت است به جان میخرم خدا

دشمن غرور موی سپید مرا شکست

اما کسی نبود شود یاورم خدا

بی دردسر به شخصیتم لطمه زد عدو

مستانه خنده کرد به چشم ترم خدا

بیرون مرا چگونه ز خانه کشید و برد

پیداست از کبودی بال و پرم خدا

صد شکر نیمه شب سر من بی عمامه شد

یاد غرور آن سر بی معجرم خدا

وقتی که سوی چشم مرا ضرب او گرفت

دیدم چگونه خورد زمین مادرم خدا

با دست بسته در نظر اهل خانه ام

یاد آور شکستگی حیدرم خدا

گرچه کسی نبود تماشا کند مرا

در فکر کوچه گردی آن خواهرم خدا

غم های ع

• یکشنبه
• 19
• شهریور
• 1391
• ساعت
• 13:11
• نوشته شده توسط
• علی

مانده ذکرِ وا اماما بر لب ما 2
کشته شد بنیانگذار مذهب ما
وا اماما، وا اماما، وا اماما 2
صادق آلِ محمّد گشته مسموم 2
گریه کن از بهر آن مولای مظلوم 2
وا اماما، وا اماما، وا اماما 2
فاطمه سویِ مدینه کُن نظاره 2
قلب فرزندت آخر شد پاره پاره
وا اماما، وا اماما، وا امام 2
آنکه بوده عالم و آدم مطیع اش
سر برهنه از چه برده ابن ربیع اش
گر بدل داغ عزیزانش نهادند
گه به او انگور زهر آلوده دادند
وا اماما، وا اماما، وا اماما 2

• یکشنبه
• 20
• اسفند
• 1391
• ساعت
• 16:51
• نوشته شده توسط
• یحیی

پیر مردی که در همین کوچه

خانه اش جنب خانه ی ما بود

مکتبی مملو از محصل داشت

باز اما غریب و تنها بود

او که شبها میان این کوچه

مثل ابر بهار می بارید

بارها در کلاس هایش گفت

حرمت خانه را نگه دارید !

بارها گفته خانه محترم است

در _آن را به زور وانکنید

نام زهرا و نام فاطمه را

بی وضو ، لحظه ای صدا نکنید

مرد می گفت یار دین باشید

اگر از شیعیان خوب منید

او همیشه موکدا می گفت

که زن باردار را نزنید

یکی از شیعیان او می گفت

مرد یکروز داده هشداری

آرزو کردهست در این شهر

روی در ها نبود مسماری

پیرمرد آب را اگر می دید

سخن از حنجر و عطش میزد

کسی از گوشواره گر می گفت

با دو دستش به صورتش میزد

• یکشنبه
• 19
• شهریور
• 1391
• ساعت
• 13:44
• نوشته شده توسط
• علی

مانند کبوتری رها کنج بقیع
خو کرده دلم به گوشه ی دنج بقیع
در شام شهادتِ رییس مذهب
یک گنج، اضافه گشته بر گنج بقیع
............
شاگرد بدِ حضرت صادق(ع) هستم
شرمنده ی مکتب حقایق هستم
حتی اگر از قبر شما دور شوم
من باز همان عاشق سابق هستم
........
بی شمع و چراغست ولی نورانی
خشکیده تر از خاک ولی بارانی
با عشق تو این قاعده برعکس شود
از جمع نقیضین چرا حیرانی

• یکشنبه
• 11
• فروردین
• 1392
• ساعت
• 06:51
• نوشته شده توسط
• یحیی

خوش آن زمانه که تو صبح صادقش بودی
نگاهبان نگاه دقایقش بودی
خوش آن هوا که حضور تو را تنفس کرد
به آن دهان که تو تسبیح ناطقش بودی
خوش آن زمین که عبور تو را به بوسه نشست
تویی که رازگشای حقایقش بودی
خوش آن قلم که به شاگردی تو قد خم کرد
تویی که جوهره عشق خالقش بودی
خوشا شهادت سرخی که چشم در راهش
خوشا سلاله سبزی که لایقش بودی
هنوز شش گل ازین باغ مانده تا نرگس
گل ششم گل پرپر شقایقش بودی
هنوز روشنی مذهب از درخشش توست
که آفتاب پس از صبح صادقش بودی
نغمه مستشار نظامی/کرج

• سه شنبه
• 15
• مرداد
• 1392
• ساعت
• 14:22
• نوشته شده توسط
• یحیی

ما گداییم گدای پسر فاطمه ایم
بوسه زن های عبای پسر فاطمه ایم
بنویسید فدای پسر فاطمه ایم
گریه کن های عزای پسر فاطمه ایم
چشم ما چشمه ای اندازه ی دریا دارد
هر چه ما گریه کنیم از غم او جا دارد
پیرمردی که خدا در سخنش پیدا بود
زردی برگ گل یاسمنش پیدا بود
سنّ بالایش از آن خم شدنش پیدا بود
با وجودی که خزان در بدنش پیدا بود
نیمه شب بر سر سجّاده عبادت می کرد
مثل یک عاشق دلداده عبادت می کرد
ماجرایی که نباید بشود، امّا شد
باز هم واژه ی «حرمت شکنی» معنا شد
پای آتش به در خانه ی آقا وا شد
درِ آتش زده مثل جگر زهرا شد
ولی این بار در خانه دگر میخ نداشت
کار بر سینه ی پروانه دگر میخ نداشت
تا شکست آینه اش اشک زلالش

• شنبه
• 2
• دی
• 1391
• ساعت
• 14:08
• نوشته شده توسط
• یحیی

دوست دارم برایتان امشب، غزلی عاشقانه بنویسم
در شب بیست و پنجم شوال، از شما بی بهانه بنویسم
آه آقای آسمانی من...جعفر بن محمد ِ صادق
سر به زیر آمدم! دعایم کن ، ساده و خاضعانه بنویسم
مکتب جعفری ِ چشمانت ...سالها پیش شاعرم کرده
حال با این همه تعلل، من! آمدم شاعرانه بنویسم
حرف ها دارم و نخواهم زد، تو زبان اشاره می دانی
همه را با نگاه می فهمی...نه که من دانه دانه بنویسم
اگر از رنج های کهنه ی تو...می شود شعر جاودانی ساخت
رو کن آن زخم های پنهان را...گرچه من ناشیانه بنویسم
حتم دارم که خوب می دانی، ای امام صبور و صادق من
من قسم خورده ام که تا هستم از شما صادقانه بنویسم

• سه شنبه
• 15
• مرداد
• 1392
• ساعت
• 14:23
• نوشته شده توسط
• یحیی

ای بهار همیشه های خدا! ای که از آسمان شدی جاری
از چه این روزها شکسته شدی؛ بغض داری ولی نمی باری
لااقل صبر کن مسافر شب؛ گریه کن گریه در معابر شب
صبح صادق به جز تو کیست بگو؛ کیست جز تو امام بیداری
گاه گاهی که حرف هم داری؛ شهر در خواب می رود انگار
آه آقا چه می کشی با این؛ استخوانی که در گلو داری
تو بگو از کدام طایفه ای؛ که همیشه خدای عاطفه ای
لطف ها می کنی برای کسی؛ که برایت نمی کند کاری
پس کجایند نافله خوان ها که دل نافله شبانه شکست
کی به درد تو می خورد آقا! نافله های سرد و تکراری
پس کجایند عالمان سحر یک نفر از چهار هزار نفر
که شبانه امام را بردند پا برهنه به خفت و خواری
کوچه ای در مدینه منتظر ا

• شنبه
• 2
• دی
• 1391
• ساعت
• 14:25
• نوشته شده توسط
• یحیی

می سوخت بین شعله ها بال و پر تو
آتش نشد شرمنده از موی سر تو
از نعره مستانه یک نامسلمان
آن شب پرید از خواب شیرین دختر تو
دست خدا را باز بستند این جماعت
آقا چه خالی بود جای مادر تو
با رفتن تو آسمان هم گریه می کرد
آن شب نبود عمامه ای روی سرتو
پای برهنه پشت یک مرکب دویدن
نگذاشت نایی در میان پیکر تو
در کوچه های خلوت شهر مدینه
تنها غریبی بود یار و یاور تو
دیدند خیلی داغدار کربلایی
شام غریبان شد به پا در محضر تو
جای هزاران سحده شکرانه دارد
خنجر نیامد بر ضریح حنجر تو

• چهارشنبه
• 16
• مرداد
• 1392
• ساعت
• 06:49
• نوشته شده توسط
• یحیی

ای بهار همیشه های خدا! ای که از آسمان شدی جاری
از چه این روزها شکسته شدی؛ بغض داری ولی نمی باری
لااقل صبر کن مسافر شب؛ گریه کن گریه در معابر شب
صبح صادق به جز تو کیست بگو؛ کیست جز تو امام بیداری
گاه گاهی که حرف هم داری؛ شهر در خواب می رود انگار
آه آقا چه می کشی با این؛ استخوانی که در گلو داری
تو بگو از کدام طایفه ای؛ که همیشه خدای عاطفه ای
لطف ها می کنی برای کسی؛ که برایت نمی کند کاری
پس کجایند نافله خوان ها که دل نافله شبانه شکست
کی به درد تو می خورد آقا! نافله های سرد و تکراری
پس کجایند عالمان سحر یک نفر از چهار هزار نفر
که شبانه امام را بردند پا برهنه به خفت و خواری
کوچه ای در مدینه منتظر ا

• شنبه
• 2
• دی
• 1391
• ساعت
• 14:28
• نوشته شده توسط
• یحیی

امام شیعه ای وصحن دیده ات دریا
بیاد روضه کوچه بیادعاشورا
دوباره آتش کینه به پشت در آمد
هلاک روضه مادر شدی گل زهرا
مثال غربت حیدر میان شهر نبی
دو دست بسته و حیران شدی خود مولا
تو مایلی که مراسمت کربلا ببری
تو مایلی ببری ام به سمت عاشورا
بگو ادامه دهم یا ز نینوا گویم
ز اشک و دیده زینب به دشت کرب وبلا
حسین بی کس و تنها میان گودال است
زند به روی دهانش پلید بی سر و پا
همین که سایه خنجر به روی حنجر اوست
قیامتی شده بر پا در عالم بالا
دگر نگویم از آن خواهری که تنها شد
دگر نگویم از آن خیزران و تشت طلا

• چهارشنبه
• 16
• مرداد
• 1392
• ساعت
• 07:59
• نوشته شده توسط
• یحیی