چه چیزی را میخواهید جستجو کنید؟
این چه حرفیست که در عالم بالاست بهشت
هر کجا نام حسین است همانجاست بهشت
بیرق و پیراهن مشکی و یک عکس حرم
در مکانی چو شود جور مهیاست بهشت
سیدحسین میرعمادی
از محرم ، حرمی دور و برِ ماه کشید
از دو چشم من و تو تا حرمش راه کشید
در کویر من و تو روضه گرفت و آنگاه
آب شیرین حیات از دل این چاه کشید
روضه خواند و ره صد ساله ی ما یک شبه شد
این همه فاصله را یک شب ِکوتاه کشید
مجلس روضه ی خود را که مزیّن فرمود
تا بهشتش همه را برد و به همراه کشید
عده ای را به هوای حرمش مهمان کرد
عده ای را دم در خادم درگاه کشید
این بهشتی که است نهر و می و ساقی دارد
این بهشتی است که ارباب به دلخواه کشید
در محرم ، حرمی دارم و دلخوش هستم
که مرا گریه کن این حرمِ ماه کشید
گریه ی من به فدای جگر سوخته اش
که دلش آب شد از بس جگرش آه کشید
شاعر : رحمان نوازنی
گریه کن ای زمین، خون ببار آسمون
بزن به سینه و، نوحه غم بخون
رسیده قافله، جون به لب اومده
کرب و بلا ببین، که زینب اومده
کربلا، قربونیات اومدن، شدی منا کربلا
حسین و از خواهرش، نکن جدا کربلا
ای وای، رسیده کارون
ای وای، میادش بوی خون
ای وای، بگو انا الیه راجعون
نمیدونم چرا، شور میزنه دلم
عباس پیاده کن، من و از محملم
به من بگو داداش، اینجا دیگه کجاست
چرا بی طاقتم، نکنه کربلاست
ای حسین، بیا از اینجا بریم، می ترسم از کربلا
مادر به من گفته بود، اینجا میشی سرجدا
داداش، دلم رو نشکن
حرفِ، جدایی رو نزن
ای کاش، که سایهات کم نشه از سر من
شاعر : محسن عرب خالقی
دانلود سبک
ممنون، که راه دادی نوکرو
ممنون، که باز گذاشتی درو
ممنون، بهم نگفتی برو نیا
ارباب، گدای تو اومده
هر چند، خودش میدونه بده
خیره به پرچم گنبده آقا
یه سال دیگه به نوکریم
تو هیئتت
اضافه شد خدا رو شاکرم دونستی قابلم، خدا رو شکر
که سایه ی سر تو میشه شاملم، خدا رو شکر
نگاه لطف زهرا(س) میشه حاصلم، خدا رو شکر، خدا رو شکر...
[(امیری یا حسین)۲ یا حسین]۳
یا حسین...
بازم، بوی محرم تو
بازم، خیمه ی ماتم تو
بازم، شور دمادم تو، حسین
روضه، بهشت هر نوکری
اسمت، دل منو می بره
زهرا(س)، گدا ها رو می خره، حسین...
چی بالاتر از این چیزا
تو دنیا هست
همینکه خیسه واسه ی غم تو چشمای ترم، منو ببین
همینکه توی دربار تو نو
بوی سیب حرم، بدجوری برده هوشم
با اجازه ی از، زهرا مشکی میپوشم 2
آقا تا ابد/ تویی شاه و منم غلام
از جون و دلم/ میکنم به تو من سلام
السلامُ یا ساکن دشت کربلا
السلامُ یا مولا اباعبدالله 2
شکر حق دوباره، گریه کن هاتو دیدم
زنده موندمو من، به محرم رسیدم 2
باز نوحه و دم/ روضه و سینه زنی
باز هر کی میگه/ یا حسین عشق منی
کوچه ها شده پر از سیاهی عزات
آخرش آقا یه روزی می میرم برات
السلامُ یا ساکن دشت کربلا
السلامُ یا مولا اباعبدالله 2
در خونه ی تو، نوکری لذت داره
هر کی ریزه خورِ، تو باشه عزت داره 2
عاشق اونه که/ حرم تو رو دید و مرد
خوشبخت اونه که/ رو سینش پلاک تو خورد
یابن فاطمه دلا برات بی تابه
کاشکی م
به گوش تیر گفتا تیغ، بی سر کردنش با من
اگر چشمی به سوگش خشک شد ، تَر کردنش با من
تو کارت را بکن با شعبه ها من هم حواسم هست
حسین اکبر اگر آورد، اصغر کردنش با من
جواب تیغ را تیر اینچنین از روی زه پَر داد
اگر اصغر بیارد ذبحِ اکبر کردنش با من
اگر که لاله ی عباسی خود را حسین آورد
تو دستش را بزن ای تیغ،پر پر کردنش با من
رها شد نیزه ای و گفت مسئولیت این سر
از اینجا تا شبِ تقدیمِ دختر کردنش با من
صدای نیزه را خاری شنید و گفت بعد از ظهر؛
ز خیمه هر که آمد سَدِّ مَعبَر کردنش با من
یقیناً شیشه ی پای رقیه بی تَرَک مانده
مغیلان را خَبر کردم مشجّر کردنش با من
همین طور اسبی از آن دور با نُه اسب دیگر گف
ما که کل سال پای روضه ها غم میخوریم
غصه ی اتمام این ده روز را کم میخوریم
هرسه شنبه صبح یا که هرشب جمعه کمیل
باده ی تقوای خود را پای پرچم میخوریم
یک برنج از ظرف نذری تو ما را بس حسین
رزق طول سال خود را از محرم میخوریم
ما چنان سرویم از وقتی برایت خم شدیم
تا تو هستی کی زمین با قامت خم میخوریم؟
با تو در هر مشکلی راه نجاتی هست لیک
مطمئنا بی تو بر دیوار محکم میخورم
تو بزرگی پس بزرگی کن شفاعت کن حسین
ورنه چوب معصیت ها را دمادم میخورم
در جوانی پاک بودن شیوه عشاق توست
شرمساریم از شما که غصه ات کم میخورم
تربت کرب و بلا درمان کل دردهاست
وقت های ناخوشی یک ذره مرهم میخوریم
داغ اکبر داغ قاسم
شکر خدا زهرا دوباره رزق این نوکر نوشت
با دست بشکسته مرا روزی خور این در نوشت
هرگز نمی کردم گمان اینجا مرا راهم دهند
نام مرا در بین نوکر ها خودش آخر نوشت
روز ازل وقتی خدا روزیِ عالم را نوشت
ارباب را ارباب و ما را بر درش قنبر نوشت
در عرش حق پیراهن خونین او آویختند
بیخود نبوده گر خدا این قلب را مضطر نوشت
نام حسین فاطمه اشک مرا جاری کند
رحمت به شیر مادرم، صد شکر بر این سرنوشت
هرکس که شد در این دهه دیوانه ی کوی حسین
زینب برای او "نمازِ صبحِ بالاسر" نوشت
حبُّ الحسین نعمتی ، قبرُ الحسین قبلتی
این جمله را هر نوکری در قلب خود با زر نوشت
من زاره فی کربلا زار العلیّ فی عرشه
این را همان اول
یک وقت از ما نوحه و دم را نگیری
سینهزنی و شور و ماتم را نگیری
خیلی میان روضههایت سود کردیم
یک موقع از ما روضه و غم را نگیری
سینه زدم تا که گناهم را بریزی
این کمترین چیزی که دارم را نگیری
حال بد ما با وجود روضه خوب است
از دست نوکرهات مرهم را نگیری
آقا برای ما محرم خیرها داشت
از ما گنهکاران محرم را نگیری
با هم خریدی خوب و بد را بین روضه
این گریهکردنهای با هم را نگیری
در بین روضه التماست میکنم من
جانم بگیری، گریههایم را نگیری
در بین هیأت کار من پرچمزدن شد
دستان من خالیست... پرچم را نگیری!
یک شب میان روضهات گفتم خدایا
از نوکران شاه دو عالم را نگیری
شاعر : علی سپهری
از جهان گر چه به جز غصه ندیدیم حسین
غم و اندوه شما باز خریدیم حسین
شیوه ی چشم شما بود به دل آتش زد
چقدر از غم تان داغ کشیدیم حسین
آتش عشق تو تا روز ازل شعله کشید
ما چنان دانه ی اسپند پریدیم حسین
تو قتیل العبراتی، تو حسین اشکی
ما هم عمری است به پای تو شهیدیم حسین
قصد، پروانه شدن بود که بر سینه زدیم
پیله ی عشق تو در سینه تنیدیم حسین
**
قامت افراخته بودیم چنان سرو ولی
دخترت را چو بدیدیم خمیدیم حسین
ما به دنبال تو با پای پر از آبله اش
در پی قافله ی روضه دویدیم حسین
آنقدر خار به پاهای من و عمه رسید
تا به این منزل ویرانه رسیدیم حسین
شاعر : امیر عظیمی
نی، ناله کرد و باز ترنم، شروع شد
فصل هبوط آدم و گندم، شروع شد
دریای بیکران شهادت، که موج زد
توفان نوح بود و تلاطم شروع شد
از «برکهی غدیر»، «محرّم» طلوع کرد
سر مستی «حبیب» هم از «خم» شروع شد
باران اشک شیفتگان غم حسین
«تا گفتم: السلام علیکم شروع شد»
روح دعا، به نام «اباالفضل» چون رسید
غوغایی از توسل مردم شروع شد
وقتی گلوی نازک گل شد نشان تیر
لبخند باغبان و تبسم شروع شد
از اشک و خون اگرچه وضو میگرفت عشق
از «تربت شهید» تیمم شروع شد
ای آسمان! مصیبت عظمای اهل بیت
از قتلگاه عصمت پنجم شروع شد
فصل به خون نشستم گلهای باغ وحی
از آیهی «لیذهب عنکم» شروع شد
با آنکه باغ گل به محبت نیاز
سـلام مـاه مُحـرّم، مُحـرّم آوردی
دوبـاره بویِ عـزا، بویِ ماتم آوردی
چه شورشی همه زانویِ غم بغل دارند
چـه رستخیزِ عظیمی فراهـم آوردی
دوباره هیـأت و خیمه، كتیبه و پـرچم
بـرای گریـه بساطی فـراهم آوردی
به رویِ شانۀ تو كوله باری از اشك است
بـرای زخـمِ تنـش باز مَرهم آوردی
دوازده نـفسِ آهِ محتشم بـس نیست؟
كـه قـابِ مقتلِ سُـرخِ مُـقرّم آوردی
ز هر طرف به تنش ابـرِ زخـم می بارد
یكی به شِـمر بگویـد كه دست بـردارد
سـلام مـاه مـحرّم چـه محشری داری
بـه سیـنه بُغضِ گلوگیـرِ مـادری داری
بـیـا و نـوحـۀ حَیَّ علی العزا بردار
كـه حُزنِ دلشكـن و گریه آوری داری
لـهـوفِ سینۀ خـود را ورق بزن آخر
با گریه ام عزای تو تکریم میکنم
دارو ندار خود به تو تسلیم می کنم
خالص ترین عصاره ی جان را شبیه اشک
بر روی دست دل به تو تقدیم میکنم
یک سال تا به ماه محرم رسانیم
هر صبحدم نگاه به تقویم میکنم
با بوسه ای زخاک در هر حسینیه ای
بر پیشگاه فاطمه تعظیم میکنم
هر تکیه ی عزای تو بیت الحرام ماست
بر خویش هر چه غیر تو تحریم میکنم
از کودکی تمام پس انداز سال را
با سفره ی عزای تو تقدیم میکنم
در هیئت تو با تن احرام بسته ام
یاد شکوه مسجد تنعیم میکنم
با ذکر یا حسین که توحید مطلق است
حبل المتین عشق تو ، تحکیم میکنم
هربار با سلام به تو آب می خورم
غوغای تشنگی تو تفهیم میکنم
گفتا رقیه با دهن ضربه خورده
باز ده شب میشوم بارانی از غم های تو
باز اشک گریه کن ها پای ماتم های تو
این دهه درخانه اش مهمان زهرا میشویم
مادرت بانیست پایان محرمهای تو
زیر خیمه راه از بیراهه روشن میشود
رشته حبل المتین ماست پرچم های تو
از علاج دردهای من طبیبان عاجزند
چشم امیدم فقط مانده به مرهم های تو
از قدیمی ها شنیدم در میان روضه ها
مرده زنده میشده از برکت دم های تو
هرکسی روضه میاید پیشوازش میروی
جان نوکرها فدای خیر مقدم های تو
کشته مرده های تو روزی مسیحا میشوند
عالمی در حسرت عیسی بن مریم های تو
ارزش گریه به تو برگ امان محشر است
دلخوشیم آقا به این قدر مسلم های تو
فیضی از این گریه ها مقتل نویسان میبرند
شیخ
دلم آذین شده با بوی قدمهای عزا
دیده هایم شده بینا به علمهای عزا
شهرمن گرم شد از هُرم حرمهای عزا
می نویسند به هر صفحه قلمهای عزا
هرطرف گوش کنم صوت عزاخانهء توست
«حضرت عشق بفرما که دلم خانهء توست»
جام خونین غمت باده پرستم کرده
فارغ از هرچه که آن بودم و هستم کرده
تا ابد از غم پرشور تو مستم کرده
مست ِ پیمانهء پیمان الستم کرده
هاتفی گفت که این باده ز پیمانهء توست
«حضرت عشق بفرما که دلم خانهء توست»
به شب تیرهء شب پرتو مهتاب تویی
بین دریای محبّت دُر نایاب تویی
تشنهء عشق و محبّت منم و آب،تویی
نوکری پیشهء من حضرت ارباب تویی
شمعی و این دل سودازده دیوانهء توست
«حضرت عشق بفرما که دلم خانهء توست»
ماد
مست آن است که از باده سبو بر دارد
چشم اميد ز هرکس به جز او بر دارد
يار عيسى به نفسم زنده کند عالم را
گر لب از لب به دم قدسى هو بردارد
در قنوت سحرى نامه به آب اندازيم
يار وقت گذرش نامه ز جو بردارد
اى که يک گوشه ی چشمت غم عالم ببرد
گو به غم پنجه ی خود را ز گلو بردارد
آنقدر پيرُهن عصمتِ من پاره شده
سخت با سوزن خياط رفو بردارد
عاشق آن است که تطهير کند دل با اشک
سحر از ديده ی تر آب وضو بر دارد
حُسن ظن داشتنِ عاشق از آنجا پيداست
که رسد هر چه ز معشوق نکو بر دارد
پير ويرانه غيورانه اراده فرمود
سنت سَبِ على را ز عدو بردارد
داد زد در وسط بزم شراب اى عمه
چوب تر را ز لب خشک بگو بردارد
بعدِ زينب چ
ماه حزن و غم و اشک و زاری رسیده
فاطمه شد ازین غصه قامت خمیده
میزند به سینه و سر فاطمــه
خون شده دل خلق عالم همه
آه ، ز کعبه رسیده نوایی
ماه زهرا شده کربلایـــی
(( آه و واویلتا ای حسین جان ))
شد محرم بود عرش رحمان سیه پوش
می رسد دم به دم ناله و نوحه برگوش
یا حسین شده ذکر لبهــای ما
روضه اش بسوزاند دلهای ما
آه ، بریزد زچشمـم ستـــاره
دل شده از غمش پر شراره
(( آه و واویلتا ای حسین جان ))
شاعر : رسول میثمی
با شعلهی در سینه نوشتم که بخوانی
تا شعلهی پنهانِ دلم را بنشانی
افسوس، نسیم سحری، زود سفر کرد
گفتم که سلام منِ غمگین برسانی
کار دلم از کار گذشتهست... مبادا
بیپرده شود کارم و در پرده بمانی
خورشیدی و من، بوتهی در خاک، اسیرم
دردیست: تَمَنّا کنی اما نتوانی
انصاف نباشد که به دنبال تو باشم
بیمبدأ و بیمقصد و بیبرگ «نشانی»
یا گم شده یابنالحسنم در مِه اندوه
یا حبس شده پشت دعاهای زبانی
ای کاش بیایی و کنارم بنشینی
تا خاک گِلیم دل تنگم بتکانی
آمین که نباشد، کلماتاند دعاها!
آمینِ دعاهای همه در رمضانی
هرچند امامی و دلت خانهی وحی است
قربان دلت! خون شده از تیر و کمانی
من تاب تماشای لبِ تش
چرا آسمون ، گریونه
زمین و زمون ، گریونه
چرا چشای ، پیر و ، جوون ، گریونه
محرمه ، فصل عزا و ماتمه
محرمه ، ماه غم اربابمه
محرمه ، محرمه
حی علی العزا ، حی علی البکا
نوحو علی الحسین ، مظلوم کربلا
شاعر : رضا رسولی
دانلود سبک
دوباره شال عزاته (رودوشم۳)
با اذنفاطمه مشکی (میپوشم۳)
چی میشه که بعد محرم حتی یه شب زنده نمونم
دل باز هوای روضه داره یاد شب سوم میخونم
باشه باشه کوچه به کوچه رو نیزه ها رفتی خونه ما نیومدی
باشه باشه تنور خولی و طشت طلا رفتی خونه ما نیومدی
حسین وای
▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️
دوباره روضه و اشک (دمادم۳)
رسیده فصل عزای (محرم۳)
یاد تو هستم لحظه ای که لب تشنه یک جرعه آبم
مثل شب سوم به یاد شش ماهه بی بی ربابم
بس کن رباب حال تو بهتر نمیشود
این گریه ها برای تو اصغر نمیشود
بس کن رباب سر به سر غم گذاشتی
اصلا خیال کن علی اصغر نداشتی
حسین وای
▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️
خدا کنه حاجتم رو (بگیرم۳)
تو ر
(سفینةُ النّجاة ؛ الهی من فدات)٢
(مونده به این دلم ؛ حسرت کربلات)٢
(الهی هیچ کسی داغ ِ حریمِت رو نبینه
یه عُمریه که ما داغ ِ تو رو داریم به سینه)٢
کربلاتْ عشق ِ اولْ آخرِ هر عاشقیه(٢)
(آرزوی دلِ ما دیدنِ اون سرزمینه)٢
آقام آقام ؛ آقام آقام
تویی همه ؛ دین و دنیام
زیارتِ ؛ تو رو میخوام(٢)
زیارتِ ؛ تو رو میخوام(۴)
******
(ضیاءِ هر دو عِیْنْ ؛ پناهِ عالمین)٢
(دوای هر غَمی ؛ امیرِ من حسین)٢
(عشق ِ اربابْ حسین چه خوبْ به دلهامون میشینه
بخدا اسم ِ تو بُردن آقا خیلی شیرینه)٢
براتِ کربلامونُ آقا امضا بزن که؛(٢)
(آرزوی دلِ ما دیدنِ اون سرزمینه)٢
آقام آقام ؛ آقام آقام
تویی همه ؛ دین و دنیام
زیارتِ
ابتدا گریه
می نویسم از ابتدا گریه
ابتدا گریه انتها گریه
شأن ما را نمی برد بالا
غیر ازین آشنای ما،گریه
آبروی مرا خرید این اشک
پس نگو اینقدر چرا گریه
از من لاابالی بدبخت
ای نگیرد خدا تو را،گریه
در جوانی اسیرمان کردی
آفرین بر تو،مرحبا گریه
دربدر من پی تو میگردم
شده ای مثل کیمیا گریه
رو سیاهم نکن شب هشتم
جان زهرا فقط بیا،گریه
گریه شمع است من چو پروانه
آخرش می کُشد مرا گریه
سنگ ما را طلا نکن زهرا
بده جای طلا به ما گریه
رسول عسگری...
ذکر حسین بن علی
به سرم سایه ی پرچم نرسد می میرم
پای من خیمه ی ماتم نرسد می میرم
همه ی زندگی ام ذکر حسین بن علی ست
به نفس هام همین دم نرسد می میرم
غصّه ی تو به خدا رمز حیات دل ماست
به دل خسته ام این غم نرسد می میرم
کربلا آخر دنیاست خودت می دانی
تا حرم مقصد راهم نرسد می میرم
گذر زندگی ام بسته به الطاف شماست
کرم از سرور عالم نرسد می میرم
من که یک سال به دنبال گدایی هستم
دستم آقا به محرم نرسد می میرم
مطمئنم که پریشان غمت خواهم بود
اریعین با رفقا در حرمت خواهم بود
شاعر : اسماعیل شبرنگ
امسال با اذن شما با این پیرهن سیاه
سینه میزنم میگم لبیک شاه کربلا
ماه عزای غریب کربلا رسیده
زهرا گمونم دوباره ما ها رو خریده
روضه می خونه بنیَّ با قد خمیده
فدای تن بی سرت مادر
فدا زخمای پیکرت مادر
کی دزدیده انگشترت مادر
ای وای ، ای وای
******
ذکر تموم شهدا حیّ علی کرب و بلا
امسال کاشکی بمیرم بین روضه ی شما
شکر خدا که دوباره من عزات و دیدم
من با دعاهای زهرا تا اینجا رسیدم
دلتنگ گریه برای ارباب شهیدم
بمیرم برا لب های پارت
بمیرم برا طفل شیرخوارت
بمیرم شده خیمه هات غارت
ای وای ، ای وای
******
شاه بی کفن حسین عشق سینه زن حسین
روضه امشب می خونم ای بی پیرهن حسین
ای پاره ی قلب زه
حسین جان
تا حسین بن علی بین دل ما جا گرفت
کار عقل و عشق در این عاشقی بالا گرفت
غرق نفسم بودم و بسیار دست و پا زدم
داشتم از دست میرفتم که دستم را گرفت
هر چه داریم از محرم ها و این مرثیه هاست
ریشه های انقلاب از گریه کردن پا گرفت
چشم بر دستی ندارد مُقبل این آستان
مُزد این مرثیه ها را باید از زهرا گرفت
`آه غمگینانه” تسبیح است در داغ حسین
شک ندارم از همین دم ها دم عیسی گرفت
مثل زینب گریه باید کرد با `صوت حزین”
خوب شد با گریه در روضه صدای ما گرفت
قدر احساسات انسانها مصیبت دیده ای
بی جهت پس نیست از داغت همه دلها گرفت
آرش براری
غم اگر از توست مُردن پای این غم راحت است
سوختن با روضه و با اشک و ماتم راحت است
بعد سیصد سال اگر نام حسین آمد وسط
سوی جنت رفتن حوا و آدم راحت است
ما دو دم دادیم اما یک دمش هم کافی است
مرده زنده کردن ما با همین دم راحت است
یا حسین ما محرم یارب ماه خدا ست
پس رسیدن تا خدا ماه محرم راحت است
دختران شهر النگو خرج هیئت میکنند
حرف روضه میشود حاتم شدن هم راحت است
هرچه باشم باز هم در روی من وا میکند
من نوکر این خانه ام دیگر خیالم راحت است
مال دنیا را نمی خواهم به من گریه بده
دخل و خرج گریه کن حتی شود کم راحت است
هر که رفته کربلا خیر دوعالم دیده است
کربلا رفته خیالش از دو عالم راحت است
سا
جانم حسین (ع)
نوکر این خانه در مدار حسین است
جان و دلش تحت انحصار حسین است
عارف و عالم , بزرگ و کوچک این جمع
هر که به هر جا رسیده کار حسین است
این که گدا سروری کند به دو عالم
کار جدیدیست , ابتکار حسین است
نوکری اصلا که اعتبار ندارد
چیزی اگر هست اعتبار حسین است
ما که نمیخواستیم زنده بمانیم
زندگی ما به افتخار حسین است
شرح مقامات او بس است همین که
خون خدا نام مستعار حسین است
هرچه غریب است از نواده ی زهراست
هرچه شهید است از تبار حسین است
فاطمه قبرش نهان شده که بگوید
وعده ی دیدارمان مزار حسین است
حمیدرضا محسنات
این شهر را هوای محرم گرفته است
حال و هوای قلب مرا غم گرفته است
قبل از دهه برای عزای تو مادرم
اسپند و چایی و رطب بم گرفته است
((باز این چه شورش است))تو را مادرم حسین
در وقت شیر دادن من دم گرفته است
در بین نوکران تو لات محل ما
شیون کنان برای تو پرچم گرفته است
وقتی سماورم ز غمت جوش میزند
یعنی که چای روضه ی ما دم گرفته است
سجاد روان مرد
بر درد تنهایی دچارم ای نگارم
پایان ندارد انتظارم ای نگارم
پاییزی ام، هجران امانم را بریده
برگرد ای باغ و بهارم ای نگارم
خواب مرا فکر وصال از من گرفته
هر شب به یادت بی قرارم ای نگارم
آواره ای بودم مرا نوکر نوشتی
نوکر شدن شد افتخارم ای نگارم
با تو که باشم قدر یک دنیا می ارزم
منهای تو، بی اعتبارم ای نگارم
این آبرو، این اشک ها، این مهر زهرا
من هر چه دارم از تو دارم ای نگارم
بخشید اگر ما را خدا لطف خودت بود
ای رحمت پروردگارم ای نگارم
می ترسم از جان کندنم، پیشم میآیی؟
در وقت سخت احتضارم ای نگارم
مثل همیشه آخر کارم، خودم را
دست رقیه می سپارم ای نگارم
کنج خرابه ناله زد فخر دو عالم
ب
عاشق فقط به دیده ی گریان دلش خوش است
هجران زده به حال پریشان دلش خوش است
عشق است هرچه را بپسندی برای من
دلداده ات به غربت و هجران دلش خوش است
"گفتی بسوز در غم من...اِی به روی چشم"
دلسوخته به لذت درمان دلش خوش است
با فقر محض آمدنم عیب و نقص نیست
وقتی که مور هم به سلیمان دلش خوش است
محتاج یک نگاه کریمانه ی تو ام
قحطی زده به قطره ی باران دلش خوش است
در پشت در نشستن من بی دلیل نیست
سائل فقط به لطف کریمان دلش خوش است
با دست مهربان خودت لقمه ای بگیر
خیلی گدا به لقمه ای از نان دلش خوش است
اینجا بساط شاه و گدا فرق می کند
اینجا خود کریم به مهمان دلش خوش است
گیرم که خشک هم بشود چشم نوکرت
