چه چیزی را میخواهید جستجو کنید؟
#السلام_علیک_یا_امام_الرئوف
کاش می شد که در بندِ تو باشم آقا
هر نفس بنده ی پابندِ تو باشم آقا
کاش از عطرِ نگاهِ تو معطر بشوم
روز و شب در تب لبخندِ تو باشم آقا!
#یا_ثامن_الحجج
#بطلب_آقا
#هستی_محرابی
السًلام ای حجتِ حق پادشاهِ دین رضا
یا علی موسی الرًَضا سلطان سریرِ ارتضا
السّلام ای واقفِ اسرار ای تبیانِ حق
السّلام ای خسروِ ابرار ای قرآنِ حق
...................................................
روضه ی خلدِ برین بابِ جنان در طوسی
جان به قربانِ تو که بر دلِ ما مأنوسی
ای که از مشهدِ تو نورِ خدا تابان است
قبرت ای شاهِ ولا قبله گهِ ایمان است
امشبی تا به سحر در حرَمت مهمانیم
دیده بر هم ننهیم منتظرِ احسانیم!
هستی محرابی
حس می کنم خود را همیشه در هوایت
پر می زنم با گریه در صحن و سرایت
پر می زنم گاهی به سقاخانه ، گاهی_
هم می نشینم در رواق دلربایت
حال و هوایت می کشاند مرغ دل را
لحظه به لحظه سمت آب و دانه هایت
اینجا فقط دارالشفای عاشقان نیست
عالم شفا می گیرد اینجا از دعایت
پیچیده در موسیقی نقاره ها " عشق "
پیچیده در پژواک آن موج صدایت
گفتی سه جا قطعا میایی تو سراغم
افتاده جای فرش ، چشمم زیر پایت
وقتی که رود اشک ها جاریست یعنی
داری نگاهم می کنی تو با رضایت
قربان لطفت ، آفتاب مهربانم!
تنها نه من ، ذرات عالم جان فدایت
من دوستت دارم رضا جان تا همیشه
من دوستت دارم رضاجان بی نهایت
#
ای کاش می شد تا مرا هم از س
خوشا بحال هر آنکس که زائرت شده است
دلش هوای حرم کرده طائرت شده است
خوشا بحال گدایی که گوشه ی حرمت
گدایی از تو نماید مجاورت شده است
ببین که این دل دیوانه شد هوایی تو
دوباره بقچه به دوشش مسافرت شده است
قلم به دست گرفته به وصف حسن شما
زبان به مدح درآمده و شاعرت شده است
به یمن نوکری شاه اعظم طوس است
که نوکر شکسته دلت ذاکرت شده است
بیا و دست محبت روی سرم بنواز
که نوکر تو مطیع اوامرت شده است
وحید زحمت کش شهری
رخصت گرفت بادصبا از امام ما
تا که به محضرش برساند سلام ما
سائل سلام داد و کریمی علیک گفت
سلطان اشاره کرد نوشتند نام ما
«هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق
ثبت است بر جریده ی عالم دوام ما»
ما بی نگاه حضرتش آدم نمیشویم
ناپخته است بی کرمش خشت خام ما
زائر شدیم و زائرمان جبرییل شد
در بارگاه اوست چنین بارِعام ما
میخانه است بارگه ثامنالحجج
در هر رواق پر شده از نور، جام ما
رو به ضریح پیش خودم فکر می کنم
دست که ریخت شهد محبت به کام ما
نقاره... باز پنجره فولاد شد شلوغ
طفلی گرفته است شفا از امام ما
آقا سه جا به زائر خود لطف می کند
ختم کلام، می شود آتش حرام ما
غزل مناجات
(یاامام رضا علیه السلام)
سائل شدن پیش شما خیلی می ارزد
در این حرم دست دعا خیلی می ارزد
از هیبت سلطانی ات لالم دوباره
این گریه های بیصدا خیلی می ارزد
آهم رسیده تا ضریحت جای دستم
آهِ منِ بی دست و پا خیلی می ارزد
حاجت بهانه شد که با تو خو بگیرم
ازین جهت درد و بلا خیلی می ارزد
بین شلوغی حرم ، خلوت گزیدن
باربنا یا ربنا خیلی می ارزد
سلطانی اما همنشینی با گداها
فقر و نداری های ما خیلی می ارزد
زانو زدن خیره شدن ، شب تا سحرها
در محضر گنبد طلا خیلی می ارزد
عطرجنان می آید از صحن و سرایت
عطر نفس های صبا خیلی می ارزد
حتی عبور از صحن تو باشد زیارت
پس سر زدن دراین سرا خیلی می ارزد
یکبار
شعری برای عرض ارادت نداشتم
این شد که کار را به خودت واگذاشتم
هر شب که در جهان شما غوطه ور شدم
((گویی از ابن جهان به جهان دگر شدم ))
من کوچکم مقابل دریای نور تو
دستم نمی رسد به بلندای دور تو
یا شاعر از سبوی شما مست رفته است
یا اختیار شعر من از دست رفته است
این مثنوی دوباره دل از دست داده است
حالا به احترام شما ایستاده است
اشکی چکید و بغض شکست و زبان گرفت
((حسنت به اتفاق ملاحت جهان گرفت))
امشب دلم به صحن شما پرکشیده است
مثل کبوتری به هوایت پریده است
کز کرده است شاعر تنها به یادتان
در گوشه ورودی باب الجوادتان
امشب هوای خانه من آسمانی است
در صحن انقلاب دلم شعرخوانی است
یا سیدالغریب و یا ف
آيه ها را يكى يكى خواندم
تا به صحنت رسيد اقبالم
شك ندارم خودت فرستادى
نيمه شب بازهم به دنبالم
-
يك دهاتى ميان گوهرشاد
زير لب يا رضا رضا دارد
گريه هايش چقدر ديدنى است
ظاهراً او فقط تورا دارد
-
شهره ى عالمى به آقايى
تو بزرگى و محترم هستى
همه ى عمر دلخوشيم بود اين
كه شما سايه ى سرم هستى
-
حرمت شعبه ى دوئ عرش است
پادشاهش تويى..تويى سلطان
هركه آمد گرفت مزدش را
خوش حسابى چقدر آقاجان...
-
هرچه اينجا سياه تر بهتر
زودتر رو سپيد برگردد
نه محال است زائرت يك بار
از حرم نا اميد برگردد...
#میلاد_امام_رضا_علیه_سلام
ای مطرب مهتاب رو
حرفی بزن، چیزی بگو
زان شاه صاحب آبرو
فخر سریر ارتضا
سلطانعلیموسیالرضا
تسبیح سبحانی رسید
ارباب ربانی رسید
ماه شبستانی رسید
شمسالشموس، آقای ما
سلطانعلیموسیالرضا
ای نجمه خاتون آفرین
خورشید آوردی چنین
موسیبنجعفر را ببین
نامیده این مولود را
سلطانعلیموسیالرضا
در عرش اقبال نبیست
در فرش اجلال نبیست
او عالم آل نبیست
تمثال ختم الانبیاء
سلطانعلیموسیالرضا
شد این علیِ سومین
مثل امیرالمومنین
با مستمندان همنشین
همسفره می شد با گدا
سلطانعلیموسیالرضا
گنبد طلایش دلبری
کردهاست از انس و پری
دل میبری،دلمیبری
ای دلبر خیرالنساء
سلطانعلیمو
آهوی کوی رضایم
سلامحضرت سلطان، منآهوی ختنم
ببینکهگم شدماکنون اسیراین وطنم
مرا به اسم شما میشناسنم آقا
اگرکهشهرتم افزون،کهمرغاینچمنم
زدست پر کرمت نافهام معطر شد
بهپیششاهوگدا محترم شدم کهمنم...
رها شده به عنایات تو ز دام بلا
خداکند که براهت بیافتد این بدنم
چو نام تو بهلبم آشنا شده آقا
بهمثلشهدعسلگشتهاین لبودهنم
سرم بخاک ره زائران درگاهت
خدا کند که شود خاک راهشان کفنم
میان صحن های تو ز فکر این و آن فارغ
شبیه کودکی هستم ز غوغای جهان فارغ
تمام حرف هایم را فقط با اشک میگویم
اشارات نظر داریم و هستم از زبان فارغ
کلاغ رو سیاهی پر زده بین کبوتر ها
کنار پنجره فولاد تو از آشیان فارغ
کبوتر زائرت باشد ز گنبد بر نمیخیزد
که تا خورشید بالا رفت و شد از آسمان فارغ
مرا با عیب راهم دادی و با اشک می خندم
شبیه بنده ای که میشود از امتحان فارغ
زمینم؟ آسمانم؟ مشهدم؟ عرشم؟ کجا هستم؟
دخیلت هستم و میگردم از کون و مکان فارغ
اذان صبح ، نقاره دلم را زیر و رو کرده
چنان پر شور و سرمستم که هستم از اذان فارغ
شفا میخواهم و از آب سقاخانه مینوشم
منم از لطف هر که غیر تو ، ای مهربان فا
خواب دیدم مشهدم “زائر” شدم ،زانو زدم
با مژه دیدم که صحنش را خودم جارو زدم
هر زمان دلگیر بودم از غم و از غصه ها
بی تعلل رو فقط بر ضامن آهو زدم
ادخلوها بسلامٍ آمنین... در باز شد
از میان جمعیت راهی به این سر باز شد
در حرم سهل است، حتی در دل میدان مین
هر زمان که یارضا گفتیم، معبر باز شد
اول نامش که آمد بر زبانم سوختم
در دلم بال صد و ده تا کبوتر باز شد
از صدای گریهی زنها یکی واضحتر است
خوش به حالش بعد عمری بغض مادر باز شد
دار قالی... پنجره فولاد... مادر سالها
بس که روی هم گره زد بخت خواهر باز شد
نان حضرت، آب سقاخانه، اشکی پر نمک
سفرهی یک شعر آیینی دیگر باز شد
مادر از بابالرضا رد شد، به من رو کرد و گفت:
بچه که بودی زبانت پشت این در باز شد
شاعری آمد برای ترک سیگارش حرم
عادتش را ترک کرد اما کبوترباز شد
#محمد_حسین_ملکیان
وقتى پرنده در قفس هم بال و پر دارد
يعنى دلش با بى قرارى دردسر دارد
دل دل نكن اى دل كه دل طاقت نمى آرد
بى عشق اوضاعى شبيه محتضر دارد
پر باز كن پرواز كن اصلاً نترس اى دل
آقا شبيه تو به والله آنقَدَر دارد...
در اين حرم شاه و گدا مهمان آقايند
تازه هواى بى كسان را بيشتر دارد
-
خود را دخيل پنجره فولاد كن امشب
از بند اين دنيا خودت آزاد كن امشب
-
وقتى كه پايت مى رسد در مشهد او
يا اينكه مى بينى رواق و گنبد او
ديگر مبادا ياد غم هايت بى افتى
وقتى كه دارى جود و لطف بى حد او
در خاطرت باشد نگاهش خيره بر توست
روى سرت دارى نگاه ممتد او
هشت است مضرب"يك"وجود حضرت عشق
در بين اين اعداد آخر سر"صدِ" او
-
در د
مدح امام رضا علیه السلام
از حسین رئوفی
ولیعهد ایران نه، شاهی همیشه
در این سرزمین تکیه گاهی همیشه
به یمن تو و خواهرت کل ایران
بود روشن از مهر و ماهی همیشه
بهشت زمین است صحن و سرایت
شما قلب بر قبله گاهی همیشه
علی بن موسی الرضایی و بر تو
گدایم گدایِ نگاهی همیشه
بر آنان که دیدند طوفان شن را
خودت یک تنه یک سپاهی همیشه
شکار گنه تا نگردم ، چو آهو
بده بر دلم سرپناهی همیشه
دلیل دلم شامِ شادی، شمایی
به روز غمم سوز آهی همیشه
مرا نزد حق باز شرمنده کردی
گنه از منو عذرخواهی همیشه
برای عبور از دل چاهراهان
تو ایمن ترین شاهراهی همیشه
رئوفا نگیری چو دست «رئوفی»
تباه است در قعر چاهی همیشه
حرف ها گفتیم با پنجره فولاد رضا
بغض ها ترکیده در صحن گوهرشاد رضا
نیمه شبها تا سحر خیره به گنبد بوده ام
پر گناه و خیره سر خیره به گنبد بوده ام
بی خیال از کل غم ها عاری از محنت شدم
تا که از باب الجوادت وارد صحنت شدم
آمدم تا که مرا از درد درمانم کنی
یا مرا آهو کنی س؟صید بیابانم کنی
آمدم با خود تلنبار گناه آورده ام
دست خالی نیستم ، بار گنار آورده ام
آمدم از من بگیری ، باز عکس همه م
خالی از بار گناهم که غرق ماتم ام
باز هم با روسپیدی از حریمت میروم
باز هم دلخوش به دستان کریمت میروم
°°°
از خوشی های جهان غم را از آقاخواستم
رزق شبهای محرم را از آقاخواستم
#امیرفرخنده
#ایام_زیارتی_حضرت_رضا
کویت ای شاه ... خمت نیز تفاوت دارد
درگه محتشمت نیز ... تفاوت دارد
کمترینم که به پابوسی تو مفتخرم
عزتت بیش ... کمت نیز تفاوت دارد
پرچمی سبزتر از عشق به گنبد داری
به گمانم علمت نیز تفاوت دارد
شاید از بس که غریب الغربایت گفتم
باورم شد ... حرمت نیز تفاوت دارد
زائران تو ، مقیمان حریم حرمند
خادم محترمت نیز ... تفاوت دارد
از رواق تو جلال و عظمت می ریزد
با تو حتی عظمت نیز ، تفاوت دارد
از همان روز که تو ضامن آهو شده ای
دیدم آقا کرمت نیز تفاوت دارد
اصلا ایکاش که این چشم قدمگاه توبود
خاک پاک قدمت نیز تفاوت دارد
یا رضا گویم و اشک از نگهم می بارد
دست من نیست ، غمت نیز تفاوت دارد
اتهام من اگر عشق ت
#اللَّهُمَّ_صَلِّ عَلَى عَلِيِّ بْنِ مُوسَى الرِّضَا #الْمُرْتَضَى_الْإِمَامِ التَّقِيِّ النَّقِيِ
۲۳#ذیقعده_روز_زیارتی_امام_رضا_ع
السلام ای چشمه ی فیض و سعادت السلام
هشتمین نورِ خدا برجِ ولایت السلام
السلام ای جلوه ی وَ الطُورِ سِنین السلام
آیه های روشنِ طاها و یاسین السلام
السلام ای ماهِ تابان کوکبِ اقبال ما
آن طلوعِ آستانت قبله ی آمالِ ما
بر مشامم می رسد هر لحظه بوی مشهدت
جان به قربانِ تو و صحن و سرا وُ مرقدت
زنده ایم از برکتِ مِهر و ولایت یا رضا
چشمِ ما روشن از آن گنبد طلایت یا رضا
در بغل گیریم ضریحِ با صفایت یا رضا
یک زیارت سهمِ ما پایینِ پایت یا رضا
فخرِ ما این بس تو باشی سید و م
یا امام رضا(ع)
دل آرامی ودل در مشهدت آرام می گیرد
هر آنکس زائرت باشد زدنیا کام می گیرد
دل انگیز است آن صحن وسرایت، زائرت آنجا
زسقاخانه ات از بهرمستی جام می گیرد
دل افروز است جاروکش شدن در بارگاه تو
خوشا آنکس که جایی در صف خدام می گیرد
دل آویز است عطر مرقدت ای ضامن آهو
بهشت از بهر خوشبویی زعطرت وام می گیرد
چه دل سیر است هرکس خورده باشد از غذای تو
شود سیر آن که یک قاشق از این اطعام می گیرد
دل آزاری كه ناامید از طب طبیبان است
بقا بخشی وکارش با شفا فرجام می گیرد
دل آباد است هرکس زائر کوی شما باشد
سه جا در محشر از مولای خود انعام می گیرد
مدال نوکری درگهت پر ارزش است آقا
وبا آن نوکرت
عید قربان 97_مشهد مقدس
در حریم تو مرا شوق فرا می گیرد
حس خوبی به تنم آمده جا می گیرد
مرغ دل پر زند و دور حریمت چرخد
شادمان بر لب خود ذکر رضا می گیرد
بین هر صحن و رواق حرمت فرقی نیست
دل به هر نقطه ی آن رفت صفا می گیرد
چشم من تا به ضریح حرمت می افتد
طفل اشکم به خروش آمده پا می گیرد
ای مسیحا دم و ای شافی درد همگان
لاعلاج آمده پیش تو شفا می گیرد
بین عشاق تو همچون پر کاهی هستم
کهربای کرمت باز مرا می گیرد
شکر حق گویم وخوشحال که زائر هستم
زائرت از تو صله کرببلا می گیرد
شاعر:اسماعیل تقوایی
مستحقم بده در راه خدا اقاجان
امدم باز به امید شما اقا جان
فقط اینجاست که رویم به گدایی باز است
داده ای بس که خودت رو به گدا اقا جان
جان و سرم فدای تو یا ثامن و الحجج
افتاده ام بپای تو یا ثامن الحجج
گر چه وجود من شده لبریز از گناه
شرمنده از وفای تو یا ثامن الحجج
آقا ببین که این دل شیدای من شده
دل داده ی سرای تو یا ثامن الحجج
من چون کبوتران حرم شادمان شدم
با صوت دلربای تو یا ثامن الحجج
دیدم به چشم خویش ایا ای بزرگوار
عالم شده گدای تو با ثامن الحجج
درمان نمی شود دل پر خون من مگر
درمان با دوای تو یا ثامن الحجج
من هم به گرد گمبد تو چرخ می زنم
هر لحظه در رثای تو یا ثامن الحجج
شاعر به شوق دیدنتان داد می زند
جان و سرم فدای تو یا ثامن الحجج
السلام علیک یا علی ابن موسی الرضا
برای این دل بی تاب من که راهی نیست
به غیر سایه ی لطفش پناهگاهی نیست
جدا شدن که ز آغوش گرم اقیانوس
اگرچه ساده شود ، کارِ هیچ ماهی نیست
یقین کُن اینکه از این بحر مهربانی ها
جدا شدن به خداوند ، جز تباهی نیست
کجا رود دل بشکسته ای که بی یار است؟!
دلی که شام غمش را جز او پگاهی نیست
قدم زدم همه ی هفت شهر عشق ، اما
چه دیدم ! آنکه برایم پناهگاهی نیست !!!
همین که تا به خودم آمدم چنین دیدم
که تا ورودی «باب الجواد» راهی نیست
رسیده بود دلم مشهد الرضایی که.....
در آن میان ، سخن از ، گدا و شاهی نیست
به سینه دست گذاشتم،سلام ای سلطان...
سلام آنکه مرا جز درت پناهی نیست
زهر آنچنان رسید، که دیگر جگر نماند
می سوختم چنانکه سخن از شرر نماند
از چه جواب لطف به زخم زبان دهند؟
طوری گرفتم آتش، جان را ثمر نماند
من آرزوی آمدنِ مرگ می کنم
جز غربت هیچ چیز از این محتضر نماند
هُرمِ عطش به روی لبم نقره داغ شد
غیر از کبود، رنگ بر این پا و سر نماند
گیرم قفس برای من خسته باز شد
شوق وصال نیست، مرا بال و پر نماند
چشمم به آب خورده، اگر گریه می کنم
نام حسین آمد و جز چشمِ تر نماند
بالا سرم که نیست کسی ناله سر دهد
جز بی کسی که توشه مرا زین سفر نماند
چشمم در انتظار جواد است سوی در
شکر خدا که خیره دو چشم پدر نماند
زهری که سوزانده تمامِ پیکرم را
خاکستری کرده همه بال و پرم را
یک آشنایی هم در این غربت ندارم
تا که گذارد روی دامانش سرم را
حتّی جوادم نیست با دستش بگیرد
اشکِ روان گردیده از چشمِ ترم را
می خواستم این لحظه ی آخر ببینم
یک بارِ دیگر روی ماهِ خواهرم را
با صورتم خوردم زمین بر خاک کوچه
هر بار می خواندم به ناله مادرم را
امّا طناب اینجا به دستانم نبستند
مردی نزد سیلی کنارم همسرم را
هیزم نیاوردند پُشتِ خانه ی من
اینجا نسوزاندند دیوار و درم را
از زهر پیچیدم به خود بر خاکِ حُجره
دیگر نپیچیدند دَرهم حنجرم را
عمّامه ام مانده، عبا مانده، کسی نیست
تا که بَرَد پیراهن و انگشترم را
آتش گرفتم، سوختم، امّا ندیدم
پ
پیروزی ما وعدهٔ قرآنه
ایران حرم امام رضا جانه
شاه ما فقط شاه خراسانه
ایران حرم امام رضا جانه
ما غیرتمون غیرت سلمانه
ایران حرم امام رضا جانه
مهلت نمیدیم به هرچه بیگانه
ایران حرم امام رضا جانه
«السلطان یا ابالحسن»
این وصیت مردای میدانه:
ایران حرم امام رضا جانه
صحن این حرم وسعت ایرانه
ایران حرم امام رضا جانه
سرزمین ما خاک شهیدانه
ایران حرم امام رضا جانه
ما قدرتمون خدای سبحانه
ایران حرم امام رضا جانه
«السلطان یا ابالحسن»
امام رضا (ع)
خوشتر از بدر منیر است مه روی رضا
همچو فردوس برین است خم کوی رضا
.
نه عجب اینهمه دلبسته و سرگشته ی او
می روند از همه سو وز همه کو سوی رضا
.
کربلا ، قبله ی عشق است همه میدانند
کربلای دل ما .... مشهد نیکوی رضا
.
روی خاک است مگر گوشه ای از باغ بهشت؟
این چه عطریست که برخواسته ازکوی رضا؟
.
ای بسا رایحه ی خانه ی زهرا دارد
نکهت مشهد و عطر حرم و بوی رضا
.
این سخن ، از لب صیاد شنیدن دارد
آخر از دام رها می شود آهوی رضا
.
چه دعاها که نمودیم و شفاعت دیدیم
چه شفاها که گرفتیم ز داروی رضا
.
حجةالله که برحضرت اوحسرت ماست
یازده قرن غریب است به پهلوی رضا
.
کاش میشد گره از عقده ی دل باز کنم
های وهوی
از غم نه فرار می تواند بکند
نه اینکه هوار می تواند بکند
جز اینکه بیاید حرمت گریه کند...
"درمانده" چکار می تواند بکند
بر درد دل خسته دوا… تنها تو
در هر دو جهان گره گشا…تنها تو
خاک کف پای زائرت…تنها من
سلطان سریر ارتضا…تنها تو
کس درد دوا نمی کند الا تو
لطفی به گدا نمی کند الا تو
افتاده گره به کارم و می دانم...
کس این گره وا نمی کند الا تو
خرسند خدا ز خلق و خوی نبویست
خشنود ز ابلاغ ولای علویست
این مکتب فاطمی که مهدی دارد
مشروط به امضای ولای رضویست
مرا کشانده به مشهد هوای دیدن تو
زِ راه دور رسیدم برای دیدن تو
مرا به دِرهم و دینار وا مکن زِ سرت
از این به بعد گدایم، گدای دیدن تو
همیشه روزی رَعیَت به دست سلطان است
چه چیز پُر کُنَدْ ای دوست جای دیدن تو؟
کبوتر حرم و صحن و گنبدت زیباست
ولی ندارد عزیزم صفای دیدن تو
تَب وصال تو افتاده در دلم چه کنم؟
در این سفر شده ام مبتلای دیدن تو
بِریز خونم و زُلف از رُخَتْ کنار بزن
من آمدم که بِمیرم به پای دیدن تو
طواف کعبه ی ما بوسه از ضریح شماست
گرفته دست دلم را دعای دیدن تو
از این حرم شهدا بَرگه ها گرفتند و
شدند عازم کربُبَلای دیدن تو
به گریه ها و نماز تو در شلمچه قسم
تمام جبهه ی ما شد مِنای دیدن تو
قسم به
