چه چیزی را میخواهید جستجو کنید؟
امروز پُر از حال و هوای طوسم
با صحن و سرا و گنبدت مأنوسم
بدجور دلم هوایِ مشهد کرده
در حسرتِ یک زیارتِ مخصوصم
عادل حسین قربان
وقتی به جان شاخه ی طوبی خزان افتاد
اشک خدا باران شد و از آسمان افتاد
خون دلت ریشه دوانده بین خاک طوس
خون لبت بعدش به جان زعفران افتاد
در سینه قلب پنجره فولاد هم شد آب
بر خاک حجره پیکرت تا نیمه جان افتاد
اشک کبوتر در مراثی تو کافی نیست
این قرعه بر چشم سیاه آهوان افتاد
ازچشمهای خشک ، سقاخانه میسازد
از تو دو خط روضه که دست روضه خوان افتاد
آهو نبوده کربلا پس کار جد تو
از گرگ ها بدتر ، به خولی و سنان افتاد
مثل تنوری در دلت آتش نهان داری
آری سر جدت به دست این و آن افتاد
با خون ، لبت مثل عقیقت سرخ شد ، اما
هرگز به دست ساربان یا خیزران افتاد ؟؟؟
شاعر : محسن حنیفی
این گَنج به این طایفه، ارزان نرسیده
بی رَنج به دستان دلیران نرسیده
در هیچ زمان اینهمه انواع غنیمت
بی دغدغه و جَنگ به ایران نرسیده
از نام رضا مملکت ما شده آباد
با اینهمه یوسف که به کنعان نرسیده
اینجا حَرمی هست که بر دور ضریحش
در اصل کسی تازه به دوران نرسیده
راهی شدم از دور به سمت حرم تو
فرمان بده تا دست به فرمان نرسیده
جا داشت که درجاده ی مشهد، وسط قم
از شوق بمیریم به تهران نرسیده
قصد حرم حضرت معصومه که کردیم
مُردیم از این عشق، به شیخان نرسیده
انگار رضا باز نکرده به معارف
لبهای کسی را که به سوهان نرسیده
مشهد که شود کعبه، چه خوب است که زائر
مُحرِم بشود باز به سمنان نرسیده
باید بِکَنَد ک
از گریه پُرم ... شبیه اقیانوسم
محتاجِ سفر به نقطه ی پابوسم
ای کاش ، میان زائرانش بودم
جامانده ای از زیارتِ مخصوصم
شاعر : رضا قاسمی
ز عشقت طالب امداد هستم
گدای صحن گوهرشاد هستم
به شوق یک نگاهت یا رضا جان
دخیل پنجره فولاد هستم
شاعر : محمد مبشری
در این حریم ذکرم ، یارب و یا کریم است
دستم اگرچه خالیست، خرجیم با کریم است
کم میشود مگر از این سفره هر چه بردند؟
وقتی طرف حساب شاه و گدا، کریم است
بیهوده زائرانش دست کرم ندارند
هرکس شد آشنای این آشنا کریم است
تضمین ذکر “یامن یعطی الکثیر ” من اوست
گرچه زیاده خواهم، او منتها کریم است
با این لباس پاره ، فوراً مرا بغل کرد
من باورم نمیشد، اینقدرها کریم است
نوکر غریب باشد، مولا نمی پسندد
گفته سه جامی آیم ، آقای ما کریم است
اصلا ً بهشت یعنی در این حرم نشستن
امروز با رضاییم، فردا خدا کریم است
باب الجواد بودیم، دیدیم کاظمینیم
باب الرضا نوشته، ابن الرضا کریم است
هر جا که روضه بوده ، بالا نشسته ز
دوباره مرغ این سینه به فکر سِیر در طوس است
خدا را شکر می گویم که این دل با تو مأنوس است
رجب...ذی القعده... می چسبد زیارت کردنت آقا
زیاراتی که منصوص و زیاراتی که مخصوصه است
چنان که قبل ذی الحجه رسیده ماه ذی القعده
بدون طوف در مشهد طواف کعبه منحوس است
"برو" یعنی "بمان پیشم"، "نمی خواهی نمی آیم"
تکلم کردن عاشق پر از افعال معکوس است
میان زندگیِ تک تک ما را که می گردی
عطایای تو ملموس و کرامات تو محسوس است
سگ ولگرد در مشهد، نگاهش خورد بر گنبد
به یمن این نظر کردن، مقرّب تر ز طاووس است
عَسیٰ أنْ تَکْرَهوا شیئًا...هُوَ خیرٌ لَکم... باشد...
...شده روزی من خیری، که در دوری و افسوس است
مرا بیست و س
با همین اشک سحر کار تکلم می شود
با وجود چشمه کِی حرف از تیمم می شود؟
چشم های نیمه بازم را به لطف خود ببخش
اشکِ بیش از حد دلیل این تورم می شود
آنقدَر ضامن شدی آخر حسابش گم شده
باز هم گفتی بیا... این بارِ چندم می شود؟
آیه ی تطهیر حق هستید و این هم حاصلش
"طابَتِ الْأرْضُ الّتی فِیهٰا دُفِنْتُم" می شود
پادشاهان در ورودی حرم زانو زدند
خودپرستی ها میان این حرم گم می شود
بس که حاجت داده شد پشت در باب الجواد
بیشتر از هر دری این جا تراکم می شود
رفع حاجت مانده و نذر کبوتر کرده ام
پیرمردی گفت با یک مشت گندم می شود
وقت خواهش کم نباید خواست از دست کریم
چون که او هرچیز دارد خرج مردم میشود
مثل سلما
ين آستانه ملجأ دستان خالى است
تنها مريضخانه ى در اين حوالى است
من هم يكى ز خيل مريضان اين درم
چشمم ز خاك صحن حرم سرمه مالى است
"با اين همه مريض جوابم نميكنند"!!؟؟
اين جمله ميدهد خبر، امّا سئوالى است!!
آقا؛ كنار خانه ى تان پير گشته ايم
اين دل غريبه نيست، يكى از اهالى است
روى مرا غبار حريمت سفيد كرد
خاك تو آبروى منِ لاابالى است
اينجا بهشت روى زمين است تا ابد
فردوس در قياس، بهشتى خيالى است
مهدی فخارشاکری
جام ها بی تاب از رزقِ شراب و باده اند
صحن ها بهر حضور سائلان آماده اند
با امید وصل این جنت تقلا می کنند
ذره هایی که میان راه، بین جاده اند
کوثر است آب میان صحن و پاکم می کند
حوض های این حرم الحق که فوق العاده اند
مادرم می گفت: "سجاده نمی خواهد حرم
سنگ های خاکی اش بالاتر از سجاده اند"
چند عاشق با دو چشم خیس از راه آمدند
گوشه ی باب الجوادت از نفس افتاده اند
عده ای با نام زیبای تو مستی می کنند
عده ای هم دور مرقد جامعه سر داده اند:
"یا ولی الله ضامن شو گنهکار آمده
تا همین جا هم به لطف توست راهم داده اند
نسل در نسلت همه آقا و اهل بخششند
نسل در نسلم همه محتاج و نوکر زاده اند"
هرچه هم باشند ا
می رسد بوی محرّم
من نمی دانم به تو نزدیکم آقا یا که دورم
چشم بر راهم به ظاهر درعمل سدِّ ظهورم
روز خود را می کنم آغاز با یاد تو امّـا....
در تمام روز اهل جرم و عصیانم ...شَرورم
آفتابِ پشت ابری و به من گرما رِساندی
چه زمانی که شدم ساکن چه دروقت عبورم
بیشتر مشهور بر شورآفرینم کاش قدری...
شورهای من شود آغشته با درک و شعورم
من کجا؟پرچم کجا؟این لطف زهراباشد و بس
وصله یِ ناجورم و مأجورم اینجا با تو جورم
می رسد بوی محرّم ... بی قرار کربلایی
پای این روضه نمی میرم چرا یارب صبورم
جدِّتان لب تشنه بود و دِشنه ای پشت سرش بود
دست و پا می زد ولی من...آه من ازماه دورم
شاعر : حسین ایمانی
کشتی نجاتی
من باده نوشی ام را هرگز نکردم انکار
بر عکس زاهد شهر می میخورم در انظار
بگذار تا بگویم کارم گذشته از کار
جرم نکرده ام را مردانه کردم اقرار
زیرا طرف حسابم غفار بود و ستار
ما را به جرم مستی ناچیز میفروشند
هی زاهدان به ماها پرهیز میفروشند
جای بهشت بر ما دهلیز میفروشند
سم را بجای دارو لبریز میفروشند
کوری کم فروشان داریم ما خریدار
نفرین به ما نمود و بیچاره خود تلف شد
تا با دلم در افتاد با دلبرم طرف شد
آوازه ی جنونم چنگ و سه تار و دف شد
شد کعبه عاشق من تا قبله ام نجف شد
ماندم به روی حرفم چون پیرمرد تمار
گیرم که جان سپارم جانانه دارد ارزش
جاروکشی در این میخانه دارد ارزش
قطع
تو آن امام غریبی تو آن امام رئوف
در این کرانه،به خورشید بی بدل معروف
غزال خسته دوبیت اشک پیش پایت ریخت
همین که شد به نگاهش نگاه تو معطوف
به یک اشاره ی ابرو«نَهَیْتَ عَنْ مُنکَر»
به مهربانی لبخند«اَمَرْتَ بِالْمعروف»
تو نور را به دلم ریختی، نفهمیدم
نبود سنخیتی بین ظرف با مظروف
وزیده عطر بهشت از شمیم گیسوی تو
ندیده است به خود چهره تو رنگ خسوف
برای وصف تو تنها سکوت باید کرد
هنوز لنگ حروفم هنوز لنگ حروف
دوخط روایت «ابن شبیب» را خواندم
که پابه پای دلم سوخت برگ برگ لهوف
ورق ورق دل من پرکشید تا گودال
که «دعبل» آمد و سر داد روضه ی مکشوف
عباس همتی
شمس الشموس
قیامتی که کسی را ره گریزی نیست
شفا اگر به شفاعت تو بر نخیزی نیست
دلم به مهر تو تا عرش میرود بالا
ولی بدون تو اندازهی پشیزی نیست
سر بریده خورشید پیش پایت باد
که در ازای قدومت ستاره چیزی نیست
به غیر تو -که مبادا نفس کشم بی تو-
قسم به جان عزیزت مرا عزیزی نیست
بهشت آهوی اهلی خانهزاد شماست
که در رواق تو او را سر گریزی نیست
کسی نیامده اینجا که نا امید رود
تو را دلی که دلی بر زمین بریزی نیست
برای گردن هفت اسمان وعرش و زمین
به غیر نقش حریم تو سینه ریزی نیست
به آستان ملک پاسبانتان چیزی
برای مادر من بهتر از کنیزی نیست
فدای قافیه چشم توست قافیه ام
اگر طبیب تو باشی دگر مریضی
سنگ بی ارزش کنار تو زبرجد میشود
سنگ قبر دوستانت نیز مرقد میشود
تو تمامی صفات خوب را داری ولی
`رأفتت” بین صفت هایت سرآمد میشود
ذات قدسی تو هرگز قابل ادراک نیست
هرکه در ذاتت تفکر کرد مرتد میشود
عالم آل یهود از علم تو مغلوب شد
پس اسیر عالم آل محمد میشود
گنبدت از بسکه جذاب است ای شمس الشموس
صبح ها خورشید هم مجذوب گنبد میشود
بندگی را از کبوترهای جلد آموختم
در حرم عبد فراری هم مقید میشود
گرچه با چشمم ندیدم، با دلم حس کرده ام
از کنار زائران تو ملک رد میشود
زائرت هرجا رود حتی اگر حاجی شود
در کنار کعبه هم دلتنگ مشهد میشود
زائرت هرقدر در مشهد بماند، عاقبت
باز بین رفتن و ماندن مردد میشود
بوی گل آید و دلتنگ خراسان نشوی؟
می شود بغض فرو داری و باران نشوی؟
او طبیبی ست که نزدش بروی، می خواهی
تا ابد محضر او باشی و درمان نشوی
فاتحِ قله ی مقصود نخواهی شد اگر
پای بوسِ حرمِ حضرت سلطان نشوی
کنج ایوان طلایش بنشینی، هرگز
طالبِ داشتنِ ملک سلیمان نشوی
آه ای باد! که دُورِ حرمش می گردی
ذکر هو هو به لب آور که پریشان نشوی
او مسیحای محمد صفتِ یوسف روست
سر فرو دار که چون آینه حیران نشوی
قلب او قبله ی دل هست و نمازت رد است
گَر به تکبیر لبش گوش به فرمان نشوی
هشتمین باب بهشت است و محال است به دل
عشق او داشته باشی و غزلخوان نشوی
شاعر : محمد فرخ طلب
مثل عشاقی که هر ساعت دم از `او” میزنند
در حرم آیینه ها بانگ هوالهو میزنند
روی یوسف ها کجا و روی سلطان رئوف
از قضا این بار با هم دلبران مو میزنند
بعد یک ساعت نشستن با تو دانای عرب
رومیان لبخند بر علم ارسطو میزنند
در صف میزان، کبوترهای مشهد میرسند
سنگ عفوت را به شاهین ترازو میزنند
فرشبافان در پی کسب ضمانت نامه ات
نقشهی قالیچه ها را طرح آهو میزنند
وه چه تصویریست هر شب آبشاران بهشت
روبروی حوض گوهرشاد زانو میزنند
هر سحر کوه گناهان را که میریزد زمین
خادمانت از حیاط صحن جارو میزنند
خسته از درهای بسته دستهای نا امید
عاقبت بر پنجره فولاد تو رو میزنند
شاعر : میلاد حسنی
اذن دخول
رسیده ام در باب الجواد با امید
چرا که یاس پر است از تضاد با امید
برای رفع گره های کور آمده است
دلی که دست به دست تو داد با امید
نیامده گره اش وا شد آن کسی که شبی
مقابل حرمت ایستاد با امید
به جای خواندن اذن دخول میگرید
نگاه پیرزنی بی سواد با امید
به قصد رفتگری در کنار جاروها
وزید در وسط صحن باد با امید
میان صحن تو دستش جلو تر است آنکس
که جمع گشته در او اعتقاد با امید
برای اینکه شوم دعبلت نگاهی کن
برای تو بنویسم زیاد با امید
سید محسن علوی
از شیشه ی شکسته ی دل تارتر شدم
صحرای خشک بودم و اینبار تر شدم
از بسکه کودک دل من گریه میکند
از پیرمرد نوکرتان زارتر شدم
کم کم دوباره پا شدم از خواب غفلتم
اما ز بارش تو که بیدارتر شدم ...
فهمیده ام مریض نگاه تو بوده ام
حالا ز رقص زلف تو بیمارتر شدم
میخواستم کبوتر دل را رها کنم
اما چه میشود که گرفتارتر شدم
حتما دوباره فاصله ها با تو کم شدست
وقتی که عرش سایه نشین حرم شدست
با توستاره شکل منظم گرفته است
شکلی که عرش و کون و مکان هم گرفته است
با آسمان مقایسه هرگز نمیشود
این گنبدی که دست به پرچم گرفته است
از قوس ایستاده ی گنبد مشخص است
تعظیم میکند که قدی خم گرفته است
تا آسمان زمین نخ
رضا شدی که رئوفی همیشه ناب بماند
برای عرض دعا راه مستجاب بماند
اگر تو شمس شموسی ، تعجبی هم نیست
به گنبد حرمت ، خیره آفتاب بماند
به ساعت حرمت میکند خدا تنظیم
اگر که ساعت لیل و نهار خواب بماند
به دست حضرت معصومه است خاتم ایران
نگین صحن تو بر روی این رکاب بماند
شکوه باب رضا و صفای باب جواد
رواست زائر تو بین انتخاب بماند
به شوق گوشه ی چشمی که انقلاب نماید
دل شکسته ی من ، صحن انقلاب بماند
سیاه مست ز یک جرعه آب این حرمم
وصال بین خمار و خم شراب بماند
همینکه حرف دلم را شنیده ای کافی ست
فدای یک سر مویت که بی جواب بماند
به تو رسیدم و یک ذره هم خیالی نیست
پل شکسته ی پشت سرم خراب بماند
ع
یا ضامن آهو
بدهکاری حرم آمد ، تو پر کردی حسابش را
سلام گرگ گرچه با طمع ، دادی جوابش را
پریشان هرکس آمد در حرم با مشکلی کاری
تو با لبخند دادی پاسخ حال خرابش را
خدا شاهد که هرکس خوابتان را دید ، در ساعت
خودت تعبیر کردی با زیارت زود خوابش را
نه این چیز عجیبی نیست وقتی لطف سرشارت
نمک پرورده حتی کرده است اهل کتابش را
نه تنها زیر دِینَت چند مفلس مثل من هستند
که مدیون شما آقاست کشور انقلابش را
میان کربلا و مشهد و قم چند روزی هست
دلم با قاطعیت کرده آقا انتخابش را ...
نگاهم خیره حالا بر روی انگشترم مانده
همانکه قم گرفتم سنگ و در مشهد رکابش را
حمید رضا محسنات
کسی که دلی مسـتِ جانان ندارد
به جانان قسم می خورم جان ندارد
کمالم تویی بی تو نُقصانِ مَحضَم
چونان داستـانی که پـایـان ندارد
چه آرامشــی میدَمی بر وجودم !
که دریای دل ، مـیلِ طـوفان ندارد
حَیات و مَمات منی ، شـک ندارم
که این زندگی بی تو اِمکان ندارد
به آبـادیِ وادیِ عشق سوگــند
جهـانَم بـدونِ تـو ، سـامـان ندارد
مُسلمان نمی دانَمش مُسلمی را
که بر عشــق پاک تو ایمان ندارد
نیاورده شُکـری بجا بنده ای که
به الطاف بسیــارت ، اِذعـان ندارد
شِفاچیست غیر از مریض تو بودن؟
مریضــت نـیـازی به درمـان ندارد
خسارت به من خورد از عشق اغیار
بنازم به عشـقت که خُسران ندارد
دلـم جز تمـنّای وصل مُ
به مهرت بگذرد روز و شبم يا ضامن آهو
زجانم رفته تاب و در تبم يا ضامن آهو
به شوق چشم تو آهو نهد پا در دل صحرا
چنان آهو نگاهت مطلبم يا ضامن آهو
غريبه نيستم در دام عشق تو كه يك عمري
اسيرت بوده اند اُم و اَبم يا ضامن آهو
گراُفتم يا گرفتم آنکه برخيزم ز الطافت
نيفتد نامت از روي لبم يا ضامن آهو
دعايم ميرود بالا هميشه زانكه نام تو
گره خورده به يارب ياربم يا ضامن آهو
مران از خود مرا اینجا مسیحی هم نگردد رد
بَدم اما حسيني مذهبم يا ضامن آهو
رئوف اهل بيت امشب نگاهي كن "رئوفي" را
بده بر خادمیَت منصبم يا ضامن آهو
شاعر : حسین رئوفی
بی قرار و خراب سلطانم
مست مست شراب سلطانم
من یکی از هزار مدیونه
کرم بی حساب سلطانم
داده ام یک سلام و باز امشب
من خمار جواب سلطانم
نوکر خانه اباصلت و
بندگان جناب سلطانم
دوره گرد قدیمی صحنه
کوثر و انقلاب سلطانم
زنده ام زیر سایه کرمش
خوش به حال مجاور حرمش
ریزد از اسم اعظمش برکت
عادت او عطای بی منت
مومن و کافر از رضا دیدند
مهربانی ، محبت و رافت
احدی را نمی برد از یاد
چه قدر با وفاست این حضرت
می روند از حرم همه خوشحال
بس که او زود می دهد حاجت
به تمام قبیله و نسله
دشمن ثامن الحجج لعنت
همه جا ذکر خیر این آقاست
پرچم معجزات او بالاست
السلام علیک یا سلطان
آمده سوی تو گدا سلطان
سلطان تویی،ضامن تویی
روز ازل در عرش با اذن خداوند
ما را غبار سنگ های صحن کردند
وقت نماز صبح در صحنت ملائک
با خادمانت فرش ها را پهن کردند
این قوم را با دست خالی برمگردان
این زائران جایی به جز مشهد ندارند
وقتی تو حج مستمندانی رضا جان
این سنگ ها چیزی کم از اسود مدارند
ماسنگ بودیم و تراش عشق خوردیم
تا در رکابت اندکی قیمت بگیریم
اذنی بده تا موقع غسل شهادت
از خواهرت در شهر قم رخصت بگیریم
ایران همه دولت سرای توست اقا
سلطان تویی،ضامن تویی،مولا توهستی
ما سنگ بی جان کف دریای سرخیم
تا ناخدای کشتی دنیا تو هستی
تا شاعران و ذاکران جمع اند اینجا
این جمع ها را نیز زهرا دوست دارد
دعبل بیا قدر
رئوف آلِ على
کبوترانه به سوى تو آمدم آقا
کبوتر حرم و جلد مشهدم آقا
میان این همه سختى دلم به تو قرص است
دخیل بسته ام و رو به تو زدم آقا
به مهربانى تو من پناه آوردم
تورا به جان جوادت مکن ردم آقا
جنون عشق تو عقل مرا به غارت برد
جنون اول راه است..قدم قدم آقا...
–
به عشقِ عشقِ خودت سر به باد خواهم داد
و من به اهل زمین عشق یاد خواهم داد
–
دوباره إذن دخول و دوباره بوى حرم
شبیه گشته ام آقا به خلق وخوى حرم
حرم حرم حرم از روى لب نمى افتد
همیشه چشم دلم هست سمت و سوى حرم
قبول!نوکر خوبى نبوده ام اصلاً
جلا ببخش مرا هم به آبروى حرم
رئوف آلِ على أز تو خواهشى دارم
نذار تا که بمیرم در آرزوى ح
بند اول
السلطان ابالحسن ابالحسن ابالحسن(۲)
ای شاه خوبان جانم رضاجان
ای ماه تابان جانم رضا جان
ای بیکران تو مانند باران
شمس الشموس و شاه خراسان
السلطان ابالحسن.....(ع)
بند دوم
باب النجاتم باب الجوادت
بنموده ام من هر لحظه یادت
کرببلا شد باب المرادت
من سر سپرده بر عدل و دادت
السلطان ابالحسن...(۴)
بند سوم
آهوی دشتم چشمم براهت
در انتظار نیمه نگاهت
چشم من و آن رخسارِ ماهت
آسوده خاطر من در پناهت
السلطان ابالحسن.....(۴)
بند چهارم
باغ بهارم صبر و قرارم
غیر از تو آقا یاری ندارم
سر بر حریم و خاکت گذارم
ای روشنی بخش شام تارم
السلطان ابالحسن.....
شاعر : مرتضی محمودپور
زحمت تیغ دو سر را گاهی ابرو می کشد
چشم های نافذش شمشیر از رو می کشد
گاه وصل و گاه هجر و گاه قبض و گاه بسط
می کشد هرچه دل بی تابم از او می کشد
اول ذی القعده با شوق زیارت مادرم
بابت خرج سفر دست از النگو می کشد
بست بالا بست پایین باطنا مثل هم اند
جذبه ی گلدسته اش دل را ز هر سو می کشد
مثل ایوان نجف ایوان طلایش دیدنی ست
زایر این بقعه حق دارد اگر هو می کشد
خواهرم را بوم نقاشی به ذوق آورده است
دور تا دور ضریحش یاس و شب بو می کشد
بر فراز ماذنه های رفیعش یاکریم
در طواف گنبد زردش پرستو می کشد
از امام ضامن خود اذن می گیرد سپس
در کنار حوض صحنش بچه آهو می کشد
تا سلامی بامدادان محضر حضرت دهند
بر لب
عمریست که در پردهی ابهام نشستم
از خویش جدا گشتم و گمنام نشستم
در کنج قفس نیستم و بر تو اسیرم
چون مرغ گرفتار در این دام نشستم
شهره شدهام من به غم عشق دراین شهر
گویا چو کبوتر که بر این بام نشستم
کارم همه از شوق شده گریه مداوم
از بسکه به دیدار تو تا شام نشستم
مستی من از حد تصور نگذشتهست
زین روست که باز، از پی این جام نشستم
شاعر : مرتضی محمودپور
زیر ایوان طلا چشم ترم مخصوص ِ توست
جَلدِ خود کردی مرا! بال و پرم مخصوص ِ توست
ضامن آهو شدی! پشتم به عشقت گرم شد
آبروداریِ روزِ محشرم مخصوص توست
رو زدم بر غیر و تا درها به رویم بسته شد
زائرم کردی و گفتی: این حرم مخصوص توست
رد نکردی از درِ باب ٱلجوادِ(ع) خود مرا
آمدم آقا! امیدِ آخرم مخصوص توست
مشهدت حجّ فقیران است و اطرافِ ضریح
هر چه می بینم تویی! دور و برم مخصوص توست
سر به دیوارِ حرم عشق شهادت داشت و
گفت: آقا جان؛ بگیر از من! سرم مخصوص توست
چشم هایش قطره قطره اشک بعد از هر نماز؛
دست بر سینه سلام ِ مادرم مخصوص توست
کاشکی امروز روزی زائرت بودم! ولی-
نیستم... آقا حسابم کن! کرم مخصوص توست!
