چه چیزی را میخواهید جستجو کنید؟
شمس جهان می رود یا گل روی صادق
روح و روان می رود یا گل روی صادق
جمله جهان در غم است در غم صبح صادق
ناله ز جان می رود یا گل روی صادق
ناشر دین سرمدی صادق آل احمد
راحت جان می رود یا گل روی صادق
حجت پاک ایزدی عالم ملک امکان
جان جهان می رود یا گل روی صادق
صاحب فجر صادقی نور و (ضیاء) لامع
قبله جان می رود یا گل روی صادق
گشته دل از عاشقان در تب و تاب از بقیع
مرغ دلم پر زند تا لب باب از بقیع
چار گل از باغ عشق رفته ز گلزار عشق
هر دل جویای عشق مست گلاب از بقیع
خون دل از مصطفی می چکد از دیده ها
باز مگر فتنه ای برده نقاب از بقیع
شعله دیوار و در کرده در این جا اثر
سوخته شد از ستم هر گل ناب از بقیع
گنبد ایشان خراب شد جگر از شیعه آب
گشته مگر عرش حق خانه خراب از بقیع
خم شده ارکان عرش در غم سکان عرش
خون چکد از باب عرش بر لب باب از بقیع
نور و (ضیا) در جهان پرتو آن اختران
جن و ملک را نگر سر به تراب از بقیع
#امام_جعفر_صادق_علیه_السلام
#قصیده
صادق ای آیینه ی صدق و صفا، واغربتا
ای غریب ای کشته ی زهر جفا وا غربتا
روضه های جانگدازت بر دلم آتش زده
ای که دردت بر دل و جان آشنا، واغربتا
حضرتِ موسی به بالینِ پدر با اشک و آه
می زند با گریه بابا را صدا، واغربتا
زهرِ منصور آتشی بر خرمنِ جانش زده
وه چه شوری گشته در عالم به پا واغربتا
سینه ی عرشِ خدا از این غمِ عظما کباب
بر زمین نازل شده تیرِ بلا، واغربتا
چشم در خون می نشیند سینه مالامالِ غم
سیلِ غم می بارد از ارض و سما واغربتا
با سر و پای برهنه از سرِ سجاده اش
می بَرندَش بی عمامه بی عبا واغربتا
شهرِ یثرب از غمش در تاب و تب افتاده است
در ملال و ماتم آمد سینه ها واغربتا
خاک تا افلاک امشب غرقِ اشک و ماتم است
عرشیان یکسر همه سر در عزا واغربتا
چار سوی این جهان تحتِ لوای عزتش
لیک او در هاله ی غم مبتلا واغربتا
هم مجوسی هم مسیحی می رسد در محضرش
می درخشد چون مَهِ بَدرالدجی، واغربتا
می فشارد بغضِ سنگینی گلوی خسته را
در عزا و ماتمِ شاهِ ولا واغربتا
ساغرِ جانش شده امشب پر از زهرِ جفا
بر سرِ سجاده اش سر در ثنا واغربتا
جانِ پاکش در شرر از کینه ی عباسیان
ناله ی شیخ الائمه تا خدا واغربتا
ظالمی خود روی مرکب لیک او را می کشید
رحم بر حالش ندارد بی حیا، واغربتا
تا زمین افتاد یادِ گودیِ گودال کرد
با سنان افتاد جدش بی هوا واغربتا
پشتِ مرکب یادِ آن ده نعلِ اسب افتاده بود
پیکرِ جدش شد آنجا جابجا واغربتا
هر چه شد آقا تو را شب بینِ کوچه برده اند
روز بردند عمه را در کوچه ها واغربتا
#هستی_محرابی
#نذر_غربت_ائمه_بقیع
روزی این جا بارگاه و قلبِ عالم می شود
زینتِ نقشِ ضریحش اسمِ اعظم می شود!
#هستی_محرابی
◾نوحه،زمینه، شور،و واحد سینهزنی
◾سبک نوشته شهادت امام صادق(ع)
◾ بنداول
لاله ی باغِ پیمبر
صادقِ آلِ رسول
وارثِ محراب و منبر
صادق آل رسول
سینهات گنجینهی اسرارِ قرآنِ مبین
ای شفیع روز محشر
صادق آل رسول
پارهی قلب بتول
صادق آل رسول(۲)
◾بنددوم
نیمه شب در بینِ کوچه یادِ مادر می کنی
همچو مرغی زین مصیبت زیر پَر سر می کنی
بر زمین افتادی و یاد سه ساله کردهای
با لبِ خشکیدهی خود یادِ اصغر می کنی
پارهی قلبِ بتول
صادقِ آل رسول(۲)
◾بندسوم
دستهایت بسته بود و پا برهنه می کشید
هر نفس یادِ حسین بودی و جان بر لب رسید
زیرِ لب گفتی بمیرم بهرِ جدم مرتضی
بد دهن دشنام داد و رنگ و روی تو پرید
پارهی قلبِ بتول
صادقِ آل رسول(۲)
#هستی_محرابی
#امام_جعفر_صادق_علیه_السلام
ما مانده ایم و این همه میراثِ فاخِر
گنجینه ای از قال صادق، قال باقر
شرحی حدیثِ ناب و زیبا و نفیس از
آن جویبارانِ زلال و پاک و طاهر
#هستی_محرابی
#نذر_غربت_ائمه_بقیع
روزی این جا بارگاه و قلبِ عالم می شود
زینتِ نقشِ ضریحش اسمِ اعظم می شود
#هستی_محرابی
◾شهادت امام صادق(ع)
بهپیشسیلدشمن گرچو سَّدم
دو دستم بسته شد مانند جَّدم
شبانه در مدینه بین کوچه
به مثل فاطمه بشکسته قَّدم
سیه کردند از کین شانهام را
زدند آتش در کاشانهام را
سواره بود و من پای پیاده
شکستند از جفا پیمانهام را
شعر را دست بر روی سینه
می نویسم به احترام شما
جعفری مذهبم که دنیا هم
می شناسد مرا به نام شما
پای درس تو درس پس دادند
عالمانی شبیه جابر ها
با نگاه تو میشود جاری
شعر در سینه های شاعر ها
نور صدقِ کلام تو تابید
این دلم صادقانه عاشق شد
شیعه ی واقعی شده هرکس
شیعه با نور"قال صادق" شد
نیست بی شک اصول دینم جز
جزء جزء اصول زندگیت
من مرید مرام تو هستم
بنده ی راه و رسم بندگیت
ای گره های بسته ی عالم
مانده بسته به یک دعای شما
شده سجاده محترم وقتی
پهن گشته به زیر پای شما
چقَدَر شبهه،بدعت و تزویر
که زدودی ز پیکر اسلام
داده ای جان تو با احادیثت
به نفس های آخر اسلام
تو به من یاد داده ای آقا
گریه کردن برای ثارالله
چقدر روضه ی شما سخت است
بانی روضه های ثارالله
بی حیایی رسید و ناغافل
جانمازت کشید و افتادی
دست هایت سپر شد و گفتی:
ای عمو جان چگونه جان دادی؟
به سفیدی موی تو نگُذاشت
احترام آنکه بست دست تورا
خواست تا حرمتت شکسته شود
پا برهنه تو را کشاند آقا
رد شدی تا که از در خانه
بغض تو در میان جمع شکست
یادت آمد که پیش چشم همه
مادرت روی خاک کوچه نشست
بین کوچه صدای بازویی
که شکست از غلاف می آمد
مادری بود و لشکری کافر
گوییا به مصاف می آمد
پشت مرکب ز بسکه افتادی
پهلویت بین راه خورده به سنگ
صورت تو کشیده شد به زمین
خورده انگار روی ماهت سنگ
باز شکر خدا کسی دیگر
از تنت پیروهن نبرد آقا
روی لب های تشنه و خشکت
چکمه ای بی هوا نخورد آقا
سیدی غِیبَتُک...بخوان تا دل
بیشتر بیقرار تر باشد
شب و روز از غم امام زمان
این دلم خون و دیده تر باشد
#شاعر_محمدداوری
#نوحه
#واحد
#شهادت_امام_صادق
صادق آل مصطفی به جنان پرکشیده است
مرغ دلهای شیعیان به بقیعش پریده است
روی لبش این زمزمه
یامرتضی یافاطمه
واویلا واویلا۴
__________
ازجفاهای روزگار میکند یادمادرش
وای ازین داغ بی امان درنفسهای آخرش
یاداشک دانه دانه
یادطفل و تازیانه
واویلا واویلا۴
_____________
اوکه عمر پرازغمش هرزمان یادکربلاست
روضه خوان غمی عظیم سینه زن برخون خداست
اوکه دربزم درس وبحث بزم روضه به پا کند
هرکجا مینهدقدم حق روضه ادا کند
دارد غمها بین سینه
شدمسموم از زهرکینه
واویلا واویلا۴
___________
#نوحه
#شهادت
#امام_صادق
امشب به دلم آمده زائر بشوم
بر غربت تربت تو شاعر بشوم
ای کاش که با دیده ی بارانی خود
یک لحظه فقط با تو مجاور بشوم
#هستی_محرابی
از رویِ دیوار ، از دور و بر او ریختند
نیمه شب با ریسمانی بر سر او ریختند
کاش در آن نیمهشب زهرا نمیدیدش چه شد
بر سرِ او در قنوتِ آخرِ او ریختند
خانهاش شد خیمهگاه و چوبهای شعلهور
بِینِ خانه پیشِ چشم دختر او ریختند
فاطمه نالید مادر پهلویت را حفظ کن
تا که با آتش جماعت بر در او ریختند
آنقدر او را کشیدند و به هر سویش زدند
سنگهای کوچه قدری از پَرِ او ریختند
شهر آنشب کربلا بود و زمینش قتلگاه
تشنهای را دید قومی بر سر او ریختند
قوَتش را جمع کرد و گفت آبی سوختم...
نیزه هاشان را ولی بر حنجر او ریختند
#السلام_علیک_یا_جعفر_ابن_محمد_ص
شیعه از خورشید عالمتاب روحی تازه یافت
مکتب ما تا ابد مرهون قال الصادق است
#هستی_محرابی
کسی نداند که چها دیدم
هر لحظه محنت وبلا دیدم
در این مدینه کربلا دیدم
امون از این دل
عدو به خانه ام شرر افروخت
دیدم در کاشانه ام می سوخت
چشم مرا به کودکان می دوخت
امون از این دل
دیدم به خیمه شعله را ای وای
بودم به یاد خیمه ها ای وای
بدون عمامه مرا بردند
مرا میان کوچه ها بردند
با کینه و غضب چرا بردند
امون از این دل
با دست بسته نیمه های شب
وقتی دویدم در پی مرکب
بودم به یاد عمه ام زینب
امون از این دل
خون دلم از دیده ی تر ریخت
از سر عمه خون به معجر ریخت
******
شائق
اللّهم عجّل لولیک الفرج
باز هم آهنگ قلب شیعیان ماتم شده
حرف از یک کوچه مشهور و قد خم شده
باز هم حرف از در و از آتش و از حمله است
خانه ای در ازدحام قوم نامحرم شده
باز هم در خانه ای که بوی زهرا می دهد
زخم سیلی تازیانه با لگد توام شده
بازهم در کوچه ای که شهره بی حرمتی است
ریسمان بر دست شیخ الاوصیا محکم شده
سر برهنه پا برهنه بر زمین افتاده بود
پیرمردی که وجودش فخر این عالم شده
می کشیدنش زمین و ناله میزد مادرم
بوی خون تو فقط در کوچه ها مرهم شده
آتش شکست حرمتِ بیتالحرام را
تا خلوتِ امام، کشید ازدحام را
دستِ طنابِ روضه به حبلالمتین رسید
آخر شکست، حرمتِ دستِ امام را
شیخالکبیر، پای پیاده حقیر کرد
در کوچههای شهر، سواره نظام را
موی سپید، مصحفِ نوحالائمه بود
هر بیوضو رسید، شکست احترام را
آتش در این مجادله «بَرداً سلام» نیست
با شعله زد خلیل علیهالسلام را
با دو گریز، داغِ حسینیه تازه شد
از شعلههای روضه بگویم کدام را ؟!
آتش؛ نمازِ مادرمان را شکست و رفت
با میخِ در رساند، به سجده قیام را
آتش؛ وبالِ دامنِ طفلی سه ساله شد
آتش؛ گرفت، معجرِ اهل خیام را
از آتشی که هیزمِ این روضهها شده
ای چشم تر! ببار و بگیر انتقام را
پرورده ی دامن شقایق هستیم
از خیل بلا کشان عاشق هستیم
قرآن محمدی ﮐﺘﺎﺏ ﺩﻝ ﻣﺎﺳﺖ
در مکتب شیعیان صادق هستیم
تویی تجلّی ایمان، امام جعفر صادق
تویی پناه یتیمان، امام جعفر صادق
دلیل رویش گلها؛ دلیل تابش خورشید
دلیل بارش باران، امام جعفر صادق
تو فاضلی، تو صبوری، تو صادقی، تو طَهوری
نِمود کامل انسان، امام جعفر صادق
پرنده با تو غزلخوان، قمَر کنار تو تابان
ستاره با تو درخشان، امام جعفر صادق
درون مکتبتان مالکِ اَنَس زده زانو
کنار جابرِ حیّان، امام جعفر صادق
چه نامهای بزرگی، اَبان، مَعاذ، مُفَضَّل
هشامِ صاحب برهان، امام جعفر صادق
شبیه بحری و شاگردهای مکتب فضلت
شبیه لؤلؤ و مرجان، امام جعفر صادق
تو نور اهل زمینی، اگرچه عرش نشینی
کنار حضرت سبحان، امام جعفر صادق
تو مروهای، تو صفایی، تو مشعری، تو مِنایی
تویی برادر قرآن، امام جعفر صادق
صدا زدند شما را، میان آتش نمرود
میان هجمهی طوفان، امام جعفر صادق
تو فوق مدح و ثنایی، درون وصف نیایی
به وصفتان همه حیران، امام جعفر صادق
دوباره ماه عزا شد، دوباره ماتم شوّال
دوباره حزن فراوان، امام جعفر صادق
به جرم موی سپیدت، تو را محاکمه کردند
به جرم نیکی و احسان، امام جعفر صادق
تو را بدون قبا، پا برهنه، سرزده بردند
شبیه سیّد عریان، امام جعفر صادق
پیامبر سپرت شد، میان مجلس منصور
همیشه اوست نگهبان، امام جعفر صادق
تویی غریب مدینه، که از فراقِ تو آقا
بقیع گشته پریشان، امام جعفر صادق
شبیه جدّ کریمت، به زهر کین جگرت سوخت
به جرمِ ذکر حسن جان، امام جعفر صادق
به آب لب نزدی گرچه بر لب تو ترَک بود
شبیه ساقی عطشان، امام جعفر صادق
از این مصیبت عظمی، زمینیان همه محزون
در آسمان همه گریان، امام جعفر صادق
تو پر کشیدی و رفتی، پس از وجود عزیزت
شدیم بیسر و سامان، امام جعفر صادق
وصیّت تو نماز است، آه! من چه بگویم
ز مکر و حیلهی شیطان، امام جعفر صادق
به درد عشق تو آقا، خداکند که بمیرم
چه احتیاج به درمان؟ امام جعفر صادق
شاعر:علی رفیعی وردنجانی
سر و پای برهنه میبرند آن پیر عاشق را
که بر دوشش نهاده پرچم سوگ شقایق را
همانهایی که قرآن بر سر نی کرده، میبردند
به دستِ بسته، پای نیزهها قرآن ناطق را
و در بیت ولایت بار دیگر آتش افکندند
مگر آتش کند خاموش خورشید حقایق را؟
به نام سورههای «فجر» و «والعصر» و «اذا جاءَ»
بشارت داده او در شام غیبت، صبح صادق را
چو شمعی آب شد جسم شریفش تا برافروزد
به مصباحالشریعه تا ابد جانهای عاشق را
شاعر:مرتضی مولوی
پیری شکسته مانده و دستانِ بسته
از هم گسسته مانده و دستانِ بسته
پیری که باشد آبرو دارِ قبیله
از پا نشسته مانده و دستانِ بسته
حرمت نگه دارید آقا دل شکسته ست
پاهای خسته مانده و دستانِ بسته
«مانند جدّش مرتضی در بند کردند»
«این کوچه را با پشت در پیوندکردند»
بردند آقا را ز خانه پا برهنه
مرغی شکسته پر ز لانه پا برهنه
پیشانی اش دارد عَرَق از شدّتِ غم
بردند خیلی وحشیانه پا برهنه
این بی حیاها بدتر از قومِ یهودند
بردند او را بی بهانه پا برهنه
«القصّه که آتش زدند باب العطا را»
«بازم تجّسم کرده اند خیرالنسا را»
تکرار شد تاریخِ غم از جایِ دیگر
پهلو شکسته شد ولی با پایِ دیگر
خاموش شد آتش ولی با اشکِ چشمش
خاموش شد آتش به یک دریایِ دیگر
اینجا فقط هول و هراس و پیرمرد است
آتش نخورده دامنِ زهرای دیگر
«صدیقه ی کبرا ولی آتش ز کین خورد»
«پشتِ درِ کاشانه ای بی بی زمین خورد»
اینجا کسی از دیدگانش آب می ریخت
بر آتش از اشکِ روانش آب می ریخت
با حفظِ جانش،رویِ هُرمِ داغدیده
با قامتِ مثلِ کمانش آب می ریخت
ای کاش می شد حیدر کّرار آنروز
با اشک هایش بر جوانش آب می ریخت
«سوزانده شد صدیقه ی کبرا ز کینه»
«ای وای از تکرار غمها در مدینه»
مولای من سلام خدا هدیه محضرت
گلبوسه ی ملايکة الله بر درت
یا صادق الائمه که قران ناطقی
عالم فدای آن نفس روح پرورت
تا از تو کسب فیض کنند ای شکوه علم
زانو زنند خیل ملک پای منبرت
بر کرسی خطابه لبت چونکه باز شد
باغ بهشت مصطفوی شد معطرت
از تو گرفت درس بصیرت ابوبصیر
صدها زراره کاتب و اندیشه گسترت
سرچشمه ی زلال حقیقت کلام توست
شد جرعه نوش ، علم و فضیلت ز کوثرت
معراج توست علم و در آن سیر نور شد
هفت آسمان عالم معنا مسخرت
تنها جهاد ، عرصه ی شمشیر و تیغ نیست
روز ازل جهاد سخن شد مقدّرت
در دست تو کتاب خدا بود ذوالفقار
فقه و اصول ، نیزه و شمشیر دیگرت
مدیون توست مکتب شیعه الی الأبد
در این جهاد ، لطف خدا بود یاورت
دشمن که بست دست یداللهی تو را
رد شد تمام خاطره ها از برابرت
رفتی سرِ برهنه و پای پیاده لیک
سیلی نخورد پیش تو در کوچه همسرت
در طول عمر ، داغ فدک با دل تو بود
می زد حدیث حادثه زخم مکررت
باشد برای اهل ولا ، جلوه ی حضور
در گوشه ی بقیع ، مزار مطهرت
گاهی نگاه کن به دل بیقرار من
دست «کمیل » دامن تو ، جان مادرت
بنداول
مهدی دلش درماتمه
اشکای چشماش زمزمه
داره میسوزه از غم
امام صادق
رنجور دردومحنه
دل توی سینش میزنه
امشب شده سینه زنه امام صادق
شال عزا برگردنش
یادش میاد که جدشو آزردنش
شال عزا برگردنش
یادش میادتوکوچه ها کشوندنش
شال عزا برگردنش
یه پیرمردو با چه وضعی بردنش
پای پیاده
دشمن سواره
بارون چشماش
داره میباره
آه وواویلا
بنددوم
خیل عدو دوروبرش
دستاشو برده روسرش
افتاده یاد مادرش
امام صادق٢
افتاده یاد کوچه ها
آتیش ودودو شعله ها
محنت کشیده از جفا
امام صادق٢ن
میخوره هردفعه زمین
میرسه دشمن از یسارو از یمین
میخوره هر دفعه زمین
دلش میشه به یاد مادرش حزین
میخوره هر دفعه زمین
میبینه تو ی کوچه قنفذه لعین
دشمن رسیده
با تازیونه
از هتک حرمت
دلپریشونه
اه وواویلا
بندسوم
تو لحظه های آخره
روضه میخونه یکسره
یادگلووحنجره
امام صادق٢
یادش میاد از کربلا
سرهای روی نیزه ها
میسوزه از این روضه ها
امام صادق٢
رولبش آه حسرته
میبینه دشمنو پی جسارته
رولبش آه حسرته
به یاد عمه زینب واسارته
رولبش آه حسرته
یاد آتیش خیمه ها وغارته
اشکش روونه
بادل پرتب
دایم میخونه
وای عمه زینب
آه وواویلا
دست بسته و . ای وای
دلشکسته و . ای وای
پای خسته و . ای وای . ای وای
نه که عبایی . نه که ردایی . نه که عمامه ای داره روی سر
افتاده انگار . دوباره بازم . یاد غصه ها و غمای حیدر
وسط کوچه . میریزه اشکاش . دائما میخونه روضه ی مادر
تو کوچه غوغا . بی یارو تنها
میُفته رو خاک . آه و واویلا
(آه و واویلا)
رنگش پریده . ای وای
قدش خمیده . ای وای
نفس بریده . ای وای . ای وای
خدایی سخته . با سن و سالش . باپاهای برهنه پشت مرکب
یه پیرمرده . تَوُون نداره . میخوره رو زمین باسر مرتب
روضه میخونه . به زیر لبهاش . از حسین و از کربلا وزینب
بی پر و بی بال .هی میره از حال
افتاده یاد . روضه ی گودال
(آه و واویلا)
سمت تو بلند . دستام
خیره به دستات . چشمام
رزق اشک من . با تو . اقام
نگاه کن اقا . به حال و روزم . شما رو به جون حضرت زهرا
نزدیکه دیگه . ماه محرم . سیدی وَتَصَدقَ عَلَینا
بگو که میدی . ناله و سوزم. کاسه ی خالیمو تو پر کن اقا
ته حاجاتو . ختم کلامم
کربلاییم کن . ماه محرم
آتش شکست، حرمتِ بیتالحرام را
تا خلوتِ امام، کشید ازدحام را
دستِ طنابِ روضه به حبلالمتین رسید
آخر شکست، حرمتِ دستِ امام را
شیخالکبیر، پای پیاده حقیر کرد
در کوچههای شهر، سواره نظام را
موی سپید، مصحفِ نوحالائمه بود
هر بیوضو رسید، شکست احترام را
آتش؛ در این مجادله «بَرداً سلام» نیست
با شعله زد خلیل، علیهالسلام را
با دو گریز، داغِ حسینیه تازه شد
از شعلههای روضه بگویم کدام را ؟!
آتش؛ نمازِ مادرمان را شکست و رفت
با میخِ در رساند، به سجده قیام را
آتش؛ وبالِ دامنِ طفلی سه ساله شد
آتش؛ گرفت، معجرِ اهل خیام را
از آتشی که هیزمِ این روضهها شده
ای چشم تر !؛ ببار و بگیر انتقام را
▪️بنداول▪️
پر زد دلم سوی سرای تو،گریه کنم آقا برای تو
من شیعه ی مکتب شمام،محتاجه لطف و عطای تو
بقیع آباد میشه ای گله زهرا
به کوریه چشمه همه اعدا
گنبد و بارگاه برات میسازیم
با فرجه مهدیه آله طاها
《غریب آقام امام صادق》
♦️♦️♦️
▪️بنددوم▪️
میسوزم از جوره زمونه، از درده سیلی تازیونه
شبونه ریختن توی خونم،بردن منو بی عذر و بهونه
پای برهنه خسته ی خسته
باقلبی مجروح دلی شکسته
سره برهنه حاله پریشون
می دویدم با دستای بسته
《غریب آقام امام صادق》
♦️♦️♦️
▪️بندسوم▪️
رسیده لحظه های آخرم،غرغه غم و زار و مضطرم
اون کوچه اومد جلو چشام،ای وای مادرم ای وای مادرم
رشته های الفت رو گسستند
دستای بابام علی رو بستند
با ضربه های قنفذ و مغیره
زدند بازوی مادر رو شکستند
《غریب آقام امام صادق》
♦️♦️♦️
▪️بندچهارم▪️
با اشک و سوز و آه و گریه
هستم یاده بی بی رقیه
به زیره لب هی می گفتم
لعن الله بنی امیه
دختر سه ساله کجا و آزار
حرفه کنیزی کوچه و بازار
چهل منزل با سره بریده
بزم حرام و مجلس اغیار
《بی بی رقیه،بی بی رقیه》
می سوخت بین شعله ها بال و پر تو
آتش نشد شرمنده از موی سر تو
از نعره مستانه یک نامسلمان
آن شب پرید از خواب شیرین دختر تو
دست خدا را باز بستند این جماعت
آقا چه خالی بود جای مادر تو
با رفتن تو آسمان هم گریه می کرد
آن شب نبود عمامه ای روی سرتو
پای برهنه پشت یک مرکب دویدن
نگذاشت نایی در میان پیکر تو
در کوچه های خلوت شهر مدینه
تنها غریبی بود یار و یاور تو
دیدند خیلی داغدار کربلایی
شام غریبان شد به پا در محضر تو
جای هزاران سجده شکرانه دارد
خنجر نیامد بر ضریح حنجر تو
مرغ دل می زند غمگین پروبال
می رود تامدینه ماه شوال
می نشیند کنارقبر صادق
می کند یاد عاشورا وگودال
آه و واویلا(۲)
غریب آقام غریب آقام آقام وای(۴)
سوز دل از غریبی بقیع است
آستان امامانش رفیع است
هرکه برحضرت صادق بگرید
حضرت فاطمه اورا شفیع است
آه وواویلا(۲)
غریب آقام غریب آقام آقام وای(۴)
این مکان درمدینه چون نگین است
تربت حضرت ام البنین است
روز شهادت شیخ الائمه
روزعزای کل مومنین است
آه وواویلا(۲)
غریب آقام غریب آقام آقام وای(۴)
کشته شد ازجفا قرآن ناطق
دربقیع شدنهان کنز الحقایق
برسروسینه زن ای شیعه امروز
گشته مسموم زهرامام صادق
آه وواویلا(۲)
غریب آقام غریب آقام غریب وای(۴)
دشمن اورا همیشه زجرداده
پشت مرکب دویده پا پیاده
دشمن پست او ازکینه حتی
اذن عمامه را بر سرنداده
آه وواویلا(۲)
غریب آقام غریب آقام غریب وای(۴)
اهل کینه زده آتش درش را
کرده آب آن جسارت پیکرش را
روضه خوان ها بگوییدم که ثانی
درمدینه کتک زدمادرش را
آه وواویلا (۲)
غریب آقام غریب آقام آقام وای(۴)
دارم میمیرم از بیقراری
سلام به حرمی که نداری
نه یه خادم و زائر
ای رئیس مذهب کاش
گنبدت طلا میشد
با مراجعِ تقلید دسته عزاداری
تو بقیع به پا میشد
حوزههای علمیه زیر دینتاند
زیر دینِ یک عُمری یا حسینتاند
اشک غمی نبود اگر تو نبودی
مُحَرمی نبود اگر تو نبودی
دارم میمیرم از بیقراری
سلام به حرمی که نداری
دوباره تو مدینه
مثلِ خونه ی زهرا
خونهاتُ سوزوندن
مثه دستای مولا
دستایِ تو رو بستن
تو کوچه کِشوندن
شُکر حق گُلِ یاسِ پرپری نبود
پُشتِ در تویِ آتیش مادری نبود
دیدی میبُردنت پیاده دلِ شب
بیعبا و رَدا تو رو پِیِ مرکب
دارم میمیرم از بیقراری
سلام به حرمی که نداری
بمیرم برات آقا
دیدی که سه بار شمشیر
رو سرت کشیدن
ولی کِی مثه جَدِّت
تشنه لب تویِ گودال
رأسِ تو بریدن
تو مدینه با زهرِ کینه کُشتنت
شُکرِ حق نشد غارت دیگه پیرهنت
حالا رویِ لبِ تو شهادتینِ
ناله ی آخرت روضه ی حسینِ
دارم میمیرم از بیقراری
سلام به حرمی که نداری
شب ظلمت شب مرگ سحر است
شب آتش زدن خشک و تر است
شب طوفانی زهری جانسوز
شب خندیدن زخم جگر است
باز تاریخ به تکرار رسید
در و دیوار حرم شعله ور است
اشک طفلی که بخود می لرزید
شاهد بستن دست پدر است
نیمه شب سایه کنار خورشید
در دل شهر به حال گذر است
پای عریان و سر بی دستار
آن غریب از همه مظلوم تر است
ترس شمشیر شهادت میداد
او امام است و نبی را پسر است
در امتداد کوچ غریب ستاره ها
رونق گرفت ظلمت ِ دارالاماره ها
باقی نمانده بود بجز خطی از کتاب
از دین نمانده بود بغیر از مناره ها
در آن زمان که در خفقان در سکوت شوم
گم می شدند خیل صداها اشاره ها
صدها هشام از دم پاک تو جان گرفت
از باغ چشم های تو سر زد زراره ها ...
مردم چرا رعیت آل امیه اند
وقتی به سوی توست همه راه چاره ها
پیش صداقت تو حقیر ند واژه ها
پیش سخاوت تو چه اندک، شماره ها
چشمم به خون نشسته از آندم که خوانده ام
تو بر زمین کشیده شدی و سواره ها ...
آتش زدند خانه ی امن تو را، و شکر
پروانه ای نبود میان شراره ها
#
باید برای تو حرمی ساخت از طلا
باید نوشت نام تو را بر نگاره ها
ما لایق زیارت قبرت نبوده ایم...
ای زائر بقیع تو ماه و ستاره ها
