شهادت امام جعفر صادق

کوچه‌ای بود و دری بود و امامی روی خاک
می‌دوید آشفته‌رو ماه تمامی روی خاک

بی عمامه، بی عصا، بی‌تاب قرآن می‌دوید
چند نوبت بین کوچه ریخت جامی روی خاک

رشته‌ی پوسیده‌ای را روی مرکب دیده‌ام
عُروَةُ الوُثقی و حبل لَاانفِصامی روی خاک...

می‌چکاند ابیات بر پای دری، آن نیمه‌شب
روضه‌هایی شور را با تلخ‌کامی روی خاک

از نجف آیینه آوردند در آغوشِ سنگ
ریخت در تعجیل‌شان وادِی السَّلامی روی خاک

از مدینه تا مدینه اسم‌هایی اعظم‌ست
اسم‌هایی روی نی، چندین اسامی روی خاک

قبله‌ی حاجاتِ ما را بی‌نمازان می‌برند
می‌رود در دست بت ‌«بیت الحرامی» روی خاک

شاعر : مجید لشکری

• دوشنبه
• 9
• مرداد
• 1396
• ساعت
• 15:55
• نوشته شده توسط
• ایدافیض

روزهای آخر شوال بود
حضرت صادق(ع) بسی بدحال بود

بردلش زهری شرر انداخته
قلب مولا این شرر بگداخته

محتضرباشد میان بسترش
درد بگرفته تمام پیکرش

درد دل از درد پیکر بیشتر
زهر کین برقلب او چون نیشتر

خون دلهایی که خورده ازعدو
آید اینک از دهان واز گلو

یادش آید كآتشی افروختند
همچو زهرا خانه اش را سوختند

شعله ها را بر در بیتش بدید
مرغ خاطر سوی مادر پر کشید

یادش آید مجلس منصور را
ظلمهای حاکمی مغرور را

ظلمهایی که توانش را برید
آنچنان که پشت مولا راخمید

اهل بیتش در کنار بسترند
یاد شام آخرین حیدرند

فزت ورب گوید چو جد اطهرش
باشد او در لحظه های آخرش

مرگ را هرلحظه نیت می کند
اهل بیتش را وصیت می کند

آخ

• پنج شنبه
• 29
• تیر
• 1396
• ساعت
• 09:03
• نوشته شده توسط
• سید محسن احمدزاده صفار

گرچه شوال ولی داغ محرم با اوست
پس عجب نیست اگر این همه ماتم با اوست

مثل جدش شده در کنیه «اباعبدالله»
در بقیع است ولی کرببلا هم با اوست

شیعه را کرببلا گرچه علمداری کرد
جعفری مذهبمان کرده و پرچم با اوست

من اگر مورم اگر هیچ ولی می‌‌دانم
«او سلیمان زمان است که خاتم با اوست»

زندگی‌نامهٔ او سطر به سطرش روضه‌ست
که مصیبات همه عالم و آدم با اوست

در غمش اشک، اگر ریخت اگر جاری شد
بانی روضهٔ سقاست و زمزم با اوست

لفظی از کوچه در این مرثیه محزون‌تر نیست
وارث محنت زهراست اگر غم با اوست

شاعر : محسن ناصحی

• دوشنبه
• 9
• مرداد
• 1396
• ساعت
• 15:57
• نوشته شده توسط
• ایدافیض

نیمه شب بود و عاشقی بیدار
مست حق بود و راحت از اغیار

نیمه شب بود و وقت راز و نیاز
بین سجاده بود، بین نماز

با تأسی به مادرش زهرا
دست خود برده بود سوی خدا

داشت همسایه را دعا می کرد
گره ها را دوباره وا می کرد

ذکرِ ارباب عالمین گرفت
بوسه از تربت حسین گرفت

ناگهان صحبت از تهاجم شد
خلوتش بین نعره ها گم شد

داد و فریاد، بی دلیل زدند
شعله بر خانه ی خلیل زدند

حرمت این حرم شکسته شد و
دست او بین خانه بسته شد و

پا شد از جای خود ولی افتاد
یاد مظلومی علی افتاد

از غریب مدینه دم می زد
وسط شعله ها قدم می زد

خاک و خاکستر از عباش تکاند
اشک بر مادرش دوباره فشاند

حرف داغِ گران زهرا بود
میخ در روضه خوان زه

• دوشنبه
• 9
• مرداد
• 1396
• ساعت
• 14:27
• نوشته شده توسط
• ایدافیض

در محضرت اصول صداقت به هم نخورد
جمله که هیچ واو روایت به هم نخورد

ای در خدا فنا شده، بر دیدن شما
هفتاد سال پلک عبادت به هم نخورد

در وقت سر نگونی آن قامت بلند
من مانده ام چگونه قیامت به هم نخورد

آتش زدند و هلهله کردند پس چرا
پلک امام این همه مدت به هم نخورد

آتش گرفت گرچه دری بین کوچه ای
اما شبیه قبل به سرعت به هم نخورد

من مطمئنم این در از آن در، تقیه کرد
حتی اگر که خورد به شدت به هم نخورد

حتی اگر که خورد، نشد محسنی شهید
این بار داستان امامت به هم نخورد

دیوار و سنگ و کوبه ی در هرچه بود که
پهلو و میخ از دو سه قسمت به هم نخورد

شاعر : مهدی رحیمی

• دوشنبه
• 9
• مرداد
• 1396
• ساعت
• 16:06
• نوشته شده توسط
• ایدافیض

کاش خاموش کُنَد اشک،مُصلایش را
کاش گیرند کمی زیرِ بغلهایش را

به زمین خورده و خاکی است ردایش رویش
کاش می شد بِتِکاننَد سَر و پایَش را

به زمین خورد،زمین خورد،زمین خورد مُدام
ولی از دست ندادند تماشایش را

درِ آتش زده کَم بود بیاُفتد ای کاش
بِبَرد از دَمِ در دخترِ نوپایَش را

کوچه سنگی است ، سرش درد گرفته نامرد
بی هوا هول نده ، سنگ است...ببین جایش را

او خودش خواسته تا روضه ی مادر گیرد
جُراتِ خویش نبینید مُدارایش را

او علی هست به کوچه نکشیدش اینبار
زنده کردید دوباره غمِ غمهایش را

قنفذ از راه از آن لحظه كه آمد می زد
می زند تا شکند بازویِ زهرایش را

دست بگذاشت به زانو نفسش تند شده
عمه ی کوچک خود

• دوشنبه
• 9
• مرداد
• 1396
• ساعت
• 16:07
• نوشته شده توسط
• ایدافیض

آه از آن خصم که دشنام به آقا میگفت
عصبانی،،سخنِ زشت به مولا میگفت

مست بود و گهی از غِیظ تهاجم میکرد
حرف بد میزد و گه طعنه به طاها میگفت

وای از آن لحظه که حرف دهنش بدتر شد
ناسزا بود که بی وقفه به زهرا میگفت

نانجیب آنچه توانست به بُغضش افزود
ناصبی بود که اینگونه سخنها میگفت

صادق آل عبا را پیِ مرکب، دل شب
میکشید و به زبانی بد و بیرا میگفت

هر چه فرمود امام: عیب مگو می آیم
باز با خنده و تهدید و تَقلّا میگفت...

حیف که رخصت ذبحِ تو ندارم، وَرنه
فَرض بود آنچه مرا سید و مولا میگفت

پا برهنه پسر فاطمه را بُرد به قصر
دید منصور هم از قتلِ مسیحا میگفت

ناگهان صوتِ پیمبر به سَرایَش پیچید:
چه کسی بود ز

• دوشنبه
• 9
• مرداد
• 1396
• ساعت
• 15:04
• نوشته شده توسط
• ایدافیض

در آشیانه مرغ آمینی پرش ریخت
گرم نیایش بود و دشمن بر سرش ریخت

در کوچه با پای برهنه، دست بسته
آهی کشید و روضه از چشم ترش ریخت

روزی که آتش در سرایش شعله ور شد
اشکی بیاد مادر غمپرورش ریخت

- در- سنگری مابین دشمن بود و مادر
آن در شکست و سوخت و روی سرش ریخت

در کربلا ریگ بیابان دور ارباب
گودال خون شد نیزه هم بر پیکرش ریخت

روح از تنش با قتل صبر آرام می رفت
تا این که شمر آمد نظام حنجرش ریخت

پیش سرش در شام، دشمن باده خورد و
آنچه که باقی ماند را روی سرش ریخت

از بین آن نامحرمان مست، یک آن
مردی کنیزی خواست قلب دخترش ریخت

شاعر : امیر عظیمی

• دوشنبه
• 9
• مرداد
• 1396
• ساعت
• 16:17
• نوشته شده توسط
• ایدافیض

به منبر می‌رود دریا، به سویش گام بردارید
هلا! اسلام را از چشمه اسلام بردارید

مبادا از قلم‌ها جابیفتد واژه‌ای اینک
که بر منبر قدح کج کرده ساقی جام بردارید

«سَلونی» را هدر کردند روزی مردمان، امروز
بپرسیدش! از اسرار جهان ابهام بردارید

الا ای شاعران! چشمان او آرایه وحی است
برای ما از آن باران کمی الهام بردارید

نسیم صبح صادق می‌وزد از گیسوی صادق
از آن مضمون پیچیده جناس تام بردارید

به فرزندان، به اهل خانه جز ایشان که می‌گوید
غلام خسته‌ام خفته، قدم آرام بردارید

اگر فرمان او باشد، نباید پلک برهم زد
به سوی شعله چون هارون مکّی گام بردارید

«رُویَّ عَن امامِ جعفر الصّادق لَه الرّحمَه...»
به جز احکا

• دوشنبه
• 9
• مرداد
• 1396
• ساعت
• 15:06
• نوشته شده توسط
• ایدافیض

ای بانی ٱلغدیر و ٱلمیزان ها
شاگرد تو ذاکران و مقتل خوان ها

در محضر چشمان تو علّامه شدند
امثال هشام و جابر حیاّن ها!

شاعر : مرضیه عاطفی

• دوشنبه
• 9
• مرداد
• 1396
• ساعت
• 16:20
• نوشته شده توسط
• ایدافیض

باید اول خانه را در می زدند
از در و دیوار بالا آمدند

پیر ما مشغول با معبود بود
روی چشمش چشمه بود و رود بود

با خدا مشغول در راز و نیاز
سمت او درهای رحمت باز باز

ناگهان دست جفا پای ستم
بی دلیل آرامشش را زد به هم

هتک حرمت کرد آن دلداده را
می کشید از زیر پا سجاده را

هر چه می شد ظلم و غم پیوسته شد
باز هم دست امامی بسته شد

پا برهنه بی عمامه بی عبا
می کشیدش در میان کوچه ها

او پیاده دشمنش بر مرکبش
ذکر زهرا بود دائم بر لبش

نیمه شب بود و ندیدش هیچ کس
پیر بود و بند می آمد نفس

روضه تا اینجا که با من یار شد
واژه هایی در دلم تکرار شد

نیمه شب،پای برهنه،قلب زار
آه، یک مظلوم، یک دشمن سوار

یادم آمد د

• دوشنبه
• 9
• مرداد
• 1396
• ساعت
• 15:10
• نوشته شده توسط
• ایدافیض

باز هم کوچه و یک لشکر بی عمامه
باز افتاده وسط حیدر بی عمامه

دود از یک طرف و هلهله از سمت دگر
کوچه لبریز شد از یک سر بی عمامه

سال ها پیش علی را به میان آوردند
حال افتاده میان، جعفرِ بی عمامه

باز این بیت پر از زخم ، همین بیت کبود
می کند گریه در آن محشر بی عمامه

کوچه وصل است به گودال پر از خنجر و خون
کوچه وصل است به یک حنجر بی عمامه

زیر شمشیر به آن جد غریبش می گفت:
به فدایت شوم ای مضطر بی عمامه

ارباً ارباست دلم مثل غزلهای فرات
ارباً ارباست چنان اکبر بی عمامه

گفت ای تیر سه شعبه تو چه کردی که چنین
مانده بر دست خدا اصغر بی عمامه؟

گفت ای تیغ چه کردی تو که پرپر میزد
ساقی تشنه لب پرپر بی عمامه؟

• دوشنبه
• 9
• مرداد
• 1396
• ساعت
• 15:44
• نوشته شده توسط
• ایدافیض

چه شد که در افق چشم خود شقایق داشت
مدینه‌ای که شب پیش صبح صادق داشت
میان حوزهٔ علمیه اختلاف نبود
که بهر رحلتش استاد، میل سابق داشت
و تا همیشه دگر بی‌مراد می‌مانند
چهار هزار مریدی که مرد عاشق داشت
به سمت مغرب اگر رفت عمر خورشیدش
هزار قلّهٔ پر نور در مشارق داشت
چه با شُکوه غم خود به دل نهان می‌کرد
چه شِکوه‌ها که از آن فرقهٔ منافق داشت
به غیر داغ محرم گلی ز باغ نچید
چقدر روضهٔ گودال در دقایق داشت
خلیل بود ولی آتشش سلام نشد
همان که در نفسش عطری از حدائق داشت
هزار طائفه آمد هزار مکتب رفت
و ماند شیعه که «قال الامامُ صادق» داشت
سخن به محضرش این است ای حقیقت علم
ندیده چشم زمانه طلوع این همه حلم

کدام

• دوشنبه
• 9
• مرداد
• 1396
• ساعت
• 15:51
• نوشته شده توسط
• ایدافیض

تا نگاهش را به روی قرص ماه انداخته
ماه را در فهم خود در اشتباه انداخته

روزگارش مثل شبهای پر از مهتاب شد
هرکسی چشمی در این چشم سیاه انداخته

نه فقط یوسف، که دست بی وفای روزگار
صادق آل علی را هم به چاه انداخته

باز هم تکرار کرده روزگار آن کوچه را
پشت درب خانه ای آتش به راه انداخته

چل نفر را دیده که پشت درِ یک خانه اند
چون به کوچه از شکاف در نگاه انداخته

زهر هم مانند میخ تیز اما از درون
خویش را بر پهلوی یک بی گناه انداخته

زهر کاری کرده که شیخ الائمه وقت وعظ؛
بین هر حرف خودش صدبار آه انداخته

زهر کاری کرده که فرزند مثل مادرش
گاه بالا برده دستش را و گاه انداخته

پیرمردی خسته در گودال حجره با عط

• دوشنبه
• 9
• مرداد
• 1396
• ساعت
• 15:52
• نوشته شده توسط
• ایدافیض

برای ذهنشان فهمیدنِ اسرار٬ سنگین است
اگر در حقِ تو اذیّت و آزار٬ سنگین است

تو مشغولِ نمازی و نمیدانم چرا دارد-
لگدهایی که بر در می خورَد اینبار٬ سنگین است

کسی سجاده را محکم کشید از زیر پاهایت
برایش ظاهرا درکِ گلِ بی خار٬ سنگین است

عرق می ریخت از پیشانی ات! شرمنده ات بود و
میانِ شعله ها بغض ِ در و دیوار٬ سنگین است

همانجا تا که یاد مادر افتادی زمین خوردی
برایت بسکه داغِ سیلی و مسمار٬ سنگین است

چنین برخوردها با خاندانت بارِ اول نیست
اگر که هتک حرمت ها شود تکرار٬ سنگین است

هجوم و آتش و ردّ طناب و شعله در خیمه
غمت تلفیقِ چندین روضهٔ بسیار-سنگین است

به یاد حضرت زینب(س)٬ میانِ این همه... داغِ؛

• پنج شنبه
• 20
• مهر
• 1396
• ساعت
• 12:48
• نوشته شده توسط
• ح.فیض

نشسته بر لب ساحل، شکسته‎ زورقِ عاشق:
که‎راست زهرۀ دریا؟ کجاست باد موافق؟

به موجِ اشک، کِی آخر توان به اوج رسیدن؟
کجا حریفِ تو باشد دلِ شکستۀ قایق؟

*
نه فهمِ رنج تو آسان، نه درکِ اوج تو ممکن
زبان ناطقه الکن؛ سکوت، یک‎سره ناطق

مگر که اذنِ جنونم دهی چو «جابر جعفی»
وگرنه عقل ندارد رهی به کوی حقایق

تویی که علم یقینی، به دین اول و آخر
تویی که معنی دینی، به علم سابق و لاحق

چو طفل مکتب تو «بوحنیفه» است چه گویم
ز حلقۀ تو بجویم اگر مشایخ واثق

به حکم توست اگر زد «هشام» تیغ تکلّم
ز کیمیای تو «جابر»، حکیم گشته و حاذق

چه داشت خرقۀ «سفیان» به جز ریا -و چه عریان-؟
تو خرقه‎پوشِ خدایی نهان ز چشم خلائق

ز

• دوشنبه
• 9
• مرداد
• 1396
• ساعت
• 15:59
• نوشته شده توسط
• ایدافیض

کعبۀ عالم، حضرت صادق
وارث خاتم، حضرت صادق
هر حدیث تو، حضرت صادق
چشمۀ زمزم، حضرت صادق

مسجدالنبی آقا شاهده
هر کسی پای منبر می‌شینه
مثل این‌که خود پیغمبرو
جای تو روی منبر می‌بینه

روایاتت، سراسر نور
می‌شه از لب تو جاری یه کوثر نور
تو که نورٌ علی نوری
تمام مسجد و محراب و منبر نور

«اباعبدالله، امام صادق»

برترین برهان، حضرت صادق
ملجأ شیعه، حضرت صادق
تالی قرآن، حضرت صادق

تا ابد همه مدیون توایم
که شده مذهب ما جعفری
با تو ما به ولایت می‌رسیم
با تو ما همه هستیم حیدری

برامون از ولی گفتی
حقایقو به آوای جلی گفتی
تو از راه نجات خلق
همیشه از ولایت علی گفتی

«اباعبدالله، امام صادق»

شاعر و نغمه‌پرداز: جمعی_از_شاعران

• سه شنبه
• 15
• اردیبهشت
• 1405
• ساعت
• 01:59
• نوشته شده توسط
• یوسف اکبری

رئیس مذهب شیعه! جهان از آنِ شماست
ندای حق طلبی ،تشنهٔ جهانِ شماست

به گوشه گوشهٔ عالم به هر کجا نگیریم
به هر دیارِ غریبه، پُر از نشان شماست

نَه یار، بهر تو هِفده نفر، که بی إغراق
هزار لشگرِ آماده در میان شماست

که گفته سیصد و چندین نفر ندارد یار
بگو امام زمان را، زمان زمان شماست

بگو به عیسیِ مریم که شیخ عیسی را
دعا کند، که یکی از فدائیان شماست

ز شیخِ نیجریه تا به شیخِ بَحرِینَت
مطیعِ محضِ تو با لشگری، عیان شماست

اگر قطیف،نِمر را به ظلم از کف داد
مدینه تا به مدائن پُر از جوان شماست

و از عراق و یمن تا به سوریه، لبنان
سپاهِ حزب خدا، از مدافعان شماست

ز روستای صَراری گرفته تا به ٱحد
هنوز مُثل

• دوشنبه
• 9
• مرداد
• 1396
• ساعت
• 16:04
• نوشته شده توسط
• ایدافیض

هستی مثل خورشید
بر فراز منبر
جای غير تو نیست
منبر پیمبر

خیره می‌شه همه چشما
باز به لبای مطهر
هر حدیثت مثه دریا
دریای پر دُر و گوهر

جان پیمبر، قرآن ناطق
شیخ الائمه، کنز الحقائق

«یا امام صادق»

خونۀ تو می‌سوخت
از شرار کینه
ظلم و بی‌وفایی
رسمه تو مدینه

بارونی شد اگه چشمات
تازه شده غم مادر
قلب تو رو زده آتیش
دستای بستۀ حیدر

ای جان زهرا، ای جان حیدر
اندوهه سهمِ آل پیمبر

«یا امام صادق»

روشنه به نورت
چلچراغ حکمت
زنده شد به خونت
مکتب شهادت

پر برکت‌تر از این راه
هیچکی تو دنیا ندیده
وارث مکتب سرخت
خامنه‌ای شهیده

این داغ اگرچه، بی‌التیامه
راه شهیدان، داره ادامه...

شاعر و نغمه‌پرداز: جمعی_از_شاعران

• سه شنبه
• 15
• اردیبهشت
• 1405
• ساعت
• 02:14
• نوشته شده توسط
• یوسف اکبری

از حدیث لوح می آید مقامات اینچنین
که ندارد هیچ کس جزتو کرامات اینچنین
مانده در توصیف یک شأن تو ابیات اینچنین
سالها محکوم عشق توست، نیات اینچنین
تا ابد مرئوس ماییم و ریاست با شما
نازشصت هرکسی ما را رسانده تا شما

انقلاب علم، با کرسی درست پا گرفت
بحث و استدلال از عصر شما بالا گرفت
فقه ما از نور فقه جعفری معنا گرفت
میشود جزء مفاخر هرکس اینجا جاگرفت
راه گم کرده کنارت راه پیدا میکند
از دمت پیرزنی کار مسیحا میکند

آبروی پرچم در اهتزاز ما تویی
از بقیه بی نیازیم و نیاز ما تویی
ما همه اهل نمازیمو نماز ما تویی
پس شفاعت کن که تنها چاره ساز ماتویی
بانی ترویج عاشورا تویی پس بی گمان
خانه ات یعنی حسینیه شما

• دوشنبه
• 9
• مرداد
• 1396
• ساعت
• 16:09
• نوشته شده توسط
• ایدافیض

ایران سراسر مکتب توست
یا صادق آل محمد
ایمان ما از مذهب توست
یا صادق آل محمد

شاگرد تو شد رهبر ما
یا صادق آل محمد
مدیون لطفت کشور ما
یا صادق آل محمد

روزی حرم می‌سازد ایران
یا صادق آل محمد
گردد بقیع تو چراغان
یا صادق آل محمد

با هر حدیثت آشناییم
یا صادق آل محمد
مدیون فرزندت رضاییم
یا صادق آل محمد

گوید همه ایران سراسر:
یا صادق آل محمد
الگو گرفته از تو رهبر
یا صادق آل محمد

دست دعایت یاور ما
یا صادق آل محمد
شاگرد تو شد رهبر ما
یا صادق آل محمد

• سه شنبه
• 15
• اردیبهشت
• 1405
• ساعت
• 01:58
• نوشته شده توسط
• یوسف اکبری

نشد جهل این جهان هم سدّت، اباعبدالله
که علم عالم نبود در حدّت، اباعبدالله
تو هم جنگیدی شبیه جدّت، اباعبدالله

وقتی ذوالفقار علی، می‌شه واژه‌های شما
روی خاکا لشکر جهل، می‌افته به پای شما

جنود جهل از رجزت درمانده
جنود عقل تو لشکرت آماده‌ن
زُراره و ابوبصیر و جابر
همیشه در پشت سرت ایستاده‌ن

«اباعبدالله، اباعبدالله، اباعبدالله»

ای صبح صادق، روح حقایق، اباعبدالله
رییس مذهب، قرآن ناطق، اباعبدالله
عجینه هیأت، با قال الصادق، اباعبدالله

پای هر حدیث شما، می‌شه زنده‌تر دل ما
موجیم که تو اوج خطر، منبر می‌شه ساحل ما

قسم به عشق، قسم به نور، یا مولا
نمی‌شیم از راه تو دور، یا مولا
ایشالا که بین بقیعِ آباد
بگیریم از عشق تو شور، یا مولا

«اباعبدالله، اباعبدالله، اباعبدالله»

• سه شنبه
• 15
• اردیبهشت
• 1405
• ساعت
• 01:56
• نوشته شده توسط
• یوسف اکبری

شکر حق شیعه ایم و معتقدیم
شیعگی جز مرام صادق نیست
به خدا شیعه نیست آنکه مدام
خاکبوس امام صادق نیست

یادگاری اوست "عاشورا"
روضه ی شاه عالمین از اوست
اول صبح، رو به کرببلا
"السلام علی الحسین" از اوست

دل ما از مصیبتش خون است
غرق اشک است چشم عاشق ما
به کجا می برند نیمه ی شب
- پابرهنه - امام صادق ما

در نماز شب است این آقا
یا که مشغول خواندنِ قرآن
کاش می شد کمی نگه دارید
حرمت موی او مسلمانان

دشمنِ آل مرتضی هربار
می رسد تا به اهل بیت انگار
یا لگد می زند به در، یا که
می پرد بی اجازه از دیوار

مگر اهل کجاست ابن ربیع
این قدر بی حیاست این ملعون
بی ادب از چه روی لبهایش
طعنه و ناسزاست این ملعون

حرمت پی

• دوشنبه
• 9
• مرداد
• 1396
• ساعت
• 16:16
• نوشته شده توسط
• ایدافیض

دوباره شد تازه غم سینه
کوچه پر دوده پر کینه
آتیش به پا کردن تو مدینه

شعله شعله فتنه سهم این دره
غم همیشه ارث آل حیدره
روضهٔ امام صادق روضهٔ مادره

یه عده کافر دوباره قصد قربت می‌کنن
به خونهٔ حق حرومیا جسارت می‌کنن
طناب میارن دوباره هتک حرمت می‌کنن

«امان امان ای دل، امان ای دل»

با دستای بسته، نیمه‌جون و
کشون کشون بردن آسمون و
نفس نفس می‌زد دل خون و

احترام سن و سالشو شکست
حرمت دل زلالشو شکست
ضربه‌های تازیانه بالشو شکست

شب مدینه مثه غروب عاشورا شده
بمیرم آقا میون دشمنا تنها شده
امام صادق شبیه مادرش زهرا شده

«امان امان ای دل، امان ای دل»

• سه شنبه
• 15
• اردیبهشت
• 1405
• ساعت
• 01:55
• نوشته شده توسط
• یوسف اکبری

در مکتب صادق آل عبا
پیوسته‌ام به جبههٔ جان‌فدا
این درس را گرفتم از کربلا

هر صبح و شب باشد کلامم
جانم به قربان امامم

«الله الله، نصر من الله»

نوشته با خون شهیدان ما
پاینده باد پرچم ایران ما
فدای این خاک وطن جان ما

حبِ وطن باشد ز ایمان
جانم فدای راه قرآن

«الله الله، نصر من الله»

• سه شنبه
• 15
• اردیبهشت
• 1405
• ساعت
• 01:53
• نوشته شده توسط
• یوسف اکبری

دوباره یاد مادری که کشته پشت در شده
دوباره حرف آتش و دری که شعله ور شده

به یاد غربت علی دوباره بسته ریسمان
به جای گردن پدر به گردن پسر ‌شده

مدینه شاهد است که ظلم زکوچه باب شد
که بر تمام خانواده ظلم مستمر شده

نیمهء شب برهنه پا در پی مرکب عدو
دویده هر چه بیشتر کشیده بیشتر شده

شکسته حرمتش ولی دلش شکسته بیشتر
به یاد مادری که خود شکسته بال و پر شده

امام سالخورده را مکش میان کوچه ها
ابن ربیع شرم کن فاطمه خون جگر شده

هست مسیر روضه ها همیشه سمت کربلا
روضه دوباره وصل به کرببلا اگر شده

مانده حسین بی معین پیکر اوست بر زمین
لشگر شام و کوفه از واقعه باخبر شده

هرکه رسید ضربه زد به سنگ و تیغ یا عصا
چ

• دوشنبه
• 9
• مرداد
• 1396
• ساعت
• 16:30
• نوشته شده توسط
• ایدافیض

در مدینه شور و غوغایی بپا شد
شهر پیغمبر همه غرق عزا شد

این ندا در شهر پیچید،ایهاالناس
جعفر صادق به راه حق فدا شد

شیعیانش اشک ریزان،دل غمینند
رحلت ماه ششم از اولیا شد

بعد عمری نامرادی های دوران
شد شهادت قسمت وحاجت روا شد

حاکم ظالم به او زهری زکین داد
او جگر پاره مثال مجتبا شد

درد دل میداد او را پیچ وتابش
جان به قربانش قتیل اشقیا شد

حضرت کاظم گرفتش سر بزانو
حال بابا دید وگریان دیده ها شد

بعد ابلاغ وصیت بر وصی اش
روح مولا صادق از پیکر جدا شد

عالمان گشتند جمله بی معلم
خامش اندر این جهان نورالهدا شد

عرش حق بگرفت ماتم در عزایش
خاتم پیغمبران صاحب عزا شد

در کنار جد وبابا وعمویش
دفن شد،خاک بق

• دوشنبه
• 11
• تیر
• 1397
• ساعت
• 13:21
• نوشته شده توسط
• اسماعیل تقوائی

یکباره ریخت باده و ساغر شکسته شد
شیخ الائمه حرمتش آخر شکسته شد

آتش گرفت بار دگر خانه ی علی
شاید به ضربه ی لگدی در شکسته شد

بین نماز بر سر و رویش که ریختند...
... گویا نماز سبط پیمبر شکسته شد

ای کاش می گذاشت که عمامه سر کند
خیرالعباد بین همه سرشکسته شد

یک روز بین کوچه علی را کشیده اند
حالا غرور حضرت جعفر شکسته شد

جز ناسزا نمی شنود از زبانشان
در بین راه حرمت مادر شکسته شد

باید قسم مگر بخورد؟! صادق است او
در مجلسی که قیمت گوهر شکسته شد

یک پیر مرد، پای پیاده، به روی خاک
قدی خمیده داشت که دیگر شکسته شد

سیلی به خانواده ی او خورد؟ نه نخورد
اصلا سر کسی سر معبر شکسته شد؟

پای پیاده در پس مرکب د

• دوشنبه
• 9
• مرداد
• 1396
• ساعت
• 16:31
• نوشته شده توسط
• ایدافیض

غزل مصیب داغ شهادت امام صادق علیه السلام
از حسین رئوفی

یکی می گفت مثل مادرش پشت در افتاده
یکی می گفت بین کوچه ها چون حیدر افتاده

شبیه عمه اش زینب سرِ بازارهای شام
به روی خاک با صورت وَ گاهی با سر افتاده

یکی می گفت همچون مجتبی مسموم شد از زهر
به خود می پیچد و در ذکر مادر مادر افتاده

یکی می گفت تا آتش کشید از خانه اش بالا
به یاد خیمه ها و ماجرای معجر افتاده

یکی می گفت در بزم شراب اشکش برای چیست؟
یکی می گفت شاید یاد یک طشت زر افتاده

یکی می گفت تا شمشیر بر قتلش کشیدند ، او
به یاد کربلا و نحر از پشت سر افتاده

گریزِ گریه اش تا گوشه ی ویرانه رفت آن دم
که او می دید لرزه بر تن یک دختر افتاده

«ر

• دوشنبه
• 11
• تیر
• 1397
• ساعت
• 14:32
• نوشته شده توسط
• سید محسن احمدزاده صفار

ای صحن خاکی حرمت دلرباترین
گرد و غبار مرقد تو کیمیاتربن
در ذهن ما حریم شما فوق جنت است
ای گنبد نداشته ی تو طلاترین
با احترام به نجف و مشهدالرضا
صحن بقیع خلوتتان با صفاترین
با استناد اینکه همه نور واحدید
صادق ترین ، عزیزترین ، با خداترین
دو مادر و چهار امامید در بقیع
با غصه ها و درد علی آشناترین
هستید در مدینه پس از این هزار سال
ام البنین و فاطمه را مبتلاترین
ما هر چه خواستیم ز دستت گرفته ایم
بوده همیشه لطف تو بی انتهاترین
خاکش شفاست مدفن تو یابن فاطمه
دست همه به دامن تو یابن فاطمه

پیداست در جمال تو تصویر اهل بیت
زهرا جوانترین و تویی پیر اهل بیت
درس کلام و فقه و اصولت زبانزد است
ای ناشر علوم ف

• دوشنبه
• 9
• مرداد
• 1396
• ساعت
• 16:34
• نوشته شده توسط
• ایدافیض