چه چیزی را میخواهید جستجو کنید؟
بادست کوچکش گره ها باز می کند
طفل سه ساله یست که اعجاز می کند
بال وپرش شکسته ولی او بدون بال
باذکرنام فاطمه پرواز می کند
شاعر : امیر فرخنده
بیست سالش شده ، چه محشر شد
خانمی دلربا و دلبر شد
درحجاب و وقار ودین داری
از تمامی دختران سر شد
مثل عمه مـفـسّر قرآن
بر زنان مدینه سرور شد
خواهر وتکیه گاه اصغر شد
عمه ی بچه های اکبر شد
هر زمان خنده بر لبش آمد
خستگی از تن پدر در شد
شب جشن عروسیش بود
آسمان روشن و منور شد...
***
شاعری خواب های خوش میدید
ناگهان خواب ها مکدّر شد
یادش آمد سه ساله ی ارباب
گوشه ای از خرابه پرپر شد
سنّ کم ، موسپید ، قامت خم
اندک اندک شبیه مادر شد
منتظر بود تا پدر آید
با سری در طبق برابرشد
درد و دل کرد با سر ، اما حیف
قصه و عمر هر دو تا سر شد . . .
شاعر : مجتبی خرسندی
هر آنچه پيش آمده ديگر گذشته است
گريه نكن كه قِصه ی معجر گذشته است
گوشم اگر كه پاره شده خوب ميشود
ديگر زمان غارت زيور گذشته است
من حرفِ خاتم يمنت را نميزنم
تو هم بگو كه حرف گُل سر گذشته است
چادر عبا ، عمامه ي تو روسری من
هرچه گذشته است برابر گذشته است
گفتم به عمه ام پیِ غسّاله ای رود
كار از طبيب و مرهم و بستر گذشته است
امشب به غُسل، گيسوی من خيس ميشود
آن گيس كه ز شانه ی اكبر گذشته است
اصلاً بيا و صحبتمان را عوض كنيم
هر آنچه پيش آمده ديگر گذشته است
شاعر : امیر فرجی
یا رقیه بنت الحسین (علیهما السلام)
از خود بیا رها شو بگو یا رقیه جان (س)
با عشق آشنا شو بگو یا رقیه جان(س)
ای سر بیا به خاک کف پاش بوسه زن
از گردنت جدا شو بگو یا رقیه جان(س)
عالم تمام ، وقف عزای سه ساله اند
وقف همین عزا شو بگو یا رقیه جان(س)
مانند ما که کلب حریم رقیه ایم
کلب حرمسرا شو بگو یا رقیه جان(س)
چون کل انبیای عظامند سائلش
همرنگ انبیا شو بگو یا رقیه جان(س)
چشمان خویش زیر قدمهای او گذار
قالی نخ نما شو بگو یا رقیه جان (س)
گفتی: زمین کرببلا را ندیده ای ؟ !!!!!
راهیّ کربلا شو بگو یا رقیه جان(س)
هر کس غزل بگوید از او اهل جنت است
جعفر غزلسرا شو بگو یا رقیه جان(س)
سروده جعفر ابوالفتحی
اگر دست پدر بودی به دستم
چرا من در خرابه می نشستم
اگر می بود بابای نکویم
نمی زد شمر دون سیلی به رویم
***
بابا چرا سر از خاك یک لحظه بر نداری
حق داری ای پدر جان زیرا که سر نداری
ما را رسوا کردند با ضرب تازیانه
بابا مگر تو با ما ، عزم سفر نداری
***
بیاای عمه جان کامشب زمرگ خودخبردارم
هوای دیدن رخسار زهرا را به سر دارم
خبر کن دختران شام را از بهر دیدارم
که تا ثابت کنم من هم در این عالم پدر دارم
***
من دختر سه ساله ی حسینم
در باغ دین آلاله ی حسینم
نامم به لوح عشق جاویدانست
دیباچه ی رساله ی حسینم
گفتن ندارد،گفتن ندارد،گفتن ندارد
كوچه شلوغ و جای یك سوزن ندارد
نامرد مردم حق علی و فاطمه خوردن ندارد
مادر به خود گفت:شاید كسی كاری به كار زن ندارد
من از نبی ام حتماً كسی كاری به كار من ندارد
افتادن زن در پیش چشم دیگران دیدن ندارد
برخیز مادر برخیز مادر زینب پناهی غیر این دامن ندارد
وقتی حسینت در لحظه ی گودال پیراهن ندارد
دانلود سبک
بابا جونم السلام، خوب نمیبینه چشام
فقط میگم یک کلام،کودکی پیرم،میخوام بمیرم
خمیده قدمو زمین گیرم،حالا که نیستی از جونم سیرم
واسه مُردن بهونه میگیرم،شد عمر کوتاه، خرج غم و اه
سلسله ی موی تو، سُرخی گیسوی تو
شکافه ابروی تو، زده شرارم، برده قرارم
دور و بَرَم یه دنیا نامرده، تو اوج غم دلم پر از درده
دنبال یک بهونه میگرده، که دل پریشون، جون بده آسون
خون خدایی، شدم هوایی، تازه رسیده ابن الشهیده
مثل تو خون از چشام چکیده
یا اباالمظلوم
با آه و اشک روون، واسَت میگیرم زبان
ای بابای مهربون، ای مو پریشون، ماهِ پر از خون
ببین که ناله و پریشونی، برده دلم رو، رو به ویرونی
پیشت میمیرم، آروم میگیرم
خرابه حالم شک
ارتفاع ناقه برای دخترت بلنده
هرموقع میفتم رو زمین
دشمنت میخنده
نوه حیدرم روزای اخرم
دیگه بی معجرم بابا
میدونه خواهرت که مثله مادرت
چی اومد سرم بابا
حسین حسین حسین بابا
لابه لای سنگا دویودم
سر تا پام کبوده
هیچ کی نیست توی این دنیا
بگه جرم من چی بوده
پریشونه موهام خونی شده لبام
نمیبینه چشام بابا
خسته و نیمه جون بدون هم زبون
فقط تورو می خام بابا
حسین حسین حسین بابا
دانلود سبک
چشم یعقوبی من بابا هنوزم به دره
بوی پیراهن تو داره دلم رو می بره
یه دسته گل بنفشه دارم برات می چینم
اگه بیای کنار درد دلات می شینم
دردای منو نگاه تو باید شفا بده
تا که حاجت دل منو امشب خدا بده
مثل همیشه توی آغوشت من رو جا بده
مردم از جدایی، ای پدر کجایی
کاش یه جفت گوشواره از بهشت برا من بیاری
دستای کبودم و تو دست زهرا بزاری
زخمای صورتت رو اشکای من می شوره
بابا چرا رو پلکات خاکستر تنوره
قربون چشات یه بار دیگه تو عمه رو ببین
خیلی دلتنگه روی دامن عمه هم بشین
خیلی توی راه برا خاطر من زمین
مردم از جدایی، ای پدر کجایی
وقتی تو تشت طلا به دندونات چوب می زدن
کاشکی پر خون می شدن به جای تو لب های من
خشت
نبودی پشت ناقه دویدم نشستم از پاهام خوار کشیدم
نبودی موهامو میکشیدن بابا طعم یتیمی چشیدم
کجایی عزیز من دیگه بریدم من
توی این یکی دو روز خوبی ندیدم من
پیر شدم نیومدی خسته شدم، نیومدی
نبودی ببینی دستامو بستن تو کوفه ساق پامو شکستن
بابا از سفر بیا منو با خودت ببر
پیش عمه می زنم شب و روزا بال و پر
پیر شدم، نیومدی خسته شدم نیومدی
شاعر : رضا باقریان
نیمه ی شب سر به روی دامنم
می کنی گریه به حالم
ساز ماتم، می زند هر
بغض گریه میان جمله هایم
یا ابتا یا ابتا
آمدی ای،میهمانم
از چه اما نیامد پیکر تو
لااقل دستی بیاور
تا کشد بر سر خود دختر تو
یا ابتا یا ابتا
تکیه گاهم گشته دیوار
درد پهلو امانم را بریده
بی تو بابا، در بیابان
آبله ردّ پایم را کشیده
یا ابتا یا ابتا
شاعر : علی محلاتی
دانلود سبک
غنچه باغ لاله ام
من یتیمی سه ساله ام
روی ناقه دسته بسته همسفر با سنان شدم
بسکه خوردم تازیانه نیلی و قد کمان
وای من الذی ایتمنی 2
ارغوانی تنم شده
رگ به رگ گردنم شده
آتش افتاده به مویم مو پریشانم ای پدر
جان زهرا مادر خود از خرابه مرا ببر
وای من الذی ایتمنی 2
شاعر : رضا باقریان
دانلود سبک
به تنم دیگه جونی ندارم ********* تو که نمیدونی کجا رفتم
تو رگام دیگه خونی ندارم ********* تو که نمیدونی کجا رفتم
من و عمه و چشمای خونبار ********* تو بیابون و کوچه و بازار
من خسته و معجر پاره ام ********* تو که نمیدونی کجا رفتم
میدونی چقدر طعنه شنیدم ********* میدونی چقدر خوابتو دیدم
میدونی که بی تو چی کشیدم ********* تو که نمیدونی کجا رفتم
دلم شده پر از شرر بابا بیا منو ببر
تب و تاب یه قافله بودم ********* تو که نمیدونی کجا رفتم
با یه پای پر آبله بودم ********* تو که نمیدونی کجا رفتم
تو که دردسرامو ندیدی ********* تو که همسفرامو ندیدی
سفری که با حرمله بودم ********* تو که نمیدونی کجا رفتم
مید
بال و پرم را نگاه کن
آتش گرفتن جگرم را نگاه کن
زخم کنار چشم ترم را نگاه کن
از عمه ام اگر که گلایه نمی کنی
ای سر شکسته ، بال و پرم را نگاه کن
خواهی بگویمت چه قدر ضربه خورده ام؟
دست کبود همسفرم را نگاه کن
آتش میان خمیه غرور مرا شکست
طاقت بیار و موی سرم را نگاه کن
ماننده مادرت شده طفل سه ساله ات
باور نمی کنی کمرم را نگاه کن
عمه تمام راه ، به جایم کبود شد
پایین پای نی سپرم را نگاه کن
قرآن بخوان ولی ز بلندای نیزه ها
کنج خرابه دور و برم نگاه کن
خون می چکد ز نیزه و یا گریه می کند
عمه بیا کمی پدرم را نگاه کن
دستم ، سرم دو چشم ترم درد می کند
از تازیانه ها اثرم را نگاه کن
کاخ یزید بر سرش آوار میکنم
بنشی
آری بغل کن این سر ِ باباست ، در این خرابه بزم و مهمانیست
لالا ئی ِ باباست میخواند .... امشب سروش ِ عرش عرفانیست
بابا چه آرام است و پُر لبخند ، چشمان او بسته ست خوابیده
هرچند خشکیده ست لبهایش ، اما هوای عشق بارانیست
بابا برایت قصه میگوید ، آغوش تو لبریز لبخند است
ای دختر نازم بخواب آرام ، خوابی که از آغاز طولانیست
خوا ب برادر را ببین امشب ، اصغر شراب ِ شیر می نوشد
قنداقه ی شیرین بابا هم ، با خنده ها غرق ِ غزلخوانیست
آری عمو عباس هم در خواب ، مَشکی پر از دریا ست بر دوشش
دست خدا در دست او رقصان، امشب از آن شبهای رَبانیست
زنجیرها را دور کن از خود ، تا نینواها دورتر باشند
در این کویر وحشت و تا
میان معرکه آتش گرفت گیسویم
نشست دست پلیدی به روی مینویم
از آن شبی که ز ناقه فتادم ، ای بابا
رمق نمانده در این دست و پا و پهلویم
سر تو را به همین قطره اشک چشمانم
کنار عمه ماتم کشیده می شویم
کمی نگاه کن ای سر بریده ام ، بنگر
به چشم های سیاه و کبود و کم سویم
کمی نگاه کن این صورت مرا و ، ببین
چگونه دست یهودی نشستعه بر رویم
به شام ، هر که مرا دید گفت خارجی است
همین سبب شد اگر که شکست ابرویم
تمامی بدنم تیر می کشد بابا
ضعیف تر شده از روز قبل بازویم
سر تو سوخت میان تنور ، اما من
میان معرکه آتش گرفت گیسویم
شاعر : رضا باقریان
بیا بابای مهمانم ـــ نشین چون مه به دامانم
ببین قد کمانم را بیا بابا
بهاری کن خزانم را بیا بابا بیا بابا بیا بابا ...
نبودی غارت گهواره را بینی
هجوم آتش یکباره را بینی
وجای دست بر رخساره را بینی
نبودی زخم گوشه پاره را بینی
بیا در این سفر بابا ـــ مرا با خود ببر بابا
فراق تو در این ویران اسیرم کرد
سه ساله بودم و داغ تو پیرم کرد
بیا بابا بیا بابا ...
چرا خون بر لبانت روضه می خواند
چرا چشمت به گوشم خیره می ماند
چرا با سر تنت کو پس؟ خدا داند
سکوت تو دل من را بسوزاند
بیا پیشم بمان بابا ـــ و یا از خود مران بابا
نمی مانم پس از تو من نمی مانم
بیا بابای مهمانم به دامانم
بیا بابا بیا بابا ...
شاعر : ع
هیچ کس در شام با دردانه ات همدم نشد
هیچ کس جز عمه زینب همدم دردم نشد
حرف های عمه مرهم بود بر زخمم، ولی
هیچ کس بر زخم های عمه ام مرهم نشد
الأمان از كوفه و از شام، از غربت، پدر!
طاقت ما کم شد اما سنگ باران کم نشد
قد من کوتاه بود و نیزه ها خیلی بلند
خواستم بر زخم هایت بوسه بگذارم، نشد
شاعر : محمد میرزایی
یتیمی که دیگه از زمونه دلش بریده تو فراق پدرش جونش به لبش رسیده
سه سالشه و لی قامتش کوچیکش خمیده تو سفر بلا رنگ روی ماهش پریده
غم بی پدری بد جور ی دل و خون می کنه (تمومه شبا رو شام غریبون میکنه)2
خدا نکنه کسی بدون پدر بمونه یه دختر سه ساله بگیره دلش بهونه
خدا نکنه بمونه رو بدن نشونه آثار ضربه های کعب نی و تازیونه
وای اگه به روی زخم کسی نمک بخوره (وای اگه یه سه ساله همیشه کتک بخوره)2
داره می سوزه از غصه همه بال و پرش جوونه زده غم از گوشه چشای ترش
زبونه می کشه آتیشه دل شعله ورش تا برسه میونه خرابه از در پدرش
سیه سالشه ولی خیلی شبیه مادرشه (سایه پدر سر بریده روی سرشه)2
شاعر : رضا باقریان
دانلود
فرقی ندارد دیدنم با سر بیایی
بابا! مهم این است که آخر بیایی
هر چند همواره توقع داشتم تا
دیدار من با حالتی بهتر بیایی
روشن شود تا چشم های سرخ و تارم
ای ماه خونین چهره، باید در بیایی
چه خوب تر می شد که در این شام غربت
منت نهی با ساقی لشکر بیایی
از بام ها هی سنگ پشت سنگ خوردم
باید به امداد دل دختر بیایی
می خواهی امشب دیدن دردانه ی خود
یا دیدن آیینه ی مادر بیایی؟
دیگر ندارم طاقت این زندگی را
ای عمر کوتاهم الهی سر بیایی
شاعر : سید محمد بابا میری
نیمه شب ای سر پر خون سر ناز آمده ای
از دل من چه بجا مانده که باز آمده ای؟
آنقدر باش که من از سر جان برحیزم
چون به دیدار من ای بنده نواز آمده ای
کنج ویرانه شده طور، تو موسای منی
که در این طور پی راز و نیاز آمده ای
بوی زهرا ز خم گیسوی تو می آید
مگر ای یوسف زهرا ز حجاز آمده ای
خستگی از سر و وروی تو چرا می بارد؟
به گمانم ز ره دور و دراز آمده ای
تو هم ای سر مگر از مُردن من با خبری؟
که به بالای سرم بهر نماز آمده ای
تا بگویم به تو از سیلی نامحرم ها
زان سبب سوی من ای مَحرم راز آمده ای
شاعر : سید محسن حسینی
دیگر شکستن ندارد ، بال و پر کوچک من
میترسم از هم بپاشد ، این پیکر کوچک من
آه ای سر روی زانو ، ای ماه آشفته گیسو
دیشب خودت روضه خواندی ، بر منبر کوچک من
این درد درمان ندارد ، میدانم امکان ندارد
زخم سرت را ببندی ، با معجر کوچک من
غارتگران دل نکندند ، از گوش و از گوشواره
انگشت و انگشتر تو ، انگشتر کوچک من
آتش به جان جهان زد ، دستی که با خیزران زد
یا برلب خونی تو یا بر سر کوچک من
بابا برایم دعا کن ، شام مرا کربلا کن
یکبار دیگر صدا کن : ای دختر کوچک من!
شاعر : احمد علوی
ای دختر سه ساله ی من، نازنین من
ای یادگار سوخته سرزمین من
دستی نبود تا که نوازش کنم تو را
وقتی که در خرابه شدی همنشین من
دیدی چگونه لشگر دشمن نشسته بود
یا در کمین گوش تو یا در کمین من
دیدی سرم جدا شده و پیکرم رهاست
دور از هم است فاصله « حاء » و « سین » من
عمع هنوز پشت سرت ایستاده است
این خواهر شکسته مرد آفرین من
ای کهکشان شیری چشم تو دلنواز
خورشید من ستاره من مه جبین من
جبریل هم ملازم پا در رکاب توست
ای بر رکاب سرخ شهادت نگین من
شاعر : احمد علوی
یتیمی درد بی درمان" نخوانید
"یتیمی خواری دوران" نخوانید
"الهی طفل بی بابا نباشد "
کنار دختری گریان نخوانید
دوباره گریه اش میگیرد امشب
بیایید از غم هجران نخوانید
شب سوم شب خانم رقیه ست
به غیر از روضه ی ایشان نخوانید
تقاضا میکنم سربسته باشد
ز نامردی نامردان نخوانید
"رقیه جان "فقط مخصوص باباست
دگر اورا به این عنوان نخوانید
زمین خورد از بلندی را بگویید
ولی از تاول سوزان نخوانید
خبر داریم پهلویش شکسته
مقاتل را برایمان نخوانید
اگر از روسری پاره گفتید
محبت کرده بیش از ان نخوانید
نگویید از سر بر روی نیزه
از ان زخم لب و دندان نخوانید
تنش پامال چکمه گشت اما
از ان غساله ی حیران نخوانید
بیایید امشبی را رو
از خرابه میرسد اوای دختر بچه ای
میکشد اخر مرا غم های دختر بچه ای
در میان غصه ها یک روز خوش بر خود ندید
پر شداز درد و بلا دنیای دختربچه ای
با یقین میگفت بابایم میاید از سفر
عالمی در حیرت از رویای دختربچه ای
من نفهمیدم چرا شد همچو دندانش سپید
گیسوان مشکی زیبای دختربچه ای
هر چه در ذهنم دو دو تا میکنم انصاف نیست
بشکند یک مرد جنگی پای دختربچه ای
زیر دست شوم بی ناموس ها از دست رفت
صورت زیبا تر از زیبای دختربچه ای
با اشاره بعد از این با عمه میگوید سخن
در نمی اید صدا از نای دختربچه ای
گیرم اغوش پدر هم سلب شد دیگر چرا
گوشه ی ویرانه ای شد جای دختر بچه ای
بگذرم از روضه هااین خط اخر کافی است
میرسد در یک ط
مثل ستاره بود و نگاهش به راه بود
پژمرده از ندیدن خورشید و ماه بود
با آنکه رنگ چادر او رفت در مسیر
ازهرطرف اسیر هجوم نگاه بود
درانزوای غربت و در انحصار اشک
مستلزم کشیدن یک ذره آه بود
پشت ستم شکست ز شمشیر گریه اش
اویک تنه برای خودش یک سپاه بود
با آنکه نور ماه به چشمش نمی رسید
گلدسته های نیزه برایش پناه بود
آیینه بود و هر قدم ازکینه ها شکست
این سنگ ها تقاص کدامین گناه بود؟
مرگ رقیه خورد رقم در خرابه! نه!
شاید زمان رد شدن از قتله گاه بود...
شاعر : وحید کردلو
ظهر یک پنجشنبه ی غمگین
اتفاقی گذشتم از جایی
داشت از انتهای یک کوچه
میوزید عطر روضه و چایی
گریه ی اهل خانه آنلحظه
در دل من سر و صدایی کرد
بی توجه گذشتم اما باز
بوی روضه مرا هوایی کرد
جلوی در نشستم و قدری
روضه خوان روضه خواند و باریدم
ناگهان بین روضه خوانی ها
پیرمردی شکسته را دیدیم
پیرمردی که مینشاند سریع
پشت هر گریه اش تبسّم را
با همان دست خسته ی خود داشت
جفت میکرد کفش مردم را
در همین حین از مقابل او
کودکی بسیار بازیگوش
رد شد از روی کفش ها و پرید
خون آن پیرمرد آمد جوش
پیرمرد عبوس و ناراحت
گفت چیزی و بچّه ساکت ماند
ناگهان روضه خوان گریز زد و
روضه را برد جای دیگر، خواند:
آی مردم چرا حوالی دشت
پای
دلشوره های دخترکت را نگاه کن
بال کبود شاپرکت را نگاه کن
گریه مکن، که بال و پرم خوب می شود
کنج لبان خود ترکت را نگاه کن
شاعر : رضا باقریان
صحرای کربلا جگرم را کباب کرد
دستی میان خیمه ما انقلاب کرد
باران تازیانه که بارید درحرم
رویای خوب کود کیم را خراب کرد
شاعر : رضا باقریان
پدر جان آتش افتاده به جانم
سه ساله هستم اما قد کمانم
از آن شب که من از ناقه فتادم
ببین لکنت نشسته بر زبانم
شاعر : رضا باقریان
