چه چیزی را میخواهید جستجو کنید؟
غافل نشو شاید نظری شد امشب
شاید که مبارک سحری شد امشب
شاید که به خاطر امام هشتم...
از یوسف زهرا خبری شد امشب
شاعر : سید مجتبی شجاع
نشان راه، به سمت خدایمان دادند
که در حریم خراسان رضایمان دادند
خوشم که باده ی عشقش به جام جان دارم
کنار ساقی میخانه جایمان دادند
به عشق دیدن رویش زیارتش رفتیم
برای ذکر مدیحش نوایمان دادند
به مادرش قسمش داده ایم،بالاسر
که سوز فاطمه را در صدایمان دادند
گرفته ایم جواز بهشت اعلی را
به دست با کرمش کربلایمان دادند
ادیب شهر سرود این کلام دلجو را
مسیم و در حرم او طلایمان دادند
جلال و جلوه ی او را به چشم خود دیدیم
کنار مضجع پاکش جلایمان دادند
غنی نیم که صفا مروه قسمتم گردد
ولی به حج فقیران صفایمان دادند
دودل شدم که بگویم ز درد خود یا نه
که در حرم به نباتی شفایمان دادند
محمد نبوی
عدم بودیم تو با یک اشاره هستمان کردی
و تا گیریم دامانت سرا پا دستمان کردی
به پای بست شیخ عاملی پابستمان کردی
شراب ناب سقاخانه دادی مستمان کردی
همین یک کاسه از آب حرم آنقدر گیرا بود
که گویا باده ی صد ساله در پیمانه ی ما بود
در ایوان شما مستیم ازین مستی شرف داریم
اگر افتان و خیزانیم اگر تنبور و دف داریم
اگر هو میکشیم اینجا اگر باده به کف داریم
از آن باشد که اینجا حس ایوان نجف داریم
امیر هشتم عالم! علی جانم! مگر قنبر نمیخواهی؟
فقط لب تر بکن آقا، بفرما سر نمیخواهی؟
به سر شوق شما داریم و روی دستمان، سرها
به رقص آورده ما را هم سماع این کبوترها
چه بارانی ز اشک شوق می بارد دمِ درها
دمِ باب الجوادت و
بی گمان نیست گذر از دل دریا ممکن
غرقه ی عشق تو را نیست تقلّا ممکن
امر کن مُرده تحرّک بپذیرد ورنه
نشود معجزه با حرف مسیحا ممکن
هرچه ممکن نشود با هنر و سعی طبیب
پلک بر هم زدنی می شود اینجا ممکن
علم مردان عجم از تو بود این یعنی
با تو گردد سفر ما به ثریا ممکن
سالها معجزه دیدیم ولی باز نشد
لحظه ای درک عنایات تو حتی ممکن
من به تو می رسم آخر، شده روز محشر...
هیچ چیزی نشد از روز ازل ناممکن
شاعر : محمد رضا طالبی
اگر میتراود زِ لبها علی
اگر نعره دارم سراپا علی
ندارد دلم قبله الا علی
که دیدم خدا را فقط با علی
خدا عالی است و مُعَلیٰ علی
بگو بعدِ بسمه تعالیٰ علی
اگر کوچهی ما چراغانی است
اگر سقفِ این شهر بارانی است
اگر زُلفِ ما در پریشانی است
اگر حالِ ما باز طوفانی است
که ایران تمامش خراسانی است
که ما خاک هستیم بالا علی
اگر روزگاریست حالم بَد است
اگر لحظههایم پریشان شده است
گرهها سراغم اگر آمده است
اگر غم به امروز ما سر زده است
علاجش فقط دیدن مشهد است
بخوان زیرِ ایوان طلا یا علی
بهشت است و نور است در این فضا
که سوءُالقَضا گشت حُسنُ القَضا
سراپا پُرم از دَمی جان فزا
چه امشب چه فردا چه روزِ جزا
علی
جایی که میگیرند دست ناتوان را
پیر زمین افتاده دارد آسمان را
تطهیر شد هرکس که وا شد پایش اینجا
دیدند مردم حکمت آب روان را
سگ های اطراف حرم را میپذیرند
تحویل میگیرند وقتی آهوان را
یکبار می آیم سه دفعه او میاید
یعنی که تضمین میدهد سود کلان را
من از رفاقت با کریمان سود بردم
هر موقعی رفتم خراسان سود بردم
صدشکر برگ دعوتم داده همیشه
پیش همه حیثیتم داده همیشه
حج فقیران آمدم دارا شدم من
محتاج بودم ثروتم داده همیشه
مستانه گشتم صحن هارا فیض بردم
جنت به جنت نعمتم داده همیشه
طعم غذای حضرتی مانده به کامم
آقا دراین صف نوبتم داده همیشه
من پای این سفره غذارا دوست دارم
ته مانده لطف رضارا دوست
مثل عشاقی که هر ساعت دم از "او" میزنند
در حرم آیینه ها بانگ هوالهو میزنند
روی یوسف ها کجا و روی سلطان رئوف
از قضا این بار با هم دلبران مو میزنند
بعد یک ساعت نشستن با تو دانای عرب
رومیان لبخند بر علم ارسطو میزنند
در صف میزان، کبوترهای مشهد میرسند
سنگ عفوت را به شاهین ترازو میزنند
فرشبافان در پی کسب ضمانت نامه ات
نقشهی قالیچه ها را طرح آهو میزنند
وه چه تصویریست هر شب آبشاران بهشت
روبروی حوض گوهرشاد زانو میزنند
هر سحر کوه گناهان را که میریزد زمین
خادمانت از حیاط صحن جارو میزنند
خسته از درهای بسته دستهای نا امید
عاقبت بر پنجره فولاد تو رو میزنند
زیر ایوان طلایت بخت با من یار شد
ماجرایم قیل و قال کوچه و بازار شد
هر کسی عمان نخواهد شد مگر در خانه ات
در حرم بودم دلم گنجینه ی اسرار شد
از گداها شهر ما یکباره خالی تر شد و
در حرم کم کم گداهای شما بسیار شد
چون دلش می خواست راه گفتگویش وا شود
زائرت از عمد پای پنجره بیمار شد
پیش تو فرقی ندارد حال دارا با فقیر
هرکسی بار دعا آورد بارش بار شد
یک ضمانت کردی و صیاد آهو را رهاند
چاقوی صیاد از آن تاریخ ضامن دار شد...
شاعر : محسن ناصحی
بس که پر کرده فضای صحن را فرياد ها
نيست پيدا در حريمت های و هوی باد ها
کوربيناشد، فلج پا شد،گداروزی گرفت
پشت هم رخ می دهد اينجا از اين رخداد ها
جمله ای تکرار شد ، هرصحن را پرکرده است：
(کار من با گوشه ی چشم تو راه افتاد) ها
می شود حس کرد از فيروزه کاری های صحن
حسرت ديوار ها را بر دل شمشاد ها
از شفای درد پشت پنجره فهميده أم
نرم شد از اشک زائرها دل فولاد ها
دختری آمدبه گوهرشاد ، گوهرشاد شد
ياعلی موسی الرضا گفتند گوهرشاد ها
ضامن آهوشدی ، صياد آهو را رهاند
شک نمی کردند در خوش قولی أت صيّاد ها
شاعری پرسيد：من هم سهم دارم در حرم؟
پاسخش را داد آقا با حسن خوشزاد ها
هرکسی دعبل نخواهد شد ولی اين ش
سال ها دیده ی دل جانب رضوان داریم
این چنین میل تماشای تو جانان داریم
چون که دوریم ز تو حال پریشان داریم
رور و شب قبله ی جان سوی خراسان داریم
کعبه خود دیده به اشراقِ نگاهت دارد
انعکاسی است که از چشم سیاهت دارد
ما نه تسلیمِ تو در اوج رضاییم همه
لطف تو بود که در دین خداییم همه
ما که با اسم تو در ذکر و نواییم همه
به تولای تو در مهر و صفاییم همه
هر کجاییم به کوی حرمت مهمانیم
به خدا تا به ابد در حرمت می مانیم
مرکز نور سماوات و زمین مرقد توست
وسط باغ جنان ، خُلد برین مرقد توست
حلقه ی هر دو جهان را چو نگین مرقد توست
آن که غم می بَرَد از قلب غمین مرقد توست
بی شمارند ملائک به طواف حرمت
سجده ی اهل سماو
به رویِ سیمهایِ برق است و
در نگاهش عجیب غم دارد
خوب پیداست این کلاغِ سیاه
چقدر حسرتِ حرم دارد
خیره مانده به گنبد و میگفت
کاش مادر زِ باغ میآمد
چه قشنگ است این حرم ای کاش
با هزاران کلاغ میآمد
فکر میکرد اگر حرم بِرسد
دورِ خود چند آشنا بیند
هِی از آن دور خیره شد شاید
لااقل یک کلاغ را بیند
گفته بودند موقعِ رفتن
مرو جایی که حسرتش با ماست
تو سیاهی غریبهای زشتی
نه ! حرم لانهیِ کبوترهاست
نَرو از پیشِمان بمان او گفت
رنگ بالاتر از سیاهی نیست
دستِ من نیست میکشد آقا
میروم تا امام راهی نیست
راه دور و به زحمت آمده بود
تا رسانَد سلامِ مادر را
چقدر سخت بود بردارد
او زِ گنبد نگاهِ آخر را...
تا به
نه می توان به همین سادگی مسافر شد
نه می توان به یکی پر زدن مهاجر شد
بسا کسی که بسوی تو کاروان ها بست
ولی نیامده کارش گرفت و تاجر شد!
بسا کسی که به پابوسی تو هم آمد
ولی به راه تو مؤمن نگشت و کافر شد
خوشا به حال کلاغی که کنج لانه ی خود
کبوتران تو را دوست داشت، زائر شد
خوشا به حالت چشمان بچه آهویی
که عاشقانه ترین بیت هرچه شاعر شد
قسم به عشق که شرط و شروط لازم نیست
فقط بناست که غایب نبود و حاضر شد
چگونه می شود از سد روزگار گذشت
که لحظه ای بتوان با شما معاصر شد
ببند بار سفر را، پرنده آمد و گفت
که می توان به همین راحتی مسافر شد
شاعر : مهدی جهاندار
عاشقان دور حرم عشق و صفا را دیدند
عارفان چله گرفتند و خدا را دیدند
ای فقیری که به طوس آمده ای دقت کن
اغنیاء مکه که رفتند رضا را دیدند
شاعر : امیر عظیمی
مشهد حرم مطهر سلطان است
قم مرقد پاک بانوی باران است
گویند که حد فاصل این دو حرم
بین الحرمین کشور ایران است
شاعر : اسماعیل شبرنگ
تا زلبهای کسی هشت برون می آید
دل من پنجره سوی حرمت بگشاید
هشتمین ماه ولا، قبله هفتم باشی
گنبد وبارگهت دل ز همه برباید
ساعت هشت دلم مایل مشرق گردد
با سلامی سر خود بر در تو می ساید
گرکنی قسمت من نوکری درگاهت
جان اگر فدیه دهم بابت آن،می شاید
مرغ دل درحرم امن تو شاعر گردد
یا رضا گو،غزل مدح تورا بسراید
کفتر صحن وسرای تو سعادت دارد
چون شب وروز به درگاه تو می آساید
من گداهستم وتو شاه خراسان هستی
حق بود شه به گدایش کرم بنماید
کرمی کن به من وزایر مشهد گردان
تا زیارت گره از کار دلم بگشاید
شاعر : اسماعیل تقوایی
ویرانه ترین خرابه ی آبادم
از معتکفان پنجره فولادم
از نام و نشان من بپرسی؟گویم
از سینه زنان صحن گوهرشادم
شاعر : سید محمد میرهاشمی
تو آمدی و ز خود جدایم کردی
عالی نسبم کرده، گدایم کردی
در حسرت یک بلیط مشهد بودم!
خود زائر مشهد الرضایم کردی
شاعر : سید محمد میرهاشمی
پادشاه سخا امام رضا
اول و انتها امام رضا
دوره گردم که ذکر روز و شبم
یاحسن بوده یا امام رضا
پدرم زیر لب میان قنوت
نیمه شب گفت یا امام رضا
تا ابد شاکر توام یارب
چون که دادی به ما امام رضا
هر کسی خسته شد ز بدحالی
گفته ام که بیا امام رضا
از همان روز اولش بوده
راه ما تا خدا امام رضا
علت آفرینش باران
خلقت ما سوا امام رضا
بین کشتی و در دل طوفان
نوح را ناخدا امام رضا
لب دریای نیل هم بوده
ذکر صاحب عصا امام رضا
شرط حج استطاعت است اما
حج شاه و گدا امام رضا
هر شب جمعه زیر لب گفتم
یا سریع الرضا امام رضا
مطمئنم که روزی سفرِ
کربلا هست با امام رضا
زائر او رسید در یک جا
می رسد در سه جا امام رضا
جا
بر هر کسی اذنِ دُخُولِ مَرقَدش داد
پر داد و پروازی به گِردِ گُـنبدش داد
هر زائری شد خاک ره یا خاکبوسش
از خاک بر افلاک بُردو مَسندَش داد
از دور هم بر او سلامی داد هر کس
هم پاسُخِ او را رضا، هم احمدش داد
رِندی طلب میکرد روزی ،روزی از او
او روزیّ تا روز محشر مُمتدش داد
برهرکه شرحی از قیامت خواست کافیست
یا شرحی از چشمِ رضا، یا از قدش داد
برآنکه مشمول دعای مادرش شد
اِذنِ بدونِ اِذن، رفت و آمدش داد
سوغاتی از او خواستم شیرین تر از عشق
سوهانِ قُم با زعفرانِ مشهدش داد
شاعر : حیدر توکل
میلم کشیده مژدهى مهمانىام دهند
جایى کنار یار خراسانىام دهند
این بار مىروم که بخواهم ز محضرش
یکبار هم اقامت طولانىام دهند
عطر بهشت بوى خوش حضرت رضاست
از عطر او ترنّم رضوانىام دهند
باید ز گرمى نفس یار بهره برد
تا بارقه ز نفحهى رحمانىام دهند
یا لایق نگاه کریمانهام کنند
یالااقل بصیرت ایمانىام دهند
هر روز اگر تلاوت آیات مىکنم
دارم امید توشهى قرآنىام دهند
باید دل از دو رنگى و از کافرى برید
تا اهلبیت رنگ مسلمانىام دهند
حالا طلب، زیارت مخصوصه مىکنم
تا در حرم توجّه عرفانىام دهند
وقتى عزیز فاطمه همسفرهى گداست
سامان چنین به بى سر و سامانىام دهند
دنیا به اعتبار رضا مىشناسدم
گر
يا لايق زيارت تان اين غلام نيست
يا گم شده ارادت من در ميان ليست
در ايستگاه آرزويم ايستاده ام
دست دعا گرفته ام اما بليط نيست
اين بار هم قطار زيارت بدون من
رفت و دلم دوباره پي اش بي صدا گريست
ما را ببر به دامنۀ گنبد طلا
آنجا كه كوهپايه آن اوج عاشقيست
اين كوه ها به عشق شما هشت مي شوند
هشت مقدسي كه بود آرزوي بيست
اي هشتمين مسير رسيدن به آسمان
ما را به خاكبوسي آن آستان بخوان
شاعر : محسن عرب خالقی
اگر نزدیکی و دارم زیارتنامه را از دور می خوانم
دلی دارم،لبی شاعرتر و چشمی که با آن نور می خوانم
"الا یا ایهاالساقی ادر کاسا و ناولها" پیاپی می
بچرخان ساغرت را، می بنوشان ،دارم از انگور می خوانم
تو در یاری خراسانی، رواقی دیدی از آیینه ها اما
من از فیروزه های ریخته بر خاک نیشابور می خوانم
حباب نور از گلدسته تا گلدسته هر سو در چراغانی است
و من بر دارهای روشن از بسیاری منصور می خوانم
"و واعدنا" بخوان موسی، شبی سر کن کنار صحن گوهرشاد
در اتممنای این وادی است از ناگفته های طور می خوانم
مسیحا! دم بگیر از بازدم های میان پنجره فولاد
که اینجا محیی الاموات را در نفخه های صور می خوانم
بخوان داوود با
جمع كردند و پس انداز... همه!
ما ولي خرجِ زيارت كرديم
چه نيازيست به دريا؟! وقتي
كه به چشمانِ تو عادت كرديم
مشهدِ خونم اگر كم شده است
دستِ من نيست...حياتم با توست!
چنته ام خاليِ خاليست...ولي
مطمانّم كه نجاتم با توست... .
ما ، نَه آهو شده ايم از "همّت"
نَه كبوتر شده ايم از "پاكي"
كاش آهوترِ صحنت باشيم
با تو، هم خاكي و هم افلاكي!
شورِ آن "جامعه خواندن" در صحن
غمِ اين جامعه را بُرد از ما
وعده ي "مَن دَخلَ في حِصني... "
ميرساند به تو آخر ما را
بگُذارند براي اهلش
هرچه را جز حرَمت در دنياست
جانِ جانت... به جوادت سوگند
كربلا حاجت ما زائرهاست
شاعر : عارفه دهقانی
فعلا که تو سرگرم عزیزان جدیدی
فعلا که به پابوس نداریم امیدی
معلوم تر از پیش شده روی سیاهم
درچشم همه شهر تو از بس که سپیدی
ایام زیارت شده مخصوص که در طوس
زوّار بگیرند دو دفعه ز تو عیدی
با اینکه خودش قفل شده بر حرم تو
شد پنجره فولاد عجب شاه کلیدی!
لطفی کن و یک بار سوالات مرا هم؛
پاسخ بده هرگونه و هروقت رسیدی
گفتند رئوفی تو و هر خواسته ای را
من قبل تر از اینکه بگویم تو شنیدی
پس خواسته ای نیست به جز عرضِ ارادت
باشد گله وقتی که مرا هم طلبیدی
شاعر : مهدی رحیمی
گم کرده بودم کل اعضای خودم را
چشم و سر و ابرو و لب های خودم را
هر زائری با عضوی از من بود، دیدم
بی آینه در صحن سیمای خودم را
من پخش بودم بین زوّار تو درصحن
پایین پا دیدم دوتاپای خودم را
پس اینچنین هی تنگ می کردم به شدت
در صحن ها انگار که جای خودم را
برخاستم یک صحن روی پاش برخاست
در حوض دیدم قد رعنای خودم را
مِنهای خود گشتم ولی با یا رضایی
من جمع کردم با تو مَنهای خودم را
پس با زبان دیگران این بار خواندم
وقت زیارت نامه آقای خودم را
می خواند مردی در کنارم غصه اش را
آخرشنیدم صوت زیبای خودم را
در موی پیری تکیه بر دیوار دیدم
با حسرت امروز فردای خودم را
سی سال بعد از گم شدن حس کردم اینجا
بر
روسیاهم بی پناهم آه اینجا رو زدم
نام زیبای تو را من جار از هر سو زدم
ساعت ه هشت این دلم در ساحت سبز حرم
...پرسه می زد که میان صحن تو زانو زدم
عطر زیبای حرم تا بر مشام من رسید
طعنه بر عطر گلاب و عنبر و شب بو زدم
صاحب عالم ولیّ نعمت مایی رضا ع
خوب می دانی چرا من ناله ی "اشکوا.."زدم
هوهوی نقاره خانه از حرم دل می برد
تاشنیدم مست گشتم نغمه ی "یاهو" زدم
تا برادر دست ما گیرد به حق خواهرش
حرف از لطف "کریمه" حرف از "بانو"زدم
خواب دیدم مثل خدّام حرم در بین صحن
"آمدم ای شاه"را هِی خواندم و جارو زدم
حاجت من هم ضمانت شد همین که لحظه ای
رو به سلطان خراسان "ضامن آهو"زدم
می رسد لطف تو آقاجان به این زا
هرچند که در شهر تو بازار زیاد است
باید برسم زود، خریدار زیاد است
من دربهدر پنجره فولادم و دیریست
بین من و آن پنجره دیوار زیاد است
آنقدر کریمی که بدهکار تو کم نیست
آنقدر کریمی که طلبکار زیاد است
پاییز رسیدم به حرم، با همه گفتم
اینجا چقدر چادر گل دار زیاد است
با بار گناه آمدهام مثل همیشه
با بار گناه آمدم این بار زیاد است
گندم به کبوتر بدهم، شعر بگویم
آخر چه کنم در حرمت؟ کار زیاد است
نوروز به نوروز، محرم به محرم
سرمست زیاد است، عزادار زیاد است
هر گوشه ایران حرم توست که با تو
همسایه دیوار به دیوار زیاد است
از دور سلامی تو و از دور جوابی
این فاصله انگار نه انگار زیاد است
آن شب که ب
امروز پُر از حال و هوای طوسم
با صحن و سرا و گنبدت مأنوسم
بدجور دلم هوایِ مشهد کرده
در حسرتِ یک زیارتِ مخصوصم
عادل حسین قربان
وقتی به جان شاخه ی طوبی خزان افتاد
اشک خدا باران شد و از آسمان افتاد
خون دلت ریشه دوانده بین خاک طوس
خون لبت بعدش به جان زعفران افتاد
در سینه قلب پنجره فولاد هم شد آب
بر خاک حجره پیکرت تا نیمه جان افتاد
اشک کبوتر در مراثی تو کافی نیست
این قرعه بر چشم سیاه آهوان افتاد
ازچشمهای خشک ، سقاخانه میسازد
از تو دو خط روضه که دست روضه خوان افتاد
آهو نبوده کربلا پس کار جد تو
از گرگ ها بدتر ، به خولی و سنان افتاد
مثل تنوری در دلت آتش نهان داری
آری سر جدت به دست این و آن افتاد
با خون ، لبت مثل عقیقت سرخ شد ، اما
هرگز به دست ساربان یا خیزران افتاد ؟؟؟
شاعر : محسن حنیفی
این گَنج به این طایفه، ارزان نرسیده
بی رَنج به دستان دلیران نرسیده
در هیچ زمان اینهمه انواع غنیمت
بی دغدغه و جَنگ به ایران نرسیده
از نام رضا مملکت ما شده آباد
با اینهمه یوسف که به کنعان نرسیده
اینجا حَرمی هست که بر دور ضریحش
در اصل کسی تازه به دوران نرسیده
راهی شدم از دور به سمت حرم تو
فرمان بده تا دست به فرمان نرسیده
جا داشت که درجاده ی مشهد، وسط قم
از شوق بمیریم به تهران نرسیده
قصد حرم حضرت معصومه که کردیم
مُردیم از این عشق، به شیخان نرسیده
انگار رضا باز نکرده به معارف
لبهای کسی را که به سوهان نرسیده
مشهد که شود کعبه، چه خوب است که زائر
مُحرِم بشود باز به سمنان نرسیده
باید بِکَنَد ک
